Masuk
Nang idilat ni Zoey Claire Alonzo ang kaniyang mga mata, sinalubong siya ng matinding lamig at ang hindi maikakailang karangyaan ng silid. Ang unang reaksyon niya ay hindi siya inaantok, kundi matinding pagkagulat. Ang silid ay malaki, pinalamutian ng mga sining at kasangkapan na sumisigaw ng kayamanan at matipunong panlasa sa mga disenyo isang kabuuang kaibahan sa simpleng dorm room na kinasanayan niya.
Biglang nagbalik sa kaniyang isip ang nakakahiyang tagpo kagabi. Sinubukan niyang igalaw ang kaniyang hita. Aray! Ang hapdi ay matalim, nagpapamukha sa kaniya na ang nangyari ay hindi lang isang masamang panaginip. Para siyang kinain ng lupa! Nakipag siping siya sa tatay ng kaniyang best friend! Nagsimula lang ang lahat tatlong araw na ang nakalipas sa isang blind date. Katatapos lang siyang iwanan ng kaniyang ex boyfriend, si Liam Ethan Navarro, na mabilis pang nagpakasal sa iba. Sa isang iglap ng matinding pagkainis at galit sa mundo, nagpasya siyang ituloy ang blind date kasama ang lalaking pinagmamalaki ng kaniyang kaibigan. Sabi ng kaniyang best friend, si Luna Isabelle Villanueva, ang tatay daw nito, si Jasper Alexander Villanueva, ay mayaman, guwapo, at maganda ang katawan, walang bisyo, at mas lalong walang hilig sa romansa kaysa sa isang monghe. Ang pagpapakasal daw sa kaniya ay agarang gagawin siyang isa sa pinakamayamang babae sa Tarlac City isang siguradong panalo! Hindi siya pumayag agad. Ngunit nang gipitin siya at insultuhin ng fiancée ng kaniyang ex, biglang nagbago ang kaniyang isip. Blind date lang naman? Magpapakasal lang sa isang lalaking sampung taon ang tanda sa kaniya? Hindi raw magaling? Ayos lang, wala rin naman siyang balak mag alok ng sarili! Gayunpaman, pilit na pinag iibayo ng pamilya Navarro na makita siyang umalis sa landas ni Liam sa lalong madaling panahon. Pakiramdam niya, may utang na loob siya sa pamilya Navarro dahil sa pagpapalaki sa kaniya, kaya nararapat lang na bayaran niya iyon. Pero hindi inasahan ni Zoey na ang tatay ng kaniyang best friend ay hindi lang babawi sa kaniyang nakaraan, kundi nalasing din at naging marahas at walang kontrol, dinaganan siya at pinahirapan nang paulit ulit. Para bang hindi pa ito nagsasama ng babae kailanman, o kaya naman ay nag iipon ng napakatagal na enerhiya na biglang sumabog. Sa totoo lang, hindi nagsisinungaling si Luna. Kahit pa sampung taon ang tanda sa kaniya ni Jasper, isa itong lalaking napakaguwapo at kaakit akit. Ang paraan nito ng pagpirma sa kasunduan ng kasal nang walang emosyon, habang gumagalaw ang kaniyang adam's apple ay talagang nakaka akit. Pagkatapos kunin ang marriage certificate, kinailangan nitong umalis para sa isang social event, kaya nagpahatid ito ng gamit sa La Maja Rica Hotel. Sa simula, balak ni Luna, ang best friend niya, na umuwi at tumira kasama nila, ngunit sa hindi malamang dahilan, bumalik ito sa eskuwelahan. Tapos, umuwi si Jasper. Amoy alak na amoy alak ito. Kusang loob siyang tumulong para linisan ito, ngunit sa halip, dinaganan siya nito sa lababo. At pagkatapos nag out of control na ang lahat. Umiling si Zoey, kinupkop ang kaniyang nag iinit na pisngi, at hindi na itinuloy ang pag iisip. Nanginginig ang kaniyang mga binti habang naliligo. Tinitingnan ang gusot na kumot at ang maliwanag na pulang mantsa sa kama. Hindi niya maipaliwanag ang kaniyang pakiramdam. Ito ang pinakaunang beses niyang naranasan ang ganito, at nangyari pa sa pinakakaibang sitwasyon. Napakatagal niyang nagkagusto kay Liam, at nang sa wakas ay matagumpay siyang nag confess, iniwan lang siya nito pagkatapos