LOGINPalihim na napangiti si Lilah habang pinagmamasdan ang pag alis nina Lucil at Lilo.
"Hay naku, kung ako si Lucil at ikaw ang asawa ko, hinding-hindi na kita pakakawalan." Saad nito. Hindi naman umimik si Nolan. Kinabukasan ay nagising si Nolan dahil sa ingay ni Leland. "Daddy! Wake up, daddy!" Inalog-alog siya ng anak. "Hmm bakit?" Nakapikit pang tanong ni Nolan. "Tulungan mo akong gawin yung project ko para bukas. Deadline na bukas, daddy!" "Kaya mo na 'yan." "Hindi ko alam kung pano." "Palagi ka namang nananalo ng first place kaya sigurado akong kaya mo na iyan." Totoo ngang palaging nananalo si Leland sa pagandahan ng projects nila dahil magaling gumawa ng mga projects si Lucil. Magaling at malawak kasi ang imahenasyon nito. Pero wala na si Lucil kaya at ninety percent palang ang nagagawa na space fortress at kilangan na itong ipasa bukas ng umaga. "Daddy, tulungan mo ako." Pangungulit pa ni Leland. "Magpatulong ka nalang kay manang Esther." Saad nito. Tumakbo nama palabas ng kwarto si Leland at hinanap si manang Esther na nasa kitchen. "Manang Esther, help me build a space fortress please." Saad nito. "Naku ijo, wala akong alam sa ganyan. Pasensiya na." Saad ni manang Esther. Napasimangot naman si Leland. Pabagsak na naupo si Leland sa living room kung nasaan ang mga nagkalat na straws at yung ninety percent build na space fortress. Naiyak nalang ito kasi hindi na niya alam ang gagawin hanggang sa naisip niya si Lilah. Tinawagan niya agad si Lilah. "Tita Lilah!" "Oh hi, Leland!" Saad ni Lilah. "Need ko ng help niyo. Tulungan mo po akong gumawa ng space fortress please." "Sure. Pupunta na ako diyan." Agad na bumiyahe papunta kina Leland si Lilah. Maya-maya ay dumating na rin si Lilah at masigla siyang sinalubong ni Leland. "Tita, halika tulungan mo ako." Hinila ni Leland si Lilah sa living room. Nakunot ang noo ni Lilah dahil sa mga nagkalat na straws. "Anong gagawin?" Tanong ni Lilah. "Tatapusin natin itong space fortress." Sinubukan naman na tumulong ni Lilah pero imbis na maayos ay nasira niya pa ito. Bumagsak ang space fortress na nasimulan ni Lucil. "Nooo!" Sigaw ni Leland. "I'm sorry, Leland, hindi ko sinasadya." Hingi ng paumanhin ni Lilah. "Ididikit mo lang naman yung straw bakit hindi mo pa magawa?!" Tumaas na ang boses ni Leland. Namula sa hiya si Lilah dahil first time niyang mapagalitan at mapagtaasan ng boses ng isang five years old. "Umalis ka nalang, I want my mommy back." Saad nito. Naalarma naman si Lilah. "Bakit mo naman gusto na bumalik ang mommy mo eh ayaw na nga niya sayo?" "Kahit na. I want her back para siya gumawa ng project ko. Magaling siya diyan eh." Iyak ni Leland. "Look, gagawan ko ng paraan. Magpapagawa ako ng space fortress para sayo na mas maganda pa diyan sa ginawa ng mommy mo. At sisiguraduhin kong ikaw ang mangunguna sa klase niyo." Umaliwalas naman ang mukha ni Leland. "Talaga po?" "Yup. I'll do everything for you." Nakangiting saad ni Lilah. Niyakap naman siya ni Leland dahil sa sobrang tuwa. Kinabukasan ay nag aabang sa gate si Leland na mag isa. Nakita naman siya ni Lilo na paparating kasama nito ang mommy nila at may dala itong malaking box na nakabalot ng plastic. Marahil ay iyon ang project ni Lilo. "Anong ginagawa mo rito?" Tanong ni Lilo sa kambal. "Iniintay ko si tita Lilah. Dala niya yung napakaganda kong space fortress. Mas maganda pa kesa nung sayo." Pagyayabang ni