Chapter 4

Napapahid ng luha si Camilla nang makita ang pinto ng kuwarto kung saan naka-confine ang kaniyang anak. Inayos niya ang kaniyang sarili. Hindi maaaring makita siya ng kaniyang ina at anak sa ganoong kalagayan at sitwasyon. Napabuga siya ng hangin at napapikit ng mariin nang ma-realize na hindi niya pa pala kayang maging matatag sa harapan nila. Pakiramdam niya, sa pagbitaw niya kay Herald ay siyang pagkawasak ng isa sa haliging nagpapatibay sa buhay niya. Ang siyang sandalan niya at nagbibigay pundasyon para mapawi ang lahat ng bigat na dala-dala niya. Herald holds a special place in her heart. Mahirap burahin ang espasyong iyon sa puso niya. Napaupo siya sa metal na upuan at napayuko. Tinakpan niya ang kaniyang mukha. Tama na muna sigurong ilaan na lang niya ang lahat ng bahagi ng kaniyang puso sa kaniyang anak.

“Camilla.”

Bigla siyang napaangat ng tingin dahil sa gulat. Pamilyar sa kaniya ang boses na iyon at hindi nga siya nagkamali nang makita ang nagmamay-ari ng tinig na ngayon ay nasa harapan na niya.

“What are you doing here?” Napatayo siya.

“Camilla, can I talk to you? May sasabihin lang ako sa ‘yo,” pagmamakaawa nito. Nakikita ni Camilla ang kalungkutan sa mga mata nito.

“Herald, please…” pagmamakaawa rin niya. Nahihirapan na siyang pigilan ang sarili. Kaunti na lang ay parang gusto niya ng bumitaw at bumalik sa mga bisig nito. Kagaya rin sa kaniyang anak ay nagiging mahina rin siya pagdating kay Herald. Baka mamaya ay tanggapin na naman niya ito nang hindi nag-iisip ng mabuti. “May asawang naghihintay sa ‘yo. Bumalik ka na sa kaniya. Pakiusap, umuwi ka na.” Sa muling pagkakataon ay pumatak na naman ang kaniyang luha.

“Camilla, that’s not possible. I can’t go home.”

Halos hindi makapaniwala si Camilla sa naririnig niya mula sa kaharap. Nagmamatigas ito kahit ipinagtatabuyan na niya. Saan ba napunta ang talino at galing nito? Kahit pala matalino, may katangahan din. Katulad niya. Lalo na sa bagay na hindi puwede, pero pinipilit.

“Camilla, hindi pwede. I won’t be able to return home, until I stop keeping my wife in the dark and struggling to cope with the mess I’ve made. This is all my fault for keeping this for so long. Camilla, please forgive me for not telling you the truth. I was afraid of your reaction. I feared that if I told you this, you might turn against me, and I’d lose you forever.”

Napakunot-noo si Camilla. Naguguluhan siya sa mga sinasabi nito. Nakakaintindi naman siya ng wikang ingles pero para bang hindi niya naunawaan ang lahat ng sinasabi nito.. At marahil napansin ni Herald ang reaksyon niyamg iyon kung kaya’t iniabot niya kay Camilla ang isang brown envelope. May pagtatakang inabot ito ni Camilla at walang pagdadalawang-isip na binuksan iyon. Sa isipan niya ay baka ito ang resignation letter na binigay niya at ibabalik nito dahil ayaw nitong tanggapin na mag-re-resign siya, hanggang sa mabuksan niya at makita ang nilalaman niyon. Naningkit ang kaniyang mga mata. This is a marriage certificate bearing authentic signature and official stamp, serving as evidence of its legitimacy. Biglang nanlaki ang kaniyang mga mata nang mabasa ang mga pangalan na nakalagay doon. Kaagad niyang tinignan ang kaharap at muling sinuri ang papel.

“Paano ‘to nangyari?” hindi niya makapaniwalang tanong.

“Do you still remember the night three years ago? It seems not. I was taken aback when my friends gave me a gift… and it was you. I didn’t like the way our friends were manipulating the situation, because I saw the state you were in… slumped over, intoxicated, with your companion secretly drugging your drink. Regardless of whatever you believe me, everything about the night troubled my conscience. However, that night was different… you were different. You were the only one who made me feel something I’d never experienced before… a mix of lust and something unusual in my heart.

As I reflect on that night, I realize that our complicated circumstances were only the beginning. What happened that night has stayed with me, and I must confess that our marriage was arranged by my mayor friend at the time. And on the same time… I must admit, I was reluctant, but I couldn’t resist my desire. I’m truly sorry.”

