KABANATA 7: The Weight of Unspoken Things

“That jerk! Did he follow us from school?” galit na sabi ni Luna, bakas ang poot sa boses habang nakapamewang siya sa tuktok ng hagdan. Kumislap ang mga mata niya sa determinasyong halos sumiklab.

“I’ll kick him out right now!”

Hindi na niya hinintay ang sagot. Padabog siyang bumaba, ang bawat hakbang ay tila may dalang galit at pagkabahala para kay Zoey, para sa katahimikang muling nabasag.

Sa itaas, nanatili si Jasper.

Tahimik. Hindi gumalaw.

Dahan dahan niyang inilapag ang kahon sa mesa, parang bawat galaw ay may kasamang mabigat na desisyon. Sa loob ng kahon ay isang bagay na hindi niya kailanman inakalang ibibigay niya sa ganitong paraan hindi sa ganitong oras, hindi sa ganitong kalagayan. Ngunit may mga sandaling hindi na hinihintay ang tamang tiyempo, kusang dumarating, kahit magulo, kahit masakit.

Kinuha niya ang kanyang telepono.

Isang mensahe lamang ang itinipa maikli, ngunit may bigat na hindi masukat.

[The dinner is ready at the rooftop. Give her the ring.]

Pinindot niya ang send.

At sa sandaling iyon, tumalikod siya hindi dahil wala na siyang pakialam, kundi dahil kung mananatili pa siya roon, baka siya mismo ang gumuho.

Nang matanggap ni Luna ang mensahe, natigilan siya.

Bakit aalis ang tatay niya?

Napakunot noo siya habang nakatitig sa screen ng phone. Hindi ito normal. Hindi siya sanay na basta na lang umaalis ang ama niya sa kalagitnaan ng ganoong tensyon. Is he jealous? pumasok sa isip niya. O baka may emergency na naman sa kumpanya?

Sa huli, napabuntong hininga na lamang siya.

Workaholic lang talaga si Dad, kumbinsi niya ang sarili isang paliwanag na madali, ngunit hindi sapat.

Pagdating niya sa sala, doon niya nakita si Zoey.

Nakatayo ito sa tabi ng bintana, nakayuko ang ulo, at bahagyang nanginginig ang mga balikat. Hindi ito humihikbi nang malakas, ngunit malinaw umiiyak siya. Tahimik. Pilit.

Isang uri ng iyak na mas masakit panoorin kaysa sa paghagulgol.

Lumapit si Luna, ngunit hindi agad nagsalita. Sa halip, palihim niyang kinuha ang litrato ng kaibigan hindi para sa tsismis, kundi bilang ebidensiya ng sakit na hindi dapat binabalewala.

Isinend niya iyon kay Jasper.

【Dad, my best friend is hurting. You better be extra nice to her from now on. o(╥﹏╥)o】

Sa loob ng kanyang sasakyan, nanatiling nakapirmi si Jasper.

Hindi pa niya ini start ang makina.

Nakatitig siya sa litrato sa kanyang phone si Zoey, ang babaeng pilit niyang inilalayo ang sarili, ngayon ay wasak sa katahimikan.

She’s crying. For him.

May kung anong kirot na dumaan sa kanyang dibdib isang emosyong matagal na niyang ikinulong, pinangalanan bilang kahinaan, at itinaboy sa sulok ng kanyang konsensya. Ngunit sa sandaling iyon, hindi niya ito kayang takasan.

Huminga siya nang malalim, saka nag record ng voice message para kay Luna. Baritono at malamig ang boses, ngunit may bahid ng pag aalala na hindi niya inaalis.

“She’s upset. Don’t ask her anything. Just stay by her side.”

Iyon lamang.

Dahil minsan, ang katahimikan ang pinakamainam na proteksyon.

Gabi na nang makabalik si Zoey sa bahay na kanyang tinutuluyan.

Tahimik ang paligid masyadong tahimik para sa isip niyang puno ng ingay. Tulala siyang naupo sa gilid ng kama, hawak ang Tear of Neptune ang singsing na pilit na ipinasuot sa kanya ni Luna, na parang panangga laban sa mundong mapanakit.

Mahigpit niya itong tinitigan bago dahan dahang itago sa safe drawer.

If we ever divorce, I must return this, bulong ng isip niya isang pangungusap na tila paalala at babala sa sarili.

Kakatapos lang niyang maligo nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ng sala.

“Luna? Did you forget something?” sigaw niya, bahagyang nilalakasan ang boses.

“You.”

Isang malalim at nakakaakit na boses ang sumagot.

Nanlamig ang kanyang batok.

Si Jasper.

Ngunit kakaiba ang tono nito may bahid ng kalasingan, ng pagod, ng emosyon na hindi naproseso. Pumasok ito sa loob, hinubad ang sapatos, ang medyas, at nagsimulang mag-alis ng coat na parang wala sa sarili.

“Mr. Villanueva, you’re drunk!” gulat na sabi ni Zoey, pilit pinatatag ang boses.

“It’s hot,” bulong ng lalaki habang tinatanggal ang sinturon, ang noo’y bahagyang nakakunot. “I need a shower. Get me some clothes. Get me water.”

Dire diretso itong naglakad patungo sa banyo ng kwarto niya.

“Wait! That’s my room!” sigaw ni Zoey ngunit huli na.

Nang bumalik si Zoey dala ang bagong tuwalya, natigilan siya.

Nakatayo si Jasper sa pintuan ng banyo, nakabalot lamang ng kulay rosas na bath towel niya. Ang mga patak ng tubig ay dumadaloy mula sa kanyang buhok pababa sa matipunong dibdib isang anyong hindi niya dapat tinitingnan, ngunit hindi rin niya agad maiwasan.

May kakaibang tensyon sa hangin hindi lantad, ngunit mabigat.

“Zoey?” tawag nito sa paos na boses.

“Mr. Villanueva?” sagot niya, halos pabulong.

“Hug.”

Isang simpleng salita.

Ngunit bago pa siya makaiwas, hinila siya ng lalaki sa isang mahigpit na yakap. Naamoy niya ang sarili niyang shower gel lemon at gardenia na humahalo sa amoy ng alak at ng presensiya nitong lalaking matagal na niyang pilit tinatanggihan.

“Mr. Villanueva, go back to the master bedroom,” pakiusap niya, ang mga kamay ay nakalapat sa dibdib nito, hindi tulak, hindi yakap isang pagitan.

“Sleep.” Isang desisyon, mabilis at walang pag aalinlangan.

Binuhat siya ni Jasper at inihiga sa kama. Sa pagbagsak nila, nahulog ang pink na tuwalya sa carpet isang detalye na parehong hindi nila pinansin.

Naka panjama si Zoey.

Ang lalaki ay walang suot.

Ngunit hindi iyon ang pinakamabigat.

Ang init ng balat nito ang unti unting tumagos sa kanya hindi marahas, kundi desperado. Isang lalaking pagod, sugatan, at nawawala.

“Zoey,” bulong nito, halos hindi marinig, “hold me.”

Parang batang naliligaw sa gitna ng dilim.

At sa sandaling iyon, alam ni Zoey na anumang mangyari pagkatapos nito, wala nang magiging simple.