Chapter 003- Right egg cell, but wrong sperm!

EMERY

“Lo…” pinilit kong ngumiti.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang binabasang magazine. “Lumapit ka rito.”

Nag-atubili ako ngunit sinunod ko pa rin siya. Tulad ng nakasanayan, umupo ako sa tabi ng niya at maingat na hinawakan ang kamay niyang may manipis nang mga ugat.

Mas lalong lumalim ang guhit sa noo niya nang makita ang mukha ko.

“Namamaga ang mata mo,” direkta niyang sabi. “Umiiyak ka ba?”

Mabilis akong umiwas ng tingin. “Hindi po, Lo. Pagod lang.”

“Are you having a hard time with Weston?” may bigat sa boses niya. “Sige, kakausapin ko siya.”

“Hindi na po.” Mabilis ang sagot ko, halos maputol. “Busy lang talaga siya.”

Masyado nang pamilyar sa akin ang linyang iyon kaya kahit ako, nasusuka na sa sarili kong pagsasabi nito.

Ngunit hindi ko puwedeng sabihin ang totoo. Hindi pa. Hindi habang wala pa akong hawak na ebidensya. Hindi habang hindi ko pa sigurado kung gaano kalalim ang panlolokong ginawa nila sa akin.

Pinagmasdan niya ako nang sandali bago bahagyang bumuntong-hininga. Pagkatapos ay lumambot ang ekspresyon niya.

“Kumusta pala ang ultrasound mo?”

Napakurap ako.

Biglang bumigat ang lalamunan ko.

Kanina lamang, ang balitang iyon ang pinakaimportanteng bagay sa mundo ko. Ngayon, parang hindi ko na alam kung dapat ko pa bang tawagin iyong biyaya o sumpa.

Pero nang makita ko ang inosenteng pananabik sa mga mata ng matanda, pinilit kong ngumiti kahit matamlay.

“Okay naman po, Lo,” mahinang sabi ko. “Sabi ng doktor, kambal po ang dinadala ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Benicio Montenegro.

“Wow!” halos mapatayo siya sa tuwa. “Nakakatuwa naman! Kailangan natin i-celebrate ito, hija!”

Napayuko ako at napangiti nang bahagya. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil gusto kong iparamdam sa kaniya na may kabuluhan pa rin ang saya niya sa gabing iyon.

“Salamat po, Lo.”

“Dalawa?” paulit-ulit niyang sabi na para bang hindi makapaniwala. “Dalawang apo? Aba’y napakagandang balita nito. Matutuwa ang buong pamilya.”

May masakit na dumaan sa dibdib ko sa mga salitang iyon.

Matutuwa ba talaga sila?

O baka mas matuwa silang malaman na nagtagumpay ang plano nina Weston at Ravia.

Bago pa ako makasagot, bigla siyang napahawak sa dibdib at napasandal sa sofa. Sinundan iyon ng sunod-sunod na pag-ubo.

“Lo!”

Agad akong tumayo at inalalayan siya. “Dahan-dahan lang po.”

“Ayos lang ako,” paos niyang sabi, pero patuloy ang pag-ubo niya.

“Hindi po, kailangan n’yo nang magpahinga.” Marahan kong hinagod ang likod niya at inalalayang makatayo. Kahit nanghihina ang loob ko, awtomatiko pa ring kumilos ang katawan ko para alagaan siya. “Halika po, ihahatid ko kayo sa kwarto ninyo.”

Hindi na siya tumutol.

Tahimik ko siyang inalalayan paakyat. Sa bawat mabagal niyang hakbang, lalo kong naramdaman kung gaano ko kamahal ang matandang ito—at kung gaano kasakit isipin na baka pati siya ay ginagamit lamang ng mga taong nakapaligid sa kaniya.

Pagdating sa silid niya, inayos ko ang unan niya at inabot ang gamot at tubig. Tinitigan niya ako bago niya ininom ang tableta.

“Emery,” mahina niyang tawag.

“Po?”

“Salamat dahil tinanggap mo ang kasunduan namin ng daddy mo,” aniya nang banggitin ang arranged marriage namin ni Weston.

