LOGINKyaaah, nasa exciting part na tayoooo! <3 Please don't forget to follow me here and also sa Face.b0ok "Author Eliana Asher" Akala ko short update lang, medyo napahaba tayo haha. -Eliana Asher
EMERYPagkatapos ng pag-uusap namin ni Don Marshal, halos hindi ko pa rin mapaniwalaan ang lahat ng nangyari.Hanggang sa paglabas namin ng study room dala ang mga regalo ay parang lutang pa rin ako.Samantalang si Zion naman ay mukhang aliw na aliw sa reaksyon ko.“Emery, are you okay?”Napahinto ako at agad siyang tiningnan nang masama. “Hindi nakakatuwa, Zion.”Natawa na lang siya.Pagdating namin sa kuwarto, tinulungan niya akong dalhin ang ilan sa mga regalo. Isa-isa naming inilapag ang mga kahon sa sofa at sa mesa.Napabuntong-hininga ako. “Hindi pa rin ako makapaniwala.” Itinaas ko ang folder. “Sa ten percent shares na ito.”Tumawa nang marahan si Zion. Napatingin ako sa kanya. “Zion, ten percent iyon, malaking share iyon kaya pwede bang sabihin mo sa lolo mong sobra na ‘to?”Tumago-tango lang siya habang nakangiti sa akin. Inaasar pa rin niya ako.“Hindi mo ba naiintindihan kung gaano kalaki ito?” tanong ko ulit saka umupo sa kama.Ngumisi siya. “Tingin ko naiintindihan ko.” L
EMERYNapatingin ako kay Don Marshal, pagkatapos ay kay Zion. Ngunit parang wala lang sa kanila ang nakita ko. Na para bang normal lang na mamigay ng ganoong kalaking share.Napailing agad ako. “Lolo, hindi ko po ito matatanggap.”Natawa si Don Marshal. “Bakit naman?”“Dahil masyado pong malaki ito,” paliwanag ko sa kanya.Agad kong isinara ang folder at ibinalik iyon sa kanya.“May Armani Group na po ako. Tinulungan na rin ako ni Zion na mabawi iyon. Sobra-sobra na po ang naitulong niya sa akin.”“At saka... hindi po tama na magkaroon pa ako ng ganoong kalaking share sa Del Fierro Holdings,” dagdag ko pang sabi.Nakangiti lang si Don Marshal habang nakikinig. “Natapos ka na ba?”Napakurap ako. “Po?”“Tapos ka na bang tumanggi?” tanong niya ulit. Napailing siya. “Emery, hindi kita tinatanong kung gusto mo.”Nanlaki ang mga mata ko. Napabuga ako ng hangin, talagang may pinagmanahan itong si Zion. Palabiro din pala itong si Don Marshal.Napatawa si Don Marshal. “Hindi ko ibinibigay iyan
EMERYMaya-maya, biglang may nagsalita mula sa pinto. “Ang corny talaga ng lovey-dovey na 'to.”Napalingon ako at agad na nanlaki ang mata ko nang makita ko si Morgan. Nakatayo siya sa may pintuan habang may dalang maleta.Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula na ring magpahinga ang mga bagong dating.Biglang napaubo si Don Marshal kaya agad siyang nilapitan ni Eris. “Dad, magpahinga muna kayo.”Tumango si Victoria. “Mahaba rin ang biyahe natin mula States.”“May jet lag pa tayo. Mas magandang magpahinga na muna,” dagdag ni Miguel.Napabuntong-hininga si Don Marshal. “Sige.”Isa-isa silang tumayo.Nagpaalam muna sila sa akin bago nagtungo sa kani-kanilang kuwarto.Hindi nagtagal ay naiwan na lang kami ni Zion. At ako na sobrang namumula pa rin dahil sa nangyari.***Pagkatapos ng nakakahiyang eksena kanina kasama ang pamilya ni Zion, nagpasya kaming mag-almusal sa labas malapit sa pool.Tahimik ang paligid. Maririnig lamang ang mahinang tunog ng fountain at ang huni ng mga ibon mula