Tuloy-tuloy ang luhang umagos mula sa mga mata ni Camilla nang marinig ang lahat nang iyon mula kay Herald. Napayuko na lang ang lalaki habang siya ay puno ng paghihinagpis sa puso at hindi bumitaw sa pagkakatitig sa lalaki. Ang gabing iyon, syempre hindi niya iyon makakalimutan kahit hindi niya alam kung ano ba talaga ang nangyari at bakit humantong na lang sa bagay na hindi niya inaasahan. Nagising na lang siya kinabukasan na wala ng saplot ang katawan sa ilalim ng kumot katabi ang lalaki. Simula noon ay halos mabaliw siya kakaisip hanggang sa puntong sinisisi niya na nga ang sarili dahil sa katangahang ginawa. Sa naranasan ay halos bumigay ang kaniyang katawan. Hanggang sa nagbunga na nga ang lahat ng iyon. Iyon ang panahong halos kinamuhian niya ang mundo dahil sa walang humpay na alon ang humahampas sa kaniyang buhay—puno ng panghuhusga. Tila ayaw siya nitong pahingahin.

“All this time, you knew the truth,” halos mapaos si Camilla. Nagawa pa niyang duruin ang kaharap, ngunit hindi niya kayang sigawan. “Alam mo ba kung ano ang mga pinagdaanan ko noon tapos hinayaan mo lang din na mangyari ito sa akin ngayon?” panunumbat niya.

“I knew, Camilla. I knew. And I’m really sorry.”

Napailing-iling si Camilla. Hindi niya kayang tanggapin ang mga nangyayari. Halos kainin siya ng kaniyang konsensiya at pagdusahan niya lahat ng masamang karma dahil buong akala niya'y may nasisira na siyang pamilya sa ginagawa niyang ito.

“Believe me, I wanted to hold you accountable for what happened between us, which is why I searched for you back then. I didn’t give up, Camilla. I never believed in destiny, until one day, you were given to me. But I became cowardly.”

“But you let things happened between us, Herald, without showing any concern for how I felt or what I thought. You didn’t consider my feelings. Hinayaan mo akong mag-overthink at pagdusahan ang pinasok kong kasalanan... tapos ito pa ang malalaman ko ngayon? Iniisip mo na baka iwan kita, ha? Pero hindi mo naisip na sa ginawa mong 'yan, masasaktan mo ‘ko at p'wede kitang iwan dahil sa sakit na pinaparamdam mo sa’kin. Herald, dapat ikaw itong nasa posisyon ko ngayon, e. Dapat ikaw iyong nagdudusa sa mga ginawa mong panloloko sa ‘kin, kasama ang mga paladesisyon mong mga kaibigan. Pinaglaruan n’yo ‘ko. Pinaglaruan mo ako.” Hanggang sa hindi na nga nakaya pa ni Camilla ang nararamdamang sakit na maging ang kaniyang tuhod ay nawalan na ng lakas. Unti-unti siyang nakakaramdam ng panlalambot ng tuhod na anumang oras ay nais niyang bumagsak na lang sa sahig. Ganito pala ang pakiramdam kapag may nalaman kang katotohanan hinggil sa panloloko sa'yo. Nakakapanghina dahil 'yong taong inaakala mong magiging totoo sa harapan mo ay siya palang may tinatagong lihim hinggil sa kalahati ng pagkatao mo. Halos ibuhos niya rito ang buong atensyon at pagmamahal niya sa kabila ng panghuhusga ng lahat at pangungulit ng konsensya niya. Nakakapanghinang malaman at hindi niya matanggap ang buong katotohanan. Hindi nga ba't dapat ay maging masaya siya lalo na ngayong napatunayan ng lalaki na hindi talaga siya kabit gaya ng iniisip ng lahat? Ngunit taliwas ang naging reaskyon ng isipan at katawan niya. Mabuti na lang at naging maagap si Herald sa pagsalo sa kaniya na unti-unting nanlupaypay. Niyakap siya nito ng mahigpit.

