LOGIN"Seryoso siya dun?" Hindi makapaniwalang tanong ni Nolan sa sarili.
Hindi niya sinipot si Lucilia, bagkus sinundo niya si Leland at Lilah at nagulat pa siya ng makitang puro pasa at kalmot si Lilah. Nabagot kakaintay si Lucilia kay sumakay na sila sa kotse. "Mommy, are we going home na?" Tanong ni Lilo. "No. Ito ang huling beses na pupunta tayo sa mga Marquez." Saad ni Lucilia saka nag drive. Tuwang-tuwa si manang Esther ng makita si Lucilia at Lilo na pumasok sa pintuan ng bahay. "Madam, miss, mabuti naman po at bumalik na kayo." Salubong sa kanila ni manang Esther. "Pumunta lang kami dito para mag impake." Saad ni Lucilia. Nalungkot naman agad si manag Esther. Ang akala niya kasi ay tuluyan ng bumalik ang mga amo niya. "Siya nga po papa nasa living room sina sir kasama si miss Lilah." Nagtungo naman roon sina Lucilia at Lilo. "Naku, sinuswerte lang talaga yung mga matatabang babae na iyon at hindi ko sila pinatulan dahil kung hindi sila ang bugbug sarado ngayon at hindi ako, aray!" Sigaw ni Lilah. "Dahan-dahan naman sa pagdiin." Saad pa nito. Nililinisan kasi ni Nolan ang mga sugat ni Lilah sa mukha. "Nolan, be gentle." Saad pa nito. "Tita Lilah, masakit po ba?" Tanong ni Leland. "No, makapal ata ang mukha ko kaya hindi masak-aray!" Saad nito pera napatili parin naman ng diniinan ni Nolan ang bulak kaya natawa ito ng mahina. Nakatitig lang sa kanila si Lucilia. Napaka maalaga ni Nolan pagdating kay Lilah samantalang sa kanya ay hindi. Minsan niyang nasugatan ang sarili habang naghihiwa noon pero wala namang pake si Nolan nun pero ngayong puro pasa at kalmot si Lilah ay todo alaga ito. Mukhang mas importante talaga ito sa kanya kaysa sa sariling asawa. Napatingin sa gawi nila si Lilah. "Lucil, nakauwi ka na pala." Saad nito. Hindi lumingon si Nolan pero alam niyang nandiyan na sina Lucilia. "Marumi ang damit ni Lilah, ikuha mo siya sa taas." Utos ni Nolan pero hindi nakinig si Lucilia. Umakyat sina Lucilia papuntang kwarto niya saka nag imapake. Maya-maya ay bumaba ito na may dalang malaking maleta. Pati si Lilo ay may dalang back pack na sakto lang sa kanya. "Lucil, saan ka pupunta? Bakit ang laki ng maleta mo?" This time, napalingon na si Nolan. "What are you doing?" Tanong nito. Hindi nagsalita si Lucilia. Hinubad niya ang singsing saka ito inilapag sa mesa na nasa harap nila. "Are you crazy?" Inis na tanong ni Nolan. Napatingin si Lucilia sa ring finger ni Nolan, simula nung ikasal sila ay hindi ito sinout ang wedding ring nila. Pero ngayon kitang-kita niya na may couple watch sina Lilah at Nolan. Natawa si Lucilia. "Naka couple watch kayo? Pero hindi mo manlang sinout noon yung relong ibinigay ko sayo." Saad ni Lucil. "Lucil naman, makaluma naman yung relong ibinigay mo eh. Kung sinout iyon ni Nolan ay malamang pagtatawanan siya nun." Natatawang saad ni Lilah. "By the way, nasabi sa akin ni Nolan na galit ka pa kaya ibili raw kita ng regalo." May kinuha itong itim na box. "Here. For you." Binuksan niya ito at bumungad sa kanya ang gold necklace na may pendant na emerald. Pero halata sa itsura na fake ito. Napatingin si Lucil sa kwintas na suot ni Lilah