ng tatlong buwan na dating. Ang dahilan hindi raw sila bagay. Oo, maagang namatay ang kaniyang mga magulang, at matagal nang naubos ang negosyo nila ng pamilya ng kaniyang tiyuhin. Kung hindi siya in adopt ng pamilya Navarro, matagal na siyang nasa orphanage. Sila ni Liam ay magkababata, iniisip niya na habang buhay silang magkasama, ngunit sa huli, sinabi lang nito. "Kapatid lang ang tingin ko sa iyo." Kapatid? Kung gayon, bakit mo tinanggap ang confession ko? Pinaglalaruan mo lang ba ako sa panahong nag date tayo? Ang damdamin niya ay magkahalong galit, pighati, at matinding pagkapahiya. Malakas ang pride ni Zoey at tumigil siyang tumira sa bahay ng pamilya Navarro nang magsimula siyang mag kolehiyo. Malapit na siyang magtapos ng master's degree. Sa loob ng kalahating buwan pagkatapos maghiwalay, hindi siya tinawagan ni Liam. Inisip niya na galit siya kay Liam. Ngunit wala siyang karapatan o lakas ng loob na magalit. Kaya nagtatago lang siya at tahimik na tinitiis ang sakit ng pagiging biktima ng break up. Nakita ni Luna na sira ang puso niya, kaya sinuggest nito na makipag blind date siya sa tatay nitong si Jasper, ang Presidente ng Villanueva Group. "My dad, he's handsome and wealthy, far better than your lucky brother! You can even slap him hard when you see him! You can't just find an ugly duckling and let your lucky brother look down on you, right?" Tinawag ni Luna si Liam na "Lucky Guy" dahil sa mata niya, si Zoey ang pinakamagandang babae sa mundo, at si Liam ay napakasuwerte dahil nagustuhan siya nito sa loob ng napakaraming taon. "Don't worry, my dad is more celibate than a monk, he won't take advantage of you." "My grandma has been pressuring him to get married immediately. Even though he's divorced, countless rich heiresses are chasing him, but he doesn't like any. He said he wants a gentle, thoughtful, and talented woman, and you're perfect for that." "I’m here, so my dad won't abuse you! Once we get all the benefits, we'll get a divorce! Then, we'll travel the world!" Minsan, inisip ni Zoey na peke ang best friend niya. Mag aaral silang dalawa ni Luna sa Tarlac University, pero siya ay malapit nang magtapos habang si Luna ay kakapasok pa lang. Bente singko siya, at si Luna ay disi siyete, at naging best friend sila sa kabila ng malaking agwat sa edad! Ngayon, naging stepmother pa siya ng best friend niya! Nag May December marriage pa sila ng tatay nito! Oh my God! Buzz buzz buzz. Ilang beses nag vibrate ang cellphone ni Zoey. Nakita niya ito sa ilalim ng kama at binuksan. Ang pangalan sa contact ay Boss Jasper “I have an emergency at the company, rest well. If you need anything, just tell Aling Ana.” Tahimik siyang nag reply. Okay. Nag scroll pababa, nakita niya ang mensahe ni Luna. “ We should be celebrating your off the market status, but my counselor kept calling last night, so I had to rush back to school. It was too late, so I didn't come home. How was your night with my dad?” Bahagyang namula ang mukha ni Zoey. Hindi niya puwedeng sabihin kay Luna na nakipag siping ako sa tatay mo. Nakakahiya iyon! Mali ang impormasyon ni Luna! Hindi impotent ang tatay niya! Masyado lang itong magaspang! Nang akmang magre reply siya, tumawag si Luna. "Hey, Zoey, are you awake? I asked Aling Ana, she said you haven't left your room." "Did my dad give you a hard time last night? I told him you're my best friend, and I asked him to treat you well." "Wait, my adviser said there’s a problem with my thesis, and I desperately need a top student to help! Let's meet at the library?" Medyo naguluhan si