LOGINPalihim na napangiti si Lilah habang pinagmamasdan ang pag alis nina Lucil at Lilo.
"Hay naku, kung ako si Lucil at ikaw ang asawa ko, hinding-hindi na kita pakakawalan." Saad nito. Hindi naman umimik si Nolan. Kinabukasan ay nagising si Nolan dahil sa ingay ni Leland. "Daddy! Wake up, daddy!" Inalog-alog siya ng anak. "Hmm bakit?" Nakapikit pang tanong ni Nolan. "Tulungan mo akong gawin yung project ko para bukas. Deadline na bukas, daddy!" "Kaya mo na 'yan." "Hindi ko alam kung pano." "Palagi ka namang nananalo ng first place kaya sigurado akong kaya mo na iyan." Totoo ngang palaging nananalo si Leland sa pagandahan ng projects nila dahil magaling gumawa ng mga projects si Lucil. Magaling at malawak kasi ang imahenasyon nito. Pero wala na si Lucil kaya at ninety percent palang ang nagagawa na space fortress at kilangan na itong ipasa bukas ng umaga. "Daddy, tulungan mo ako." Pangungulit pa ni Leland. "Magpatulong ka nalang kay manang Esther." Saad nito. Tumakbo nama palabas ng kwarto si Leland at hinanap si manang Esther na nasa kitchen. "Manang Esther, help me build a space fortress please." Saad nito. "Naku ijo, wala akong alam sa ganyan. Pasensiya na." Saad ni manang Esther. Napasimangot naman si Leland. Pabagsak na naupo si Leland sa living room kung nasaan ang mga nagkalat na straws at yung ninety percent build na space fortress. Naiyak nalang ito kasi hindi na niya alam ang gagawin hanggang sa naisip niya si Lilah. Tinawagan niya agad si Lilah. "Tita Lilah!" "Oh hi, Leland!" Saad ni Lilah. "Need ko ng help niyo. Tulungan mo po akong gumawa ng space fortress please." "Sure. Pupunta na ako diyan." Agad na bumiyahe papunta kina Leland si Lilah. Maya-maya ay dumating na rin si Lilah at masigla siyang sinalubong ni Leland. "Tita, halika tulungan mo ako." Hinila ni Leland si Lilah sa living room. Nakunot ang noo ni Lilah dahil sa mga nagkalat na straws. "Anong gagawin?" Tanong ni Lilah. "Tatapusin natin itong space fortress." Sinubukan naman na tumulong ni Lilah pero imbis na maayos ay nasira niya pa ito. Bumagsak ang space fortress na nasimulan ni Lucil. "Nooo!" Sigaw ni Leland. "I'm sorry, Leland, hindi ko sinasadya." Hingi ng paumanhin ni Lilah. "Ididikit mo lang naman yung straw bakit hindi mo pa magawa?!" Tumaas na ang boses ni Leland. Namula sa hiya si Lilah dahil first time niyang mapagalitan at mapagtaasan ng boses ng isang five years old. "Umalis ka nalang, I want my mommy back." Saad nito. Naalarma naman si Lilah. "Bakit mo naman gusto na bumalik ang mommy mo eh ayaw na nga niya sayo?" "Kahit na. I want her back para siya gumawa ng project ko. Magaling siya diyan eh." Iyak ni Leland. "Look, gagawan ko ng paraan. Magpapagawa ako ng space fortress para sayo na mas maganda pa diyan sa ginawa ng mommy mo. At sisiguraduhin kong ikaw ang mangunguna sa klase niyo." Umaliwalas naman ang mukha ni Leland. "Talaga po?" "Yup. I'll do everything for you." Nakangiting saad ni Lilah. Niyakap naman siya ni Leland dahil sa sobrang tuwa. Kinabukasan ay nag aabang sa gate si Leland na mag isa. Nakita naman siya ni Lilo na paparating kasama nito ang mommy nila at may dala itong malaking box na nakabalot ng plastic. Marahil ay iyon ang project ni Lilo. "Anong ginagawa mo rito?" Tanong ni Lilo sa kambal. "Iniintay ko si tita Lilah. Dala niya yung napakaganda kong space fortress. Mas maganda pa kesa nung sayo." Pagyayabang ni Leland. "Okay." Saad ni Lilo saka pumasok na sila sa loob ng gymnasium. Maraming students na ang nagsisidatingan pero wala parin si Lilah. Kaya naiinip na si Leland. Paglipas ng isang oras ay dumating na