Se connecter"May dalawang magaling na kapatid ang Tatay ko na lihim akong iniimbitahan para mag hapunan, pinapahiwatig na dapat kong dalhin ang maganda kong little stepmother. Zoey, sasama ka ba?"
Tanong ni Luna sa kaniyang best friend na nagmamaneho, habang kaswal na nagtatapik sa screen ng cellphone niya. Ang boses niya ay mayabang at puno ng pag asa, na para bang ang hapunan na iyon ay isang fashion show kung saan ipaparada niya ang kaniyang bagong nahanap na stepmother. Kumunot ang noo ni Zoey. "Kailangan ba talaga akong pumunta sa ganitong uri ng hapunan?" tanong nito Naramdaman niya ang isang mabigat na pag aalangan sa kaniyang puso. Bago pa sila kumuha ng marriage certificate ni Jasper, pumirma sila sa isang kasunduan na hindi siya pipilitin nitong pumasok sa circulo nito,lihim muna ang kasal nila sa loob ng ilang panahon para makilala nila ang isa't isa. Ito ay upang maiwasan ang mapanghusgang mga mata ng high society ng Tarlac City. Ngunit may clause din sa supplementary agreement na kung tungkol sa kaniyang trabaho, maaari siyang sumali bilang si Mrs. Villanueva kung kinakailangan. Mabilis na nagpaliwanag si Luna, sinisigurong hindi mag iisip nang masama ang kaniyang stepmother. "Ang Tatay ko, mukhang pino at magalang, pero sa totoo lang, medyo malamig ang puso. Dalawa lang ang kaibigan niya sa buhay niya si Uncle Carlos, isang second generation Red Army soldier na may mataas na posisyon sa militar, at si Uncle Leandro, isang second generation official na ang buong pamilya ay sangkot sa gobyerno." Ang mga pangalan ay malalaki at agad na nagdulot ng pagkabalisa kay Zoey. "The two of them are not bad people, and they are helpful. They watched me grow up." Patuloy ni Luna, na pinipilit niyang maging kalmado ang kaniyang best friend. "They know that my Dad, this ‘iron tree’ (a metaphor for a man who has been single for too long), has finally found love, so they gave me a big red envelope, just wanting to meet my stepmother." "We'll do some sketching, eat together, share the red envelope, okay?" Ang mga huling salita ni Luna ay may tono ng pag uudyok, alam na ang pera ay isang malakas na pang akit. Umiling nang walang magawa si Zoey, bahagyang natawa sa pagiging direkta ng kaniyang kaibigan. "Kaya ka pala nabili ng red envelope." "Ah, why not? Besides, they are good people, and they are very close to my Dad." "Baka hintayin muna natin nang kaunti. Hindi pa ako pamilyar kay Jasper hindi angkop na makilala ang mga kapatid niya ngayon." Hindi pa siya nagdedesisyon kung "magkakaroon ba ng seryosong relasyon" kay Jasper. Ang kasal ay isang pagkakataon isang paraan upang makalaya sa anino ni Liam. Pananagutan niya ang kaniyang commitment, ngunit may iba pa ring tao sa kaniyang puso ang matagal nang pighati na hindi pa lubusang napapawi. Hindi niya puwedeng linlangin si Jaspee, at hindi niya puwedeng bigyan ng walang basehang pag asa si Luna para lang madesmaya. "Sige na, kakausapin ko sila." Sa isang malalim na paghinga ng pagtanggi, tinanggap ni Lina ang desisyon ng kaniyang stepmother. Tahimik na pinindot ni Luna ang refund button sa group chat, dumugo ang puso dahil sa pagkawala ng pera, pero ang linyang tinipa niya ay pambihirang matatag, [You are not worthy of admiring my little stepmother's stunning beauty. Send more red envelopes next time, and I will consider it.] Sa kompanya ng Villanueva, Opisina. Kaswal na kinuha ni Leandro ang cigar box sa coffee table, naglabas ng cigar, hinithit ito, at nakita ang reply sa cellphone niya. Agad siyang nag mura nang pabulong, "P*ta, is this really the Luna I know? She resisted the temptation of money!" Hindi siya makapaniwala sa lakas ng loob ng bata. Tahimik na sinabi ni Carlos, "Maybe, she's a true best friend." Kinuha ni Jasper ang kape niya, ang payat niyang mga daliri ay bahagyang tinatapik ang mesa, nagpapahayag ng walang katapusang pasensya at walang pakialam. "I just finished asking, no answer?" tanong ni Jasper Mukhang nalulungkot si Carlos "I have no experience