“At anuman ang problema mo, huwag mong sarilinin. Hindi ka nag-iisa sa bahay na ito,” dagdag pa niya.

Muntik nang bumigay ang emosyon ko.

Pero ngumiti lang ako at hinaplos ang likod ng kamay niya. “Magpahinga na po kayo, Lo.”

Nang makalabas ako ng kuwarto niya, saka ako mabilis na naglakad pabalik sa sarili kong silid.

At doon, sa wakas, tuluyan akong bumagsak.

Hindi ko na alam kung ilang oras akong nakaupo sa sahig, yakap ang mga tuhod ko habang tahimik na umiiyak. Nasa ibabaw ng kama naman ang ultrasound photo. Dalawang buhay na hindi naman pala akin.

Gayunpaman, kailangan kong malaman ang totoo.

***

Kinabukasan, maagang-maaga pa lang ay nasa fertility clinic na ako.

Pagdating ko roon, agad kong hinanap ang OB-GYN na nagsagawa ng embryo transfer. Mabuti na lamang at hindi naka-lock ang pinto ng clinic. Pagpasok ko, nadatnan kong sinisigawan ni Dr. Hidalgo ang isang nurse.

Umiiyak ang nurse, nanginginig, at hindi makatingin sa doktor.

“D-Doc, hindi ko po sinasadya. Baguhan lang po ako… nagkamali po ako ng pag-label sa test tube—”

Tinulak ko ang pinto. Nang makita ako ni Dr. Hidalgo, agad napalitan ng kaba ang galit sa mukha nito. Maging ang nurse ay lalo pang nanginig, halos hindi makahinga sa takot.

“Dr. Hidalgo, kailangan kong malaman ang katotohanan. Kaninong embryo ang nasa sinapupunan ko?”

Napalunok ang doktor at namutla ang mukha.

“M-Mrs. Montenegro… nalaman n’yo na po? A-aksidente lang po ito. Hindi namin sinasadya.”

Bigla nitong itinuro ang nurse. “Nagkamali si Nurse Joy. Baguhan pa lang siya rito, kaya noong araw ng embryo transfer, napagpalit niya ang mga test tube.”

“K-kaninang umaga ko lang po napansin, Mrs. Montenegro. Tatawagan ko na sana kayo, pero—”

Naputol ang sasabihin ni Nurse Joy nang biglang napabulalas si Dr. Hidalgo.

“Hindi po galing kay Mr. Montenegro ang sperm!”

Dahil doon, biglang huminto ang mundo ko. Napaatras ako ng isang hakbang.

“A-anong ibig mong sabihin, Dr. Hidalgo?” mariin kong tanong. “Kapag nagsinungaling ka pa, idedemanda ko kayo. Mawawalan ka ng lisensya—kayong dalawa ni Nurse Joy—at ipapasara ko ang ospital. Hindi ako nagbibiro.”

Nanginginig na sumagot ang doktor. “Opo, Mrs. Montenegro. Sasabihin ko na po ang totoo. Hindi galing sa asawa ninyo ang sperm cell na ginamit. Ang embryo sa sinapupunan ninyo ay nabuo gamit ang semilya ni Mr. Zion Laurent del Fierro.”

“Z-Zion Del Fierro?” nanginginig kong bigkas.

Tumango ang doktor. “Opo. Ang chairman and CEO ng Del Fierro Holdings.”

“Pero… sa akin ba talaga ang egg cell?” kabado kong tanong.

Nagtatakang tumango muli ang doktor. “Opo, Mrs. Montenegro. Bakit niyo po natanong?”

Muling nanlamig ang buo kong katawan. Namutla ako at halos bumigay ang mga tuhod ko. Napaupo na lang ako sa upuan na malapit sa akin.

Tulala akong nagsalita. “Sa akin ang egg cell… sa akin pala,” bigkas ko na may halong kaunting pagluwag ng dibdib ko.

Gayunpaman, pakiramdam ko ay nahulog ako mula sa langit.

Kahapon lamang, akala ko isa lang akong breeding machine ni Weston.

Ngayon naman, nalaman ko na ang mga batang dinadala ko ay mga anak pala ni Zion—

…ang ex-boyfriend ko?!