Zoey. Hindi sinabi ni Aling Ana kay Luna na nanatili siya sa kuwarto ng tatay nito kagabi? Ang tahimik na katulong ay perpektong katulong. "Sige, magta taxi ako agad." "Why would you take a taxi? Don't you have a driver's license? Go to my dad's garage and pick one." "..." "After we finish our thesis, we’ll drive to the suburbs. I'll give you your wedding gift." Aling kotse, kailangan kong i-drive. Naisip ni Zoey Pumunta siya sa garahe at pinili ang pinaka simple, isang puting top of the line na Mercedes. Napakayaman ng pamilya Villanueva ito na ang pinakamurang kotse sa garahe. Kahit ang pamilya Navarro, na itinuturing na mayaman sa Tarlac City, ay hindi kasing yaman ng pamilya Villanueva. Tama si Luna, ang tatay niya ay guwapo at mayaman man lang, bagay na bagay para sa "kasal." Maingat siyang nagmaneho, takot na makagasgas ng bagay na hindi niya kayang bayaran. Nang dumating sila sa library, nakatingin si Luna sa cellphone niya, parang abala sa isang mahabang tawag. Nang makita siya, agad itong nag hang up. "Mommy!" Ang sigaw ng babae ng "Mommy!" ay halos liparin na si Zoey sa pwesto nito.Sa loob ng maliit na espasyo ng banyo ng hospital, pakiramdam ni Zoey ay isa siyang maliit na bangkang hinahampas ng naglalakihang alon sa gitna ng madilim na karagatan. Ang mga bisig ni Jasper na nakakulong sa kaniya ay tila mga pader na walang lagusan. Umiikot ang kaniyang mundo nang mapanganib na anumang sandali ay maaari siyang mahulog sa madilim na kailalimang iyon na pilit niyang iniiwasan.Mariing hinalikan ng lalaki ang kaniyang mga labi. Hindi ito banayad. Ito ay isang pag angkin, isang marahas na pagbura sa anumang bakas na maaaring iniwan doon ng pangalan o alaala ni Liam. Ramdam ni Zoey ang hapdi sa kaniyang sugatang labi, ngunit ang sakit na iyon ay may halong kakaibang kiliti at kuryenteng gumagapang sa kaniyang buong pagkatao isang sensasyong hindi niya maipaliwanag at lalong hindi niya mapigilan.Unti unting naghabol ng hininga si Zoey. Ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa, sumasabay sa mabigat na hininga ng lalaki. Pakiramdam niya ay nawawala na siya
Hindi mawala sa isip ni Zoey ang imahe ni Liam kanina sa mansyon. Pinanood siya nito. Pinanood siya ni Liam habang dahan dahang isinusubo ang kamandag na nakatago sa tamis ng cake. Pinanood siya nitong nahihirapan, naglalakad palayo sa bahay na itinuring niyang tahanan sa loob ng sampung taon, nang walang kahit anong pigil. Kaya naman hindi maintindihan ni Zoey kung bakit siya hinahabol nito ngayon. Bakit ngayon pa? Kung kailan ang lason ay nasa kaniya nang sistema?Pinilit niyang pakalmahin ang kaniyang nangangatog na kalamnan. "Nasaan ang fiancée mo?" ang unang tanong na lumabas sa kaniyang tuyot na labi."Umuwi na siya," tipid na sagot ni Liam. Ang boses nito ay puno ng lumbay, ngunit para kay Zoey, tunog itong isang malaking insulto.Napangiti si Zoey nang mapait, isang ngiting hindi umaabot sa kaniyang mga mata. Of course. Kapag wala lang ang reyna, doon lang siya nagkakaroon ng halaga. Kapag wala si Bianca, doon lang may espasyo para sa isang ampon na tulad niya. Sampung taon si