Leland. "Okay." Saad ni Lilo saka pumasok na sila sa loob ng gymnasium. Maraming students na ang nagsisidatingan pero wala parin si Lilah. Kaya naiinip na si Leland. Paglipas ng isang oras ay dumating na rin sa wakas si Lila. Dala-dala ang malaking box. "Ang tagal mo naman po." Reklamo ni Leland. "Pasensiy na na traffic ako eh. Di bale, ito na ang space fortress. Sigurado akong ikaw ang mananalo." Excited na saad ni Lilah. Mas lumawak naman ang ngiti ni Leland at pumasok na rin aila ng gymnasium. "Bakit ka late, Leland?" Tanong ng teacher nila. "Pasensiya na po teacher, sobrang laki ng space fortress ko kaya nahirapan si tita Lila na dalhin ito." May event ngayon ang school nila at paligsahan ito kung sino ang may pinakamagandang gawa. Aakyat sa stage ang mga bat at i-explain ang gawa nila. May mga media rin na kukunan ang nasabing event. Taas noo si Leland ng siya na yung aakyat sa stage. Alam niya kasing siya ang may pinakamagandang project. Tumindig na siya sa podium saka binuksan ang box na nasa gilid niya. Nanigas sa kinatatayuan niya si Leland. Hindi alam ang gagawin at parang maiiyak na habang nakatingin sa loob ng box. "Ilabas mo na yung space fortress." Utos ni Lilah na nasa audience. Pero umiling si Leland. Nagbulong-bulungan ang mga naroon. "Bakit ayaw niyang ilabas ang ginawa niya?" Tanong ng isang mommy. "Baka nabibigatan siya?" Saad pa ng isa. "Hindi niya ba alam pano ilabas 'yan?" Umakyat nalang ng stage si Lilah at pinilit na ilabas yung space fortress. "Pinaghirapan nating dalawa iyan kaya ipakita mo na sa kanila." Pamimilit ni Lilah. Hinila niya yung box pero hinila din ito pabalik ni Leland. Kaya naghilaan sila hanggang sa bumagsak ito sa sahig at nagkalat ang mga straws at papel sa sahig at naagaw pa ang attention ng media sa notes na may nakalagay na; "Salamat sa five thousand na ibinayad mo para gawin ko itong space fortress kuno." Iyan ang nakasulat sa note. "Anong ibig sabihin nito, Leland? Hindi totoong gawa niyo ito bagkus nagbayad kayo ng five thousand para lang magpagawa ng space fortress?" Galit na tanong ng teacher. Pulang-pula na si Leland dahil sa kahihiyan. Kaya patakbo nalang siyang bumaba ng stage. "Leland!" Tawag ni Lilah pero hindi siya nito pinansin. Natigilan pa si Leland ng makita ang ama na nakaupo sa unahan na may disappoinment sa mukha. Hindi alam ni Lucil kung ano ang mararamdaman para sa anak. Kung maawa ba o ano. Pero mas nangingibabaw ang galit niya ngayong pumunta sa ganitong event si Nolan dahil lang sinabi ni Lilah. Samantalang noon ay hindi siya dumalo sa mga ganitong event ng mga bata kahit isa. Pero isang sabi lang ni Lilah ay pumunta agad siya. Natawa siya sa naisip. Napakatanga niya para isipin sa loob ng seven years na mahal siya ng asawa. All this time si Lilah ang mahal nito at hindi siya.Mabilis ang tunog ng mga gulong ng ambulansya habang humaharurot iyon sa kalsada. Sa loob, mahigpit ang hawak ni Lucil sa kamay ni Donovan habang pilit niyang pinapakalma ang sarili niya. Pero imposible. Dahil bawat patak ng dugo sa suot nitong damit ay parang unti-unting sumisira sa natitirang kontrol niya.“Sir, stay awake,” sabi ng paramedic habang inaasikaso ang tama ng bala sa balikat ni Donovan.Bahagyang napangiwi ito sa sakit pero hindi nagreklamo. Ang tingin nito nasa anak nila.“Daddy…”Nasa kabilang gilid si Lilo, umiiyak habang hawak ang maliit na stuffed rabbit nito. Namumugto na ang mata ng bata sa kakaiyak. At tuwing gagalaw si Donovan dahil sa sakit, mas lalo lang itong napapahikbi.“Hey…” mahina nitong tawag kahit hirap magsalita. “No crying, baby.”“Pero may dugo ka…”Napangiti nang mahina si Donovan kahit namumutla na.“It’s just a scratch.”“Liar,” hikbi ni Lilo.At kahit sa gitna ng takot, halos mapaluha si Lucil sa eksenang iyon. Dahil ganoon palagi si Donovan ka