rin sa wakas si Lila. Dala-dala ang malaking box. "Ang tagal mo naman po." Reklamo ni Leland. "Pasensiy na na traffic ako eh. Di bale, ito na ang space fortress. Sigurado akong ikaw ang mananalo." Excited na saad ni Lilah. Mas lumawak naman ang ngiti ni Leland at pumasok na rin aila ng gymnasium. "Bakit ka late, Leland?" Tanong ng teacher nila. "Pasensiya na po teacher, sobrang laki ng space fortress ko kaya nahirapan si tita Lila na dalhin ito." May event ngayon ang school nila at paligsahan ito kung sino ang may pinakamagandang gawa. Aakyat sa stage ang mga bat at i-explain ang gawa nila. May mga media rin na kukunan ang nasabing event. Taas noo si Leland ng siya na yung aakyat sa stage. Alam niya kasing siya ang may pinakamagandang project. Tumindig na siya sa podium saka binuksan ang box na nasa gilid niya. Nanigas sa kinatatayuan niya si Leland. Hindi alam ang gagawin at parang maiiyak na habang nakatingin sa loob ng box. "Ilabas mo na yung space fortress." Utos ni Lilah na nasa audience. Pero umiling si Leland. Nagbulong-bulungan ang mga naroon. "Bakit ayaw niyang ilabas ang ginawa niya?" Tanong ng isang mommy. "Baka nabibigatan siya?" Saad pa ng isa. "Hindi niya ba alam pano ilabas 'yan?" Umakyat nalang ng stage si Lilah at pinilit na ilabas yung space fortress. "Pinaghirapan nating dalawa iyan kaya ipakita mo na sa kanila." Pamimilit ni Lilah. Hinila niya yung box pero hinila din ito pabalik ni Leland. Kaya naghilaan sila hanggang sa bumagsak ito sa sahig at nagkalat ang mga straws at papel sa sahig at naagaw pa ang attention ng media sa notes na may nakalagay na; "Salamat sa five thousand na ibinayad mo para gawin ko itong space fortress kuno." Iyan ang nakasulat sa note. "Anong ibig sabihin nito, Leland? Hindi totoong gawa niyo ito bagkus nagbayad kayo ng five thousand para lang magpagawa ng space fortress?" Galit na tanong ng teacher. Pulang-pula na si Leland dahil sa kahihiyan. Kaya patakbo nalang siyang bumaba ng stage. "Leland!" Tawag ni Lilah pero hindi siya nito pinansin. Natigilan pa si Leland ng makita ang ama na nakaupo sa unahan na may disappoinment sa mukha. Hindi alam ni Lucil kung ano ang mararamdaman para sa anak. Kung maawa ba o ano. Pero mas nangingibabaw ang galit niya ngayong pumunta sa ganitong event si Nolan dahil lang sinabi ni Lilah. Samantalang noon ay hindi siya dumalo sa mga ganitong event ng mga bata kahit isa. Pero isang sabi lang ni Lilah ay pumunta agad siya. Natawa siya sa naisip. Napakatanga niya para isipin sa loob ng seven years na mahal siya ng asawa. All this time si Lilah ang mahal nito at hindi siya.Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang mabilis na minamaneho ni Donovan ang itim nitong SUV sa gitna ng gabi. Nasa passenger seat si Lucil, mahigpit ang hawak sa cellphone habang paulit-ulit niyang iniisip ang note na ipinadala ng lalaking humahabol kay Daphne.“Return my son. Or next time, it won’t be a toy.”Hindi siya mapakali. May kung anong mali. At habang tumatagal, mas lumalala ang pakiramdam niya.“Hindi pa rin sumasagot si Daphne?” tanong ni Donovan habang nakatingin sa daan.Umiling siya.“No.”Tahimik ulit. Mabilis ang takbo ng sasakyan pero parang kulang pa rin iyon para habulin ang kaba sa dibdib nila.Maya-maya biglang tumunog ang phone ni Lucil.Unknown number.Agad silang parehong napatingin doon. At sa isang segundo, parang parehong huminto ang paghinga nila.“Don’t answer yet,” seryosong sabi ni Donovan.Pero bago pa man niya maibaba ang phone, muling tumawag iyon. Paulit-ulit. Parang pinipilit talaga siya.Dahan-dahang sinagot ni Lucil ang tawag.“Hello?