in pleasing a wife! I just flirt, passing through the sea of flowers without any sticking to me, that's my principle!" Ito ay isang matinding pag amin ng kaniyang pagiging playboy. Sumandal si Carlos sa kabilang bahagi ng sofa, ang tono niya ay mayabang at mapagmataas, "I have experience in this kind of thing. Back then, it took several lifetimes for me to win Carla. I even managed to win that aloof and abstinent beauty, especially you, your college student wife. I will teach you!" wika ni Carlos "You made such a scene when you were wooing Carla, crying, making trouble, threatening to commit suicide you did it all! The whole of Tarlac City knows you're her simp! What are you so happy about?" Pang iinis ni Leandro, tila natutuwa sa pagkapahiya ng kaibigan. Tiningnan ni Carlos nang masama ang plastic niyang kapatid at galit na sinabi, "That was fun! Fun!" "If you say one more word, get out." Ang boses ni Jasper ay may pagbabanta, nagpapahiwatig ng kaniyang tunay na pagkainis. Nagkibit balikat si Leandro! Gayunpaman, tinanggap na niya ang katotohanan na ang iceberg na ito ay kasal na pero sinusubukan pa ring paligayahin ang asawa niya, at hindi niya iniisip na panoorin ang drama. Pagkatapos ng lahat, walang gustong makita ang best friend nilang mamatay na binata. Kahit na ang kabilang partido ay isang batang babae, ang kondisyon at assets ng kapatid niya ay sobra sobra! Alam ni Carlos na hindi nagbibiro si Jasper, at masaya siya para sa kaniya! Kahit papaano, hindi lang siya nagpakasal para pakalmahin ang pamilya niya, napakagaling niyon! Kaya't sinimulan niyang masakit na ibahagi ang mga tip niya para ligawan ang asawa niya. "First, you have to be generous. Buy her a car, a house, and jewelry!" "Second, you have to be romantic. Don't always work overtime; make time to take her to candlelight dinners, watch the stars and the moon." "Finally... and most importantly, you have to-" Lumunok nang malaki si Carlos at mabigat na sinabi, "Seduce!" Agad na nanlamig ang mukha ni Jasper. Nanlaki ang mata ni Leandro, at pagkatapos ng ilang sandali, hindi niya napigilan ang sarili, "Hahaha! King Carlos, you're killing me with laughter!" tumatawang sabi ni Leandro Seryosong tiningnan ni Carlos ang dalawa, "What scientist said that? A woman's will can lead to a woman's heart. There is scientific evidence for that! You've done it already, so keep it up! With your looks and body, let alone a young girl, even a nun would fall at your feet." Nagsimulang magdaldal si Leandro Hindi nagsalita si Jasper, pero s******p siya ng kape. Ang kaniyang isip ay lumipad sa kaniyang bagong kasal. Hindi walang dahilan ang mga salita ni Carlos. May iba pang lalaki sa puso niya. Pero ang katawan niya ay hindi tinanggihan siya, sa katunayan sobrang tugma sila. Ang pag iisip na ito ay nagdulot ng isang lihim na kasiyahan sa kaniya. Nakakuha siya ng mensahe mula kay Luna. [Dad, we're here! Where are you?] "Uuwi na ako." sabi ni Jasper Tumayo si Jasper at umalis muna. “You're leaving so early! Hey, where are you going? What do you mean by asking me to sell that land to Luna?" wika ni Carlos Si Leandro, naguguluhan, ay inilagay ang braso niya sa balikat ni Carlos at curious na nagtanong, "Did you two invest secretly behind my back? How many billions? I’ll add more." sabi ni Leandro "Get lost!" Hindi na maintindihan ni Carlos si Jasper. Ang nararamdaman niya para sa senior ni Luna maaari ba itong isang matagal nang plano? Huminga nang malalim si Leandro, "I really need to find an opportunity to check out our sister in law!" wika ni Leandro Nang tingnan ang paunti unting nagiging pamilyar na tanawin, walang malay na humigpit ang hawak ni Zoey sa manibela, "Luna, saan ito..." "Forest Green Land, the scenery here is beautiful and very suitable for development, but for some reason, a mysterious person bought the land around Forest Green and refused to sell it to the construction company, so it remained in its original state." sagot ni Luna Nagpakita ng