“Please forgive me for my cowardice. Forgive me for letting fear dictate my actions. Forgive me, Camilla, for allowing you to face the world’s judgment alone. My greatest regret is that I prioritized my own feelings over yours. Please, forgive me,” walang katapusang paghingi ng tawad ni Herald kay Camilla na ngayon ay humahagulhol sa kaniyang mga bisig habang pinapalo ang kaniyang dibdib. “I promise, babawi ako. Babawi ako sa lahat ng mga kasalanan ko. It’s never too late. I promise, I’ll make you the happiest woman on earth. You mean that much to me, Camilla, from the moment our eyes first met that night… you captured my heart. Kaya takot ako na muli kang mawala sa akin.” Niyakap pa ng mahigpit ni Herald si Camilla na siyang unti-unting ikinakalma ng babae. Nang tumugon si Camilla sa yakap nito ay walang humpay naman ang pasasalamat ni Herald at hinalik-halikan ang ituktok ng ulo ni Camilla.

“Camilla? Anong nangyayari rito?”

Mabilis na humiwalay si Camilla mula sa pagkakayakap kay Herald at pinunasan ang mga luha nang marinig ang boses ng ina.

“Ah… ‘nay… wala ho. Si Mr. Fonteverde ho pala, ang boss ko.”

Napatango ang kaniyang inay, ngunit larawan pa rin ito ng pagdududa hinggil sa naabutang eksena. Nagtataka sa nabungarang sitwasyon nilang dalawa ni Herald.

“Lola, si mama na ba ‘yan,” rinig nilang tanong mula sa loob ng nakabukas na kuwarto.

Nagpalipat-lipat muna ang tingin ng ina niyang si Leanna sa kanilang dalawa ni Herald bago sinagot ang nagtatanong na si Emma.

“Oo, apo. Anak, Camilla, kanina ka pa hinahanap ng anak mo.” Pagbaling sa kaniya ng kaniyang inay.

“Anak?”

Napataas siya ng tingin nang marinig iyon mula kay Herald. Ngayon ay siya naman ang dapat na may ipagtapat sa lalaki. Hinawakan niya ang kamay ni Herald at pumasok sa loob.

“Mama, sino po siya?” nagtatakang tanong ng anak niya sa kaniya.

“Emma, hindi ba't matagal mo ng hinahanap ang papa mo?” Tumango ang anak niya at tumingin ito sa kasama niya partikular sa mga kamay nilang magkahawak pa rin. Napatingin din siya kay Herald na ngayon ay may nagtatanong na titig. “Emma, anak, pasensya na kung ngayon ko lang sasabihin ito ha. Regalo ko na ito sa nalalapit mong kaarawan… ang iyong papa,” wika niya sa anak ngunit ang tingin ay na kay Herald. Nakita niya ang bakas ng pagkagulat sa reaksyon ng lalaki at kalaunan ay napalitan ng tuwa kasabay noon ay ang pagpatak ng luha sa mga mata ni Herald. Hindi siya makapaniwalang magiging ganoon ang reaksyon ng lalaki. Ni hindi man lang ito nagduda o nagalit man lang lalo na't ngayon niya lang naipaalam dito na may anak na siya. Binundol ng saya ang puso ni Camilla. Nakakatuwang tingnan ang mabilis na pagpapalit ng reaksyon ng isang Herald Benedict Fonteverde.

“Papa?”

Muling pumatak ang luha ni Camilla nang marinig ang namamaos na tinig ng kaniyang anak. Na sa unang pagkakataon ay nabigkas nito ang salitang 'Papa' na nasa harap mismo ng kaniyang ama. Alam niya kung gaano kasabik si Emma sa kaniyang ama. Lalo pa’t naging tampulan din ang kaniyang anak ng mga tukso na putok lamang daw ito sa buho. Minsan ay naririnig na lang din niya ang anak na pati sa panaginip ay tinatawag nito ang ama. Palaging bukambibig kapag nakakita ng kumpletong pamilya. At minsan nga'y isa sa mga wishes ng kaniyang anak ay ang makilala na ang kaniyang tunay na tatay. Binitiwan ni Camilla ang kamay ni Herald nang mabilis nitong niyakap ang anak. Napatingin siya sa kaniyang ina at doon rin niya nasaksihan ang pagluha ng luha nito at pagngiti nito sa kaniya. Alam ng kaniyang inang si Leanna ang pinagdaanan nilang mag-ina. Kaya masaya ito para sa kanila. Buong akala kasi ng lahat ay tinakbuhan lang si Camilla ng nakabuntis sa kaniya at wala nang pag-asa pang mabuo ang pamilya nila. Ngunit ngayon, halos hindi pa makapaniwala ang kaniyang ina na muling magtatagpo ang landas ng tatlo at mukhang may pag-asa pang mabuo ang pamilya nito. Kaya't larawan ng kagalakan ang silid na iyon na bagaman ay may luha sa kanilang mga mata, iyon ay dahil sa sayang nararamdaman sa mga oras na iyon.