Pinagmasdan ni Jasper ang eksena sa loob ng silid. Ang paraan ng pagiging maprotekta ni Luna kay Zoey ay tila isang kumpas na nagpapahinto sa kaniyang mundo. Naningkit ang kaniyang mapanganib na mga mata isang tingin na tila ba binabasa ang bawat hibla ng katotohanan sa silid. Sa gitna ng katahimikan, biglang nag vibrate ang kaniyang telepono sa loob ng bulsa ng kaniyang coat."Excuse me. I have to take this," malamig niyang sabi. Ang kaniyang boses ay walang bakas ng emosyon, ngunit ang kaniyang presensya ay nag iwan ng isang mabigat na bakas bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.Nang sumara ang pinto, tila ba ang hangin sa loob ay naging mas magaan. Ang bigat na dala ng presensya ng isang Jasper ay unti unting napalitan ng pamilyar na ingay ni Luna."Kailangan ko na ring bumalik sa duty, Zoey. Mag ingat ka rito. I’ll check on you later," paalam ni Dr. Cruz. Ngumiti siya nang bahagya, isang ngiting nagpapakita ng pag aalala na higit pa sa isang doktor para sa kaniyang pasyente."Sige
Nalunod si Zoey sa sarili niyang kaisipan, ang mga alaala ni Liam ay tila mga alon na humahampas sa kaniyang pagkatao. Pinanood ni Jasper ang dalaga nakita niya sa mga mata nito ang pait ng nakaraan at ang pangungulila sa isang pangakong napako. Bawat patak ng luha ni Zoey ay tila isang kurot sa kaniyang sariling puso isang pakiramdam na bago at nakakabigla para sa isang lalaking tulad niya na sanay sa malamig na mundo ng negosyo.Biglang ibinaba ni Jasper ang kaniyang ulo. Sa isang galaw na puno ng paggalang at pagsuyo, dahan dahan niyang hinalikan ang likod ng kamay ni Zoey.Agad na natauhan ang dalaga! Ang init ng labi ng lalaki sa kaniyang balat ay tila kuryenteng gumising sa kaniyang natutulog na diwa."Mr. Villanueva, kayo..." Gulat siyang tumingin sa lalaki, ang kaniyang mga mata ay nanlalaki sa pagkabigla.Hindi umiwas si Jasper. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Zoey bago dahan dahang tumayo. Yumuko siya nang bahagya, at bago pa makahuma ang dalaga, naramdaman na nito
“Zoey…” Nangangatal ang mga labi ni Liam habang binibigkas ang pangalang iyon, isang bulong na nalunod sa ingay ng pagdiriwang. Ngunit tila naging bingi ang mundo sa kaniya. Si Bianca, na may suot na mapaglarong ngiti, ay masiglang inanyayahan ang lahat na pagsaluhan ang cake. Ang kaniyang boses ang namayani sa silid, isang matamis na deklarasyon ng tagumpay na tuluyang nagbaon sa mahinang tawag ni Liam. Maging si Zoey ay hindi lumingon. Sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan nilang dalawa ay hindi lamang mga hakbang, kundi mga milya ng pagkakanulo. Padabog na tinabig ni Zoey ang kamay ni Bianca. Ang bawat hibla ng kaniyang pagkatao ay nag uutos na tumakas. Lumingon siya nang diretso sa direksyon ng banyo, ang kaniyang mga hakbang ay mabigat at puno ng pagmamadali. Sa loob ng kaniyang bibig, ang tamis ng cream at ang kakaibang bango ng sariwang mangga ay unti unting natutunaw. Sa ibang pagkakataon, marahil ay ituturing niya itong langit, ngunit sa bawat segundong dumadaan
“Zoey, may mukha ka pang ipapakita rito?” Biglang sumigaw nang matalim at mapang asar si Camille, na suot ang isang agaw pansing pulang damit. Gusto niyang mapahiya si Zoey at mapilitang umalis. May misyon siya ngayong gabi. “Tsk, ‘yang suot mo, binili mo lang sa internet, ‘no? Mukhang naghihirap ka na simula nang umalis ka sa pamilya Navarro. Akala ko ba nakadikit ka na kay Miss Villanueva at namumuhay nang marangya?” Nagsalubong ang kilay ni Luna. “Camille, kumain ka ba ng dumi bago ka pumunta rito? Ang baho ng bunganga mo!” “Luna, hindi kita papatulan ngayon! Malaking okasyon ito para sa pamilya Sandoval. Kahit Miss Villanueva ka pa, matuto kang lumugar!” “Tsk, kung makapagsalita ka, akala mo kung sinong super rich ang pamilya Sandoval niyo, eh maliit na catering company lang naman ‘yan.” “Ikaw—” Dahan dahang hinawakan ni Zoey ang pulso ni Luna habang nakatingin nang diretso sa nanunuksong mga mata ni Camille. “May invitation ako. Kung kailangang paghiwalayin ng pamilya San