misteryosong ekspresyon si Luna, "Zoey, the wedding gift I prepared for you is here. We're almost there, just turn left up ahead." Unti unting bumagal ang paghinga ni zoey. Forest Green Land. Bago namatay ang mga magulang niya, pinag uusapan nila ang lupa dito. Gusto nilang magtayo ng rose garden para sa nag iisa nilang anak na babae. Bumisita siya rito kasama ang mga magulang niya at gustong gusto niya ang lawa. Pero pagkatapos mabigo ang mga negosasyon, biglang namatay ang mga magulang niya hindi nagtagal pagkatapos nilang umuwi. Ang lugar na ito ay may malalim na kahulugan sa kaniya, isang huling simbolo ng pagmamahal na hindi natupad. Gumugulo ang isip niya, pero ang masiglang boses ni Luna ang pumuno sa tainga niya, "Zoey, look, isn't that my Dad?" Sumigaw si Zoey ng "Ah!" at sigurado na, nakita niya ang isang pamilyar na kotse sa kanto. Si Jasper ay nagmaneho ng itim na Ferarri na ito nang araw na kinuha nila ang marriage certificate. "Lightning speed ng Tatay ko!" Bulong ni Luna. "I guess he knows I prepared a gift for you, so he chased you all the way here." "Don't let his age fool you, he's reliable and handsome, much better than that indecisive Liam!" Ang matinding pag ayaw ni Luna kay Liam ay malinaw. Tiningnan ni Zoey ang best friend niya, na patuloy na nagsusulong sa tatay nito, at walang magawa siyang sinabi, "Zoey, sa totoo lang, ang Tatay mo at ako ay may marriage of convenience. Hindi mo talaga kailangang imbitahan siya, at itong regalo." "My Dad is impotent, that was my prenuptial guarantee to you! But he suddenly got better again, and he even he has to take responsibility!" Mabilis na nagpaliwanag si Luna, "You'll really like the gift I gave you, and about my Dad if you don't like him, you still profit from him, but you can't lose money and love!" "..." Tunay ba talagang biological father niya si Jasper? Ang pagiging makasarili at mapagmahal ni Luna ay talagang nakakatawa. "Dahil natulog na kayo magkasama, kailangan may kabayaran!"Sa loob ng maliit na espasyo ng banyo ng hospital, pakiramdam ni Zoey ay isa siyang maliit na bangkang hinahampas ng naglalakihang alon sa gitna ng madilim na karagatan. Ang mga bisig ni Jasper na nakakulong sa kaniya ay tila mga pader na walang lagusan. Umiikot ang kaniyang mundo nang mapanganib na anumang sandali ay maaari siyang mahulog sa madilim na kailalimang iyon na pilit niyang iniiwasan.Mariing hinalikan ng lalaki ang kaniyang mga labi. Hindi ito banayad. Ito ay isang pag angkin, isang marahas na pagbura sa anumang bakas na maaaring iniwan doon ng pangalan o alaala ni Liam. Ramdam ni Zoey ang hapdi sa kaniyang sugatang labi, ngunit ang sakit na iyon ay may halong kakaibang kiliti at kuryenteng gumagapang sa kaniyang buong pagkatao isang sensasyong hindi niya maipaliwanag at lalong hindi niya mapigilan.Unti unting naghabol ng hininga si Zoey. Ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa, sumasabay sa mabigat na hininga ng lalaki. Pakiramdam niya ay nawawala na siya
Hindi mawala sa isip ni Zoey ang imahe ni Liam kanina sa mansyon. Pinanood siya nito. Pinanood siya ni Liam habang dahan dahang isinusubo ang kamandag na nakatago sa tamis ng cake. Pinanood siya nitong nahihirapan, naglalakad palayo sa bahay na itinuring niyang tahanan sa loob ng sampung taon, nang walang kahit anong pigil. Kaya naman hindi maintindihan ni Zoey kung bakit siya hinahabol nito ngayon. Bakit ngayon pa? Kung kailan ang lason ay nasa kaniya nang sistema?Pinilit niyang pakalmahin ang kaniyang nangangatog na kalamnan. "Nasaan ang fiancée mo?" ang unang tanong na lumabas sa kaniyang tuyot na labi."Umuwi na siya," tipid na sagot ni Liam. Ang boses nito ay puno ng lumbay, ngunit para kay Zoey, tunog itong isang malaking insulto.Napangiti si Zoey nang mapait, isang ngiting hindi umaabot sa kaniyang mga mata. Of course. Kapag wala lang ang reyna, doon lang siya nagkakaroon ng halaga. Kapag wala si Bianca, doon lang may espasyo para sa isang ampon na tulad niya. Sampung taon si