Hindi gumagalaw si Donovan. Nakatitig lang ito sa lalaking may hawak ng baril habang pilit kinokontrol ang galit na unti-unting sumisira sa natitira nitong pasensya.Sa likod ng lalaki, mahigpit na nakakapit si Lilo kay Liam habang umiiyak. At bawat hikbi ng anak nila parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa dibdib ni Lucil.“Daddy…”Nanginginig ang boses ni Lilo. Takot na takot. At iyon ang pinakamasakit makita. Dahil matapos mawala si Leland, nangako silang dalawa ni Donovan na hinding-hindi nila hahayaang mapahamak si Lilo. Pero ngayon narito ulit sila. Nawawalan na naman ng anak.“Please…” umiiyak na sabi ni Lilo. “Take me home…”Napapikit si Lucil habang mabilis na tumulo ang luha niya. Sa tabi niya, ramdam niyang nanginginig na rin ang paghinga ni Donovan. Hindi ito umiimik. Pero kilala niya ito. At alam niyang ilang segundo na lang baka tuluyan nang sumabog ito.“Donovan,” mahina niyang tawag.Hindi ito lumingon. Nakatitig lang kay Lilo. Parang ang buong mundo nito ay umiik
Mabigat ang hangin sa paligid ng abandonadong warehouse malapit sa pier. Tahimik ang gabi, pero ramdam ni Lucil ang mabilis na tibok ng puso niya habang nakatanaw sa malaking kalawangin na gusali sa harap nila. Naroon si Lilo. Kailangan naroon siya. At habang iniisip niya iyon, mas lalo siyang kinakabahan.Sa tabi niya, tahimik lang si Donovan habang kinakausap ang head of security nito. Pero kahit kalmado ang mukha nito, alam ni Lucil na galit na galit na ito. Hindi niya kailangang hulaan. Kilala niya si Donovan. Kapag tahimik ito nang ganito, mas delikado.“Sir,” sabi ng isa sa mga tauhan nito habang nakatingin sa tablet. “May movement sa loob. Dalawang lalaki ang nakita namin.”“At ang mga bata?” malamig na tanong ni Donovan.“We can’t confirm yet.”Napapikit si Lucil.God. Please.Hindi niya kayang may mangyari kay Lilo. Dahil minsan na silang nawalan ng anak. At hindi na niya kakayanin kung mangyayari ulit iyon.May bahagi ng pamilya nila na tuluyang namatay kasama ni Leland. Hin
Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang mabilis na minamaneho ni Donovan ang itim nitong SUV sa gitna ng gabi. Nasa passenger seat si Lucil, mahigpit ang hawak sa cellphone habang paulit-ulit niyang iniisip ang note na ipinadala ng lalaking humahabol kay Daphne.“Return my son. Or next time, it won’t be a toy.”Hindi siya mapakali. May kung anong mali. At habang tumatagal, mas lumalala ang pakiramdam niya.“Hindi pa rin sumasagot si Daphne?” tanong ni Donovan habang nakatingin sa daan.Umiling siya.“No.”Tahimik ulit. Mabilis ang takbo ng sasakyan pero parang kulang pa rin iyon para habulin ang kaba sa dibdib nila.Maya-maya biglang tumunog ang phone ni Lucil.Unknown number.Agad silang parehong napatingin doon. At sa isang segundo, parang parehong huminto ang paghinga nila.“Don’t answer yet,” seryosong sabi ni Donovan.Pero bago pa man niya maibaba ang phone, muling tumawag iyon. Paulit-ulit. Parang pinipilit talaga siya.Dahan-dahang sinagot ni Lucil ang tawag.“Hello?