EMERYPagkatapos ng bakasyon namin sa Boracay, kinabukasan ay maaga akong nagising. Agad kong hinanap si Zion na katabi ko lang noon matulog, ngunit nang kapain ko ang kabilang bahagi ng kama, wala na siya roon.Napakunot-noo ako. Maaga ba siyang nagising?Napaupo ako sa kama at sumulyap sa orasan. Hindi naman ganoon kaaga.Napabuntong-hininga na lang ako bago tumayo. Naligo ako at nag-ayos. Pagkatapos ay bumaba na ako para mag-almusal.Ngunit bago pa man ako makarating sa ground floor, narinig ko na ang mga boses ng maraming tao.Napatigil ako.Hindi pamilyar ang mga boses na iyon. May mga nagtatawanan at masayang nagkukuwentuhan, habang may isang batang babae na tila tuwang-tuwa sa kung anumang pinag-uusapan nila.Napakunot-noo ako. May bisita ba?Pagbaba ko ng hagdan, agad akong natigilan. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang mga taong nasa sala. Hindi ko sila kilala. Sa gitna ng mga ito ay may isang matandang lalaki na kahit nakaupo lamang ay kapansin-pansin ang awtoridad sa ka
EMERYKinabukasan ay maaga kaming nagising ni Zion. Sumakay kami ng helicopter para sa island tour.Nang umangat ang helicopter sa himpapawid, kusang hinawakan ni Zion ang kamay ko. Napangiti ako. “Natatakot ka?”Umiling si Zion. “Tinitiyak ko lang na hindi ka mahuhulog.”“Tingin mo mahuhulog ako sa helicopter?” tanong ko.Ngiting tiningnan ako ni Zion. Lumapit ang bibig niya sa tenga ko at marahang bumulog, “Tingin ko makulit ka.”Natawa ako sa sinabi niya.Ngunit nang bahagya siyang umurong, saka ko lamang napansin kung gaano kami kalapit sa isa’t isa. Nanlaki ang mga mata ko. Saglit na bumaba ang tingin niya sa mga labi ko dahilan para kabahan ako.Maya-maya, bahagyang kumiling ang helicopter dahil sa hangin. Napalapit kami sa isa’t isa at muntik nang magdikit ang mga labi namin.Pareho kaming natigilan.Ilang segundo kaming walang imik habang magkatitigan. Unti-unting naging mabigat ang hangin sa pagitan namin.Napalunok ako. Samantalang si Zion ay agad na umiwas ng tingin at humi
EMERY“So tayo na?” tanong ni Zion.Nanlaki ang mata ko saka marahang natawa. “Hindi pa ba officially tayo sa lagay na ‘to?”Napatingin siya sa malayo, halatang naiilang. “Wala... sinisigurado ko lang.”Mas lalo akong natawa. “Edi tayo na nga.”Agad siyang napangiti, pero halatang pilit niyang pinipigilan iyon.“Kinilig ka 'no?” pang-aasar kong sabi.Nanlaki agad ang mata niya at mabilis na humarap sa akin. “S-Sakto lang... Teka, inaasar mo ba ako?”Napatakip ako ng bibig. Hindi ko napigilang matawa nang makitang namumula ang mukha niya.“You’re blushing, Zion!” sabi ko.“Hindi kaya.”“Talagang namumula ka, Zion,” pang-aasar kong sabi sa kanya.Lalo siyang namula at iyon ang tuluyang nagpatawa sa akin. Hindi ko akalaing darating ang araw na makikita kong nahihiya ang isang Zion Laurent Del Fierro.Biglang may sumingit na boses mula sa likod namin. “Tingin po dito, Sir Zion!”Napalingon kami pareho at nagulat na makita si Spencer. Hawak nito ang DSLR camera habang nakatutok sa mukha ni
EMERY“Kanina ka pa ba d’yan, Emery?”Tumango ako. “Opo, Lo. Narinig ko ang usapan n’yo. Ayos lang naman sa akin na hindi na i-celebrate ang pagbubuntis ko. Sapat na sa akin na gawin ang obligasyon ko bilang asawa ni Weston.”Agad na nanlaki ang mga mata ni Benicio Montenegro.“Anong sinasabi mo, h
EMERY“Anong nangyari sa sperm ng asawa ko?”“Hindi po naging viable ang sample ni Mr. Montenegro dahil sa mababang sperm count at poor quality nito. Wala pong embryo na nabuo mula roon na maaaring i-transfer sa inyo. Noong kinuha ang egg cell ninyo sa cryopreservation room, nadampot ni Nurse Joy a
EMERY“Lo…” pinilit kong ngumiti.Dahan-dahan niyang ibinaba ang binabasang magazine. “Lumapit ka rito.”Nag-atubili ako ngunit sinunod ko pa rin siya. Tulad ng nakasanayan, umupo ako sa tabi ng niya at maingat na hinawakan ang kamay niyang may manipis nang mga ugat.Mas lalong lumalim ang guhit sa
EMERY“Weston…” mahinang sabi ni Ravia, parang natutuwa. “You’re cruel.”Napabuga ng hangin si Weston, ngumiti siya. “And you like that about me, right?”“Ang importante,” dugtong ni Weston, “kapag nanganak na siya, tayo rin ang makikinabang. Lolo wants an heir. Ibibigay ni Emery iyon. After that, m







