CHAPTER 01

Zamira Rios POV

Sumakit agad ang ulo ko pagdilat ko.

Parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa sentido ko habang mabigat ang katawan ko sa kama. Mabagal akong huminga habang sinusubukang ayusin ang paningin ko sa kisame. Hindi iyon ang kisame ng condo ko. Masyadong mataas. Masyadong elegante. May chandelier pa sa gitna na mukhang mas mahal pa kaysa sa kotse ng karamihan sa kakilala ko. Kumunot ang noo ko habang unti-unting pumapasok sa isip ko ang tanong na hindi ko agad masagot—nasaan ako?

Dahan-dahan akong umupo sa kama at napangiwi dahil sa hilo. Doon ko lang napansin ang malamig na hangin na dumampi sa balat ko. Pagtingin ko sa sarili ko, halos tumalon palabas ang puso ko sa kaba.

Hubad ako.

Agad kong hinila ang kumot at binalot iyon sa katawan ko habang pilit kong inaalala ang nangyari kagabi. Pilit kong hinahalungkat ang memorya ko, pero puro putol-putol na eksena lang ang bumabalik. Ang malinaw lang ay ang bar, ang Fantasy Lounge sa Makati. Ang matinis na tunog ng mga baso, ang ilaw na umiikot sa kisame, at ang lasa ng alak na halos hindi na mawala sa dila ko. Naaalala ko ring umiiyak ako habang nagkukwento sa bartender kung gaano ka-gago ang ex kong si Nico. Paulit-ulit kong sinasabi kung paano ko sila nahuli ng ibang babae niya, kung paano niya ako tiningnan na parang wala lang akong halaga. Tatlong taon kaming magkasintahan. Tatlong taon kong ibinigay ang lahat sa kanya ang tiwala, oras, at pagmamahal ko tapos ganoon lang kadali para sa kanya na sirain iyon.

Napamura ako nang mahina habang pinipilit kontrolin ang kumukulong galit sa dibdib ko.

Bigla akong napahinto nang maramdaman ko ang kakaibang bigat sa kaliwang kamay ko.

Dahan-dahan kong itinaas iyon.

At doon tuluyang tumigil ang mundo ko.

May singsing sa daliri ko.

Hindi ito simpleng singsing. Malaki ang bato—diamond, at mukhang hindi mumurahin. Sa unang tingin pa lang, alam kong hindi ito ‘yung klaseng nabibili lang kung saan-saan. Nanlamig ang buo kong katawan habang nakatitig doon.

“Ano ‘to?” bulong ko.

Hindi pa ako nakakabawi sa gulat nang may naramdaman akong gumalaw sa kama sa tabi ko.

Napatigil ang paghinga ko.

May lalaki sa kama.

Mabagal akong lumingon, halos takot na takot sa makikita ko. Nakahiga siya nang nakatagilid, ang isang braso ay nakapatong sa unan kung saan nakahiga ako kanina. Magulo ang itim niyang buhok, at kalahati ng mukha niya ay natatakpan ng anino mula sa kurtina. Pero kahit ganoon, kitang-kita ko ang matigas niyang panga at ang matangos niyang ilong. Malapad ang balikat niya at malinaw na hubad din siya.

Halos masakal ako sa hangin.

Diyos ko.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabigla—ang katotohanang may estrangherong lalaki sa kama ko o ang ideyang posibleng may nangyari sa amin kagabi. Pakiramdam ko ay biglang nagkagulo ang lahat sa loob ng ulo ko. Please, sabihin mong wala lang ‘to. Sabihin mong wala kaming ginawa. Sabihin mong bangungot lang ‘to.

Maingat akong gumalaw palabas ng kama, pilit na hindi siya ginigising. Pinulot ko ang kumot at binalot iyon sa katawan ko habang dahan-dahan akong tumayo.

Pero bago pa ako makalayo—

“Going somewhere?”

Napahinto ako.

Malalim.

Mababa.

At sobrang kalmadong boses ng lalaki.

Dahan-dahan akong napalingon.

Gising na siya.

At ngayon ay nakatingin siya sa akin ng diretso, matalim, parang sinusuri ang bawat galaw ko.

Napayakap ako nang mahigpit sa kumot.

“Uh… I think may misunderstanding,” mabilis kong sabi.

Umangat ang isang kilay niya.

“Misunderstanding?”

Tumango ako nang mabilis. “Oo. Kasi—uh—hindi ko talaga alam kung paano ako napunta dito.”

Umupo siya sa kama.

