KABANATA 3: Isang Marangyang Buhay

Yana

Hindi ko alam gaano katagal yung byahe namin. Pero nang bumagal ang kotse, iba na ang itsura ng paligid. 

Para akong na-transport sa ibang planeta… Sa mundo ng mga alta. 

Ni wala akong makitang jeepney, kariton, o sari-sari store man lang. Sa halip, puro matatayog na building at magagarang sasakyan ang napapansin ko.

Pamilyar ang lugar. Dito kami minsan pumapasyal ni Papa noong buhay pa siya. Minsan naitanong niya noon: “Anak, gusto mo ba balang araw dito ka tumira?”

Siyempre, excited akong tumango. Sino ba namang ayaw tumira sa ganito kagandang lugar?

Nandito kami sa BGC.

Huminto kami sa harap ng isang high-end na residential tower. May naka-engrave sa harapan: Greentown Estate Makati. Parang nanliit ako bigla sa kinauupuan ko. 

Bumukas ang gate nang hindi man lang siya nag-roll down ng bintana. Kilala na siya ng security, so dito siya talaga nakatira.

Pumasok kami sa basement parking. Pinatay niya ang makina. “Baba na,” utos niya.

Dahan-dahan akong bumaba.

Nanaginip lang ba ako? Nagdedeliryo lang ba ako sa gutom? Tanong ko sa sarili ko.

Hay… Kung pantasya man ito, at least… wala na ako sa kalsada.

Sumabay ako sa lakad ng lalaki. Sa elevator, may guard na nakakita sa amin.

“Good evening, sir,” bati niya. Bahagya lang tumango yung lalaki. Hindi man lang bumati pabalik. 

Pinindot niya yung button na nasa pinaka-itaas… PH. 

PH? Penthouse? Seryoso ba?

Tahimik lang siya habang nakasakay kami sa elevator. At dahil masikip ang loob, ramdam ko ang presensya niya… Para akong batang naipit sa tabi ng isang pader ng tao.

Mabuti na lang at kaming dalawa ang nasa loob.

Paglabas namin sa elevator, isang malaking pinto lang ang naroon. Walang ibang unit.

Paglapag namin sa tapat ng pinto, kinuha niya ang susi sa bulsa. Isang sleek na keycard ang hugis, parang ginagamit sa hotel.

Ipinatong niya iyon sa smart lock. Bumukas ang pinto na para bang kusa. 

“Halika. Pumasok ka,” sabi ng lalaki. 

Napalunok ako. Tinablan talaga ako sa malalim niyang boses kahit hindi naman siya nang-aakit.

Pero sandali lang. Teka.

Hindi ba mas delikado kung basta na lang akong susunod sa isang estranghero?

Lalo na’t nasa penthouse kami?!

Huminto ako sa may bungad ng pinto at hindi muna gumalaw.

“Uh… teka lang,” sabi ko, pilit na pinapatatag ang boses ko. “Bakit ako papasok? Hindi pa nga kita kilala.”

Napatingin siya sa akin. Hindi irritated… parang nagulat lang na may nagtanong sa kanya ng ganun.

Tapos tumikhim siya, parang napaisip kung bakit nga ba hindi niya sinabi agad.

“Adrian,” sabi niya sa wakas. Ni hindi man lang binigay ang apelyido niya.

Napasingkit ako ng mata nang bahagya. Sino bang tao ang nagpapakilala gamit ang first name lang?

Pero ang kapal ko rin namang mag-demand ng impormasyon habang magpapalipas ako ng gabi sa lugar niya.

“Ngayon, alam mo na yung pangalan ko,” dagdag niya. “Kung ayaw mong pumasok, hindi kita pipilitin.”

Napatingin ako sa loob. Ang liwanag, ang linis… at oo, halata namang safe.

Wala rin naman talaga akong choice.

Huminga ako nang mabilis, kinuha ang lakas ng loob ko, at tumango.

“Sige… papasok na ako.”

Bahagya siyang umusog para bigyan ako ng daan. Pagdaan ko sa tabi niya, ramdam ko ang init ng katawan niya kahit hindi kami nagkatama.

Pumasok ako. At marahan niyang sinara ang pinto sa likod namin. 

************************************************

Napahinto ako at hindi nakapagsalita.

Ang laki.

Yung tipong hindi ko alam kung condo ba ’to o kalahating hotel floor. Full glass walls ang isang side ng sala, overlooking BGC. Napakaganda ng view. 

May dark wood floors, soft gray na sofa, at isang malaking abstract painting sa pader na halatang hindi nabili sa Shopee. Mukhang nabili sa isang auction.

Halata talagang isang maimpluwensya at mayaman na tao ang nakatira dito.

Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Ano ba trabaho nitong si Adrian? tanong ko sa isip ko.

Drug lord?

Politiko?

DPWH contractor?

Kinuha ni Adrian ang phone sa bulsa niya at nag-dial. Tila automatic lang, parang sanay na sanay.

“The usual,” sabi niya, malamig ang tono. “At pakibilisan.”

Sabay tinapos ang tawag nang ganun-ganun na lang.

Ano kaya ang inutos niya? At sino ang kausap niya na ganun kadali lang pagsabihan?

Bago pa ako makapag-overthink, tinuro niya ang pinto sa kanan.

“Banyo,” sabi niya. “Maligo ka kung gusto mo. May extra towels sa loob.”

Oo… kailangan ko na talagang maligo. Pero pagtingin ko sa sarili kong suot. Sobrang dumi ko na talaga.

“Uh?” mahina kong tanong. “May damit ba ako pwedeng hiramin? Kahit shirt lang.”

Tumango siya. “Meron,” sagot niya. “Mamaya dadalhan kita.”

************************************************

Pagkapasok ko sa banyo, halos hindi na ako nag-aksaya ng oras.

Mainit ang tubig. Tamang-tama at nakapaglinis ako ng katawan in peace.

At sa wakas… Fresh na rin ako.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko sa may counter ang iniwan niyang damit… Isang plain black shirt at gray na shorts. Malinis. Malambot yung tela. Mas malaki sa size ko. At halatang kay Adrian ito.

Isinuot ko. Pagdampi pa lang ng tela sa balat ko, naamoy ko agad. Ang bango, grabe. Amoy sandalwood na may pagka-citrus. Siya siguro yung tipong hindi nagtitipid sa fabric softener.

Lumabas ako ng banyo habang pinapatuyo ko pa ang buhok ko sa towel.

Pagbukas ko ng pinto, may tumama agad sa ilong ko.

Amoy karne. May halong garlic, butter, at konting herbs na hindi ko alam ang pangalan pero parang amoy-mayaman.

Nakakapaglaway. Mas lalo akong nagutom. Yung tiyan ko, parang nag-flip ng 360 sa excitement.

Sinundan ko yung amoy papunta sa dining area. Nang makita ko kung ano ang nasa mesa, muntik na akong mapaupo sa sahig.

May dalawang plato.

At sa gitna, isang mainit na steak na nag-giglisten pa sa ibabaw dahil sa butter. Katabi nito yung mashed potatoes na sobrang creamy tingnan, asparagus, at gravy na halatang hindi galing sa sachet.

Ay, gago. Parang may mini-piyesta sa mesa.

Biglang kumalam nang malakas ang sikmura ko. Tangina, parang gusto ko lumubog sa kinatatayuan ko.

Syempre, narinig ni Adrian.

Kita ko kung paano bahagyang gumalaw ang balikat niya, parang pinipigil ang reaksyon. Buti na lang hindi siya nagkomento.

“Umupo ka,” sabi niya. “Saluhan mo ako.”