Mahigpit ang hawak ni Lucil sa manibela habang mabilis niyang binabaybay ang daan papunta sa Ferrer Law firm. Halos hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang malamig na boses ng lalaking tumawag.“Tell your husband to stop hiding what belongs to me.”Nanlamig siya nang maalala iyon. At mas lalo siyang kinabahan dahil malinaw na isang bagay, kasama na si Donovan sa gulong hindi naman nito ginawa.“Damn it…”Mas diniinan niya ang silinyador. Hindi niya alam kailan nagsimula. Hindi niya alam kung anong eksaktong sandali siya tuluyang bumigay. Pero habang papunta siya kay Donovan ngayon, wala nang natitirang pagdududa sa puso niya. Hindi niya kayang mawala ito.Pagdating niya sa headquarters ng Ferrer Law firm, agad siyang bumaba ng kotse. Nagulat pa ang mga empleyado nang makita siyang halos tumatakbo papasok.“Ma’am Lucil—”“Where’s Donovan?”“Sir is in the executive meeting room—”Hindi na niya hinintay matapos ang sasabihin ng receptioni
Halos hindi natulog si Lucil. Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa malamig na sahig ng condo niya habang nakasandal sa sofa. Tahimik ang buong unit, pero parang hindi tumitigil ang ingay sa loob ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik ang mukha ni Daphne. Ang pag-iyak nito. Ang pag-amin nito. At higit sa lahat, ang mukha ni Donovan noong gabing umalis siya. Basang-basa sa ulan. Humahabol sa sasakyan niya.Umiiyak habang nagsusumamo siyang makinig muna.Napapikit si Lucil habang mahigpit na napahawak sa dibdib niya.“God…”Ngayon niya lang tuluyang naiintindihan. Hindi pala siya niloko ni Donovan. At ang pinakamasakit, hindi man lang niya ito binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.Tatlong taon. Tatlong taon niyang iniwan ang lalaking walang ginawa kundi mahalin siya.Biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya rito. At nakita niya ang pangalan ni Donovan sa screen.Nanigas siya. Matagal bago niya iyon sinagot.“Hello.”Tahimik sa kabilang linya sandali. Parang nagul
Hindi agad nakaalis si Donovan matapos umiyak si Lucil.Tahimik lang itong nakatayo sa likod niya habang pilit niyang inaayos ang sarili niya. Nakatalikod siya rito, parehong kamay nakahawak sa gilid ng mesa habang pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng dibdib niya.Nakakahiya. Hindi siya umiiyak. Hindi siya mahina.Pero bakit ngayong kaharap ulit niya si Donovan, parang bumabalik siya sa dating Lucil na handang ibigay lahat para sa lalaking ito?“Lucil…”“Please leave.”Mahina lang ang boses niya pero ramdam ni Donovan ang pagod doon.Matagal muna itong hindi nagsalita. Pagkatapos, dahan-dahan siyang narinig na huminga ito nang malalim.“I’ll go.”Tahimik.“Pero isang beses ko lang sasabihin ‘to.” Bumaba ang boses nito. “Hindi ko anak ang batang kasama ni Daphne.”Napapikit si Lucil.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang makita niya si Daphne. At hanggang ngayon, sariwa pa rin iyon sa isip niya.Pagkasara ng pinto ng opisina niya matapos umalis si Donovan, saka lang siya napaupo