Mas lalo kong nakita ang katawan niya—malapad ang dibdib, may malinaw na linya ng muscle sa tiyan, at may tattoo sa gilid ng ribs niya. Bigla akong nahiya kahit hindi ko maintindihan kung bakit. Parang may kakaibang pressure sa hangin sa pagitan namin, kahit wala naman siyang ginagawa kundi tumingin lang sa akin.

Pinagmasdan niya ako ng ilang segundo bago siya nagsalita.

“Hindi mo alam?”

Napailing ako. “Last thing I remember, nasa bar ako.”

Sandaling natahimik ang kwarto.

Tapos… bigla siyang natawa nang mahina.

Hindi ito masayang tawa. Parang amusement lang, parang may alam siyang hindi ko alam.

“Oo,” sabi niya. “Nasa bar ka.”

Napakurap ako.

“Umiiyak ka,” dagdag niya. “At paulit-ulit mong sinasabing gaganti ka sa ex mo.”

Ramdam kong uminit ang mukha ko. Great. So hindi lang pala ako lasing kagabi naging dramatic pa ako sa harap ng estranghero.

“Tapos?” maingat kong tanong.

Tumayo siya.

At halos mapaatras ako nang lumapit siya. Mas matangkad siya kaysa sa inaakala ko yung halos isang ulo ang lamang niya sa akin. Habang papalapit siya, parang lalong sumisikip ang hangin sa pagitan namin. Naamoy ko ang pabango niya, malinis, medyo matapang, at nakakabaliw.

Huminto siya sa harap ko.

Sobrang lapit.

“After that,” mababa niyang sabi, “ikaw ang nag-aya.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ano?!”

Tumango siya, parang walang big deal.

“Your exact words were—” bahagya siyang yumuko para mas mapalapit ang mukha niya sa akin.

“At dahil niloko ako ng ex ko…” bulong niya.

“Magpapakasal ako sa unang lalaking lalapit sa akin.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

“H-Hindi ko sasabihin ‘yon—”

Naputol ang sasabihin ko nang bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Ang kamay na may singsing.

Dahan-dahan niya iyong tinaas sa pagitan namin.

“Too late,” kalmado niyang sabi.

Parang tumigil ang mundo ko.

“Bakit?” halos pabulong kong tanong.

Nagkibit-balikat siya.

“Because,” sabi niya, “you insisted.”

Nanlamig ang likod ko.

“Insisted… what?”

Tinitigan niya ako.

Diretso sa mata.

“Na pakasalan kita.”

Napabuga ako ng hangin.

“That's impossible.”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, kinuha niya ang isang bagay sa side table.

Isang folder.

Binuksan niya iyon at inilabas ang isang papel. Pagkakita ko pa lang sa header, parang nawalan ng lakas ang tuhod ko.

Marriage Certificate.

Nakasulat doon ang pangalan ko.

Zamira Rios.

At ang pangalan niya.

Santiago Del Fierro.

Napaatras ako.

“H-Hindi… hindi ito totoo.”

“It's legal,” kalmado niyang sagot.

Hindi ko alam kung mas gusto kong sumigaw o himatayin. Parang sabay-sabay na nagkagulo ang lahat sa loob ng ulo ko. Hindi ito pwedeng mangyari. Hindi ako pwedeng magising isang umaga na may asawa na akong hindi ko man lang kilala.

“Bakit mo ginawa ‘to?!” halos sigaw ko.

Pero imbes na magalit, lalo lang siyang naging kalmado.

“Hindi ako ang nagpilit,” sabi niya.

Napayakap ako sa ulo ko.

Diyos ko.

Pinakasalan ko ang isang estranghero.

Huminga ako nang malalim, pilit na kinakalma ang sarili ko. Kahit papaano, may solusyon naman sa ganitong bagay. Hindi pa naman huli ang lahat.

“Okay,” sabi ko. “Fine. We'll just annul this. Easy.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Tapos… bahagya siyang ngumiti.

Hindi iyon mabait na ngiti. Parang may alam siyang hindi ko alam.

“Pwede naman,” sabi niya.

Bahagya akong gumaan.

“Good—”

“Pero,” putol niya.

Nanikip ulit ang dibdib ko.

“May maliit na problema.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

Humakbang siya palapit.

Mas lalo kaming nagkalapit.

Halos magdikit ang hininga namin.

“Ang ex mo,” mahina niyang sabi.

“...kilala mo siya?”

Sumilay ang isang mapanganib na ngiti sa labi niya.

“Of course.”

Tumigil ang puso ko sa sumunod niyang sinabi.

“Kasi,” bulong niya,

“pamangkin ko si Nico.”