Mahigpit ang hawak ni Lucil sa manibela habang mabilis niyang binabaybay ang daan papunta sa Ferrer Law firm. Halos hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang malamig na boses ng lalaking tumawag.“Tell your husband to stop hiding what belongs to me.”Nanlamig siya nang maalala iyon. At mas lalo siyang kinabahan dahil malinaw na isang bagay, kasama na si Donovan sa gulong hindi naman nito ginawa.“Damn it…”Mas diniinan niya ang silinyador. Hindi niya alam kailan nagsimula. Hindi niya alam kung anong eksaktong sandali siya tuluyang bumigay. Pero habang papunta siya kay Donovan ngayon, wala nang natitirang pagdududa sa puso niya. Hindi niya kayang mawala ito.Pagdating niya sa headquarters ng Ferrer Law firm, agad siyang bumaba ng kotse. Nagulat pa ang mga empleyado nang makita siyang halos tumatakbo papasok.“Ma’am Lucil—”“Where’s Donovan?”“Sir is in the executive meeting room—”Hindi na niya hinintay matapos ang sasabihin ng receptioni
Halos hindi natulog si Lucil. Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa malamig na sahig ng condo niya habang nakasandal sa sofa. Tahimik ang buong unit, pero parang hindi tumitigil ang ingay sa loob ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik ang mukha ni Daphne. Ang pag-iyak nito. Ang pag-amin nito. At higit sa lahat, ang mukha ni Donovan noong gabing umalis siya. Basang-basa sa ulan. Humahabol sa sasakyan niya.Umiiyak habang nagsusumamo siyang makinig muna.Napapikit si Lucil habang mahigpit na napahawak sa dibdib niya.“God…”Ngayon niya lang tuluyang naiintindihan. Hindi pala siya niloko ni Donovan. At ang pinakamasakit, hindi man lang niya ito binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.Tatlong taon. Tatlong taon niyang iniwan ang lalaking walang ginawa kundi mahalin siya.Biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya rito. At nakita niya ang pangalan ni Donovan sa screen.Nanigas siya. Matagal bago niya iyon sinagot.“Hello.”Tahimik sa kabilang linya sandali. Parang nagul
Nang mapagod na si Lilo kakatakbo ay huminto muna siya saglit kaya nahuli siya ni Donovan."Got you!" Tawa Naman nang tawa si Lilo Lalo pa at kinikiliti na siya ni Donovan."Stop, stop!" Tumatawa paring Saad nito. Tumigil Naman na si Donovan at pinakawalan na si Lilo."But seriously, daddy Donovan,
Manghang-mangha sina Lilo at Leland nang makarating na sila sa Boracay. Dati sa internet lang nila ito nakikita pero Ngayon ay kitang-kita na nila sa personal ang Ganda ng Boracay."Wow. This place is breathtaking!" Saad ni Lilo."Indeed." Pagsang-ayon naman ni Leland."You guys, like it here?" Tan
Masayang-masaya si Lucil sa araw ng birthday niya dahil kompleto sila at higpit sa lahat ay nagka ayos na sila ni Selene.Hindi Naman talaga nagalit si Selene Nung pinagtaasan siya ng boses ni Lucil, sadyang Nakita niya lang ito as opportunity para Hindi muna magpakita kay Lucil para matuloy na Yun
"Hindi ko sinasadya." Umiiyak na Saad ni Lucil habang nakaupo parin sa gitna ng Daan.Wala siyang lakas na tumayo. Sobrang bigat ng mga nangyari ngayong araw para kay Lucil; nag aways sila ni Donovan at ganun na rin Silang dalawa ni Selene.Iyak parin nang iyak si Lucil hanggang sa Hindi niya namal