Hindi nakaalis agad si Donovan. Tahimik lang itong nakatayo sa harap ng mesa ni Lucil habang pareho silang nilalamon ng bigat ng mga katotohanang ngayon lang lumabas matapos ang tatlong taon.At si Lucil, hindi pa rin makagalaw. Pakiramdam niya, may humahampas na ingay sa loob ng ulo niya kahit tahimik naman ang buong opisina.“The baby wasn’t mine.”Paulit-ulit na umiikot iyon sa isip niya. Tatlong taon niyang kinamuhian si Donovan dahil doon.Tatlong taon niyang pinilit kalimutan ang lalaking pinakamamahal niya dahil naniwala siyang ipinagpalit siya nito.At ngayon? Ngayon sasabihin nitong lahat ng sakit na iyon ay nakabase sa kasinungalingan?“Say something,” mahina niyong sabi ni Donovan.Napatawa si Lucil. Pero walang saya roon.“Anong gusto mong sabihin ko?”“Anything.”“Fine.” Tinaasan niya ito ng tingin. “I hate you.”Hindi natinag si Donovan. Parang matagal na nitong inaasahan iyon.“You already said that three years ago.”“Because it was true.”“Is it still?”Natigilan siya.
Hindi nakatulog si Lucil nang gabing iyon.Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa harap ng malaking bintana ng condo niya habang tanaw ang ilaw ng siyudad. Tahimik ang paligid, pero magulo ang isip niya.Sa mesa sa harap niya naroon pa rin ang marriage certificate nila ni Donovan.Tatlong taon.Tatlong taon niyang pilit kinalimutan ang lalaking minsang naging buong mundo niya.Pero ngayong nalaman niyang legal pa rin silang mag-asawa, parang lahat ng pilit niyang nilibing ay isa-isang naghuhukay pabalik sa kanya.Napapikit siya.At kasabay noon, bumalik ang alaalang matagal niyang iniiwasan.Ulan. Malakas na ulan. At si Donovan na umiiyak habang hinahabol ang sasakyan niya.Mahigpit siyang napahawak sa baso ng wine.“Lucil! Please!”Parang naririnig pa rin niya ang boses nito.Basang-basa si Donovan noon habang paulit-ulit nitong kinakatok ang salamin ng sasakyan niya. Halos mawalan ito ng balanse habang pilit humahabol.“Makinig ka muna!”Pero hindi siya lumingon. Hindi
Nasa hospital na sina Lucil, Lilo, at Donovan, para dalawin si Nolan. Katahimikan. ‘Yan Ang bumabalot sa buong paligid. Tanging huni lang ng mga ibon mula sa labas ang maririnig dahil nakabukas ang bintana sa kwarto ni Nolan, gusto Kasi nitong Makita ang tanawin sa labas kaya pinayagan ito ni Math
“Magpakatatag po kayo, mama.” Pagkatapos sabihin iyon ni Lucil ay dahan-dahan na siyang humiwalay sa pagkakayakap dito at nagpaalam na siyang aalis na. Pero hindi pa man siya nakakalabas ng kwarto ay natigilan na siya nang biglang magsalita si Nolan.“Lucil…” Tawag ni Nolan sa kanya sa mahinang bos
“Iuuwi ko na Ang anak ko.” Madiing Saad ni Lucil. Hinila nito si Lilo patayo. Aalis na sana sila nang hawakan ni Nolan ang kabilang kamay ni Lilo.“Ito ang pamamahay niya, at nakauwi na siya.” Saad Naman ni Nolan. Tumayo si Nolan saka nilapitan si Lucil. Pumunta siya sa likuran nito saka bumulong.
Iyak ng iyak si Lilo habang nasa backseat siya ng sasakyan ng kung sino mang lalaking kumuha sa kanya kanina. Madilim na sa labas at Hindi alam ni Lilo kung nasaan na sila. Hindi niya rin alam kung saan siya dadalhin ng kidnapper niya. Tanging iyak niya lang ang maririnig sa loob ng sasakyan.“P-pa