Pinagmasdan ni Jasper ang eksena sa loob ng silid. Ang paraan ng pagiging maprotekta ni Luna kay Zoey ay tila isang kumpas na nagpapahinto sa kaniyang mundo. Naningkit ang kaniyang mapanganib na mga mata isang tingin na tila ba binabasa ang bawat hibla ng katotohanan sa silid. Sa gitna ng katahimikan, biglang nag vibrate ang kaniyang telepono sa loob ng bulsa ng kaniyang coat."Excuse me. I have to take this," malamig niyang sabi. Ang kaniyang boses ay walang bakas ng emosyon, ngunit ang kaniyang presensya ay nag iwan ng isang mabigat na bakas bago siya tuluyang lumabas ng kwarto.Nang sumara ang pinto, tila ba ang hangin sa loob ay naging mas magaan. Ang bigat na dala ng presensya ng isang Jasper ay unti unting napalitan ng pamilyar na ingay ni Luna."Kailangan ko na ring bumalik sa duty, Zoey. Mag ingat ka rito. I’ll check on you later," paalam ni Dr. Cruz. Ngumiti siya nang bahagya, isang ngiting nagpapakita ng pag aalala na higit pa sa isang doktor para sa kaniyang pasyente."Sige
Nalunod si Zoey sa sarili niyang kaisipan, ang mga alaala ni Liam ay tila mga alon na humahampas sa kaniyang pagkatao. Pinanood ni Jasper ang dalaga nakita niya sa mga mata nito ang pait ng nakaraan at ang pangungulila sa isang pangakong napako. Bawat patak ng luha ni Zoey ay tila isang kurot sa kaniyang sariling puso isang pakiramdam na bago at nakakabigla para sa isang lalaking tulad niya na sanay sa malamig na mundo ng negosyo.Biglang ibinaba ni Jasper ang kaniyang ulo. Sa isang galaw na puno ng paggalang at pagsuyo, dahan dahan niyang hinalikan ang likod ng kamay ni Zoey.Agad na natauhan ang dalaga! Ang init ng labi ng lalaki sa kaniyang balat ay tila kuryenteng gumising sa kaniyang natutulog na diwa."Mr. Villanueva, kayo..." Gulat siyang tumingin sa lalaki, ang kaniyang mga mata ay nanlalaki sa pagkabigla.Hindi umiwas si Jasper. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Zoey bago dahan dahang tumayo. Yumuko siya nang bahagya, at bago pa makahuma ang dalaga, naramdaman na nito
“Zoey…” Nangangatal ang mga labi ni Liam habang binibigkas ang pangalang iyon, isang bulong na nalunod sa ingay ng pagdiriwang. Ngunit tila naging bingi ang mundo sa kaniya. Si Bianca, na may suot na mapaglarong ngiti, ay masiglang inanyayahan ang lahat na pagsaluhan ang cake. Ang kaniyang boses ang namayani sa silid, isang matamis na deklarasyon ng tagumpay na tuluyang nagbaon sa mahinang tawag ni Liam. Maging si Zoey ay hindi lumingon. Sa sandaling iyon, ang distansya sa pagitan nilang dalawa ay hindi lamang mga hakbang, kundi mga milya ng pagkakanulo. Padabog na tinabig ni Zoey ang kamay ni Bianca. Ang bawat hibla ng kaniyang pagkatao ay nag uutos na tumakas. Lumingon siya nang diretso sa direksyon ng banyo, ang kaniyang mga hakbang ay mabigat at puno ng pagmamadali. Sa loob ng kaniyang bibig, ang tamis ng cream at ang kakaibang bango ng sariwang mangga ay unti unting natutunaw. Sa ibang pagkakataon, marahil ay ituturing niya itong langit, ngunit sa bawat segundong dumadaan
“Zoey, may mukha ka pang ipapakita rito?” Biglang sumigaw nang matalim at mapang asar si Camille, na suot ang isang agaw pansing pulang damit. Gusto niyang mapahiya si Zoey at mapilitang umalis. May misyon siya ngayong gabi. “Tsk, ‘yang suot mo, binili mo lang sa internet, ‘no? Mukhang naghihirap ka na simula nang umalis ka sa pamilya Navarro. Akala ko ba nakadikit ka na kay Miss Villanueva at namumuhay nang marangya?” Nagsalubong ang kilay ni Luna. “Camille, kumain ka ba ng dumi bago ka pumunta rito? Ang baho ng bunganga mo!” “Luna, hindi kita papatulan ngayon! Malaking okasyon ito para sa pamilya Sandoval. Kahit Miss Villanueva ka pa, matuto kang lumugar!” “Tsk, kung makapagsalita ka, akala mo kung sinong super rich ang pamilya Sandoval niyo, eh maliit na catering company lang naman ‘yan.” “Ikaw—” Dahan dahang hinawakan ni Zoey ang pulso ni Luna habang nakatingin nang diretso sa nanunuksong mga mata ni Camille. “May invitation ako. Kung kailangang paghiwalayin ng pamilya San