na kapareha nito pero halatang ito ang tunay. Itinuro iyon ni Lucil. "Paano kung sabihin ko na iyan ang gusto ko?" Tanong ni Lucil. Napangitj ng peke si Lilah. Balak niya sanang ipasuot kay Lucil yung fake na necklace para pagatawanan siya ng mga taong makakakita. "Sure, ibibigay ko sayo lahat ng gusto mo." Nakangiting saad ni Lilah saka hinubad yung necklace na suot niya saka ito ibinigay kay Lucil. Isinout naman ni Lucil sa kanya yung pekeng necklace. "This suits you better." Nakangiting saad ni Lucil. Napipilitan nalang na ngumiti si Lilah at naging ngiwi pa ito. Naiinis siya dahil naisahan siya ni Lucil. Imbis na isuot atly itinapon ni Lucil sa basurahan yung necklace. Napaawang naman ang bibig ni Lilah. "Lucil, kung may galit ka sa akin, sabihin mo. Why ruin a good necklace?" Tanong nito. "Kung nanghihinayang ka, pulutin mo saka isuot mo ulit." Saad ni Lucil. Saka ngumiti. "Hindi ba nandito ka para makipag reconcile kay Nolan?" Tanong ni Lilah. "I'm not here for reconciliation. Hindi ko na kayang tumira sa isang bobong kasama ka, Nolan." Inilapag ni Lucil ang divorce papers sa mesa. "Ito ang divorce papers, pirmahan mo na sa lalong madaling panahon." "Nababaliwa ka na." Saad ni Nolan. "Mas mababaliwa ako kung patuloy pa akong makikisama sayo." Tiningnan ni Nolan ang divorce papres at natawa siya ng makitang makikihati si Lucil sa kalahati ng post-marriage property. "How can you know so much about the liquid funds and fixed assets under my name?" Manghang tanong ni Nolan. "Hindi mo na kailangang malaman kung paano ko nalaman kung ilang assets meron ka. I've been a full-time wife for seven years. Now it's time to settle accounts." "The funds, cars, houses, land, and equity under your name, we'll split it in half, and you have to give the child 200,000 in child support every month until she comes of age." Dagdag pa ni Lucil. "Dahil ba sa akin kaya makikipag hiwalay ka kay Nolan?" Singit ni Lilah. "Pwedi mo ring lakasan pa para marinig ng lahat ng tao dito ang sinasabi mo." Saad ni Lucil. "Mommy, bad ka. Bakit naman bibigyan ka ni daddy ng kalahati ng property niya?" Tanong ni Leland. "Kasi binigyan ko siya ng anak saka pinagsilbihan ko siya for seven years. I think deserve ko naman yun." "Pwes hindi ako sasama sayo." "Huwag kang mag alala wala akong balak na isama ka. Ikaw ang heir ng mga Marquez kaya hahayaan kita kasama nila. Malinaw na nakasulat diyan na ang custody lang ni Lilo ang gusto ko at hindi si Leland." "Pirmahan mo na." Dagdag pa ni Lucil. "Hindi mo kaya ng wala ako, Lucil." Saad ni Nolan. "Kakayanin ko." Matigas na saad ni Lucil. "Kaya pumirma ka na." "Fine. Pipirma ako. Gusto kong makita kung paano ka babalik at magmamakaawa para tanggapin ulit kita." Pinirmahan ni Nolan ang divorce papers saka itinapon sa mukha ni Lucil. "Don't worry, hindi mangyayari 'yan." Pinulot niya yung mga divorce papers saka umalis kasama si Lilo.Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang mabilis na minamaneho ni Donovan ang itim nitong SUV sa gitna ng gabi. Nasa passenger seat si Lucil, mahigpit ang hawak sa cellphone habang paulit-ulit niyang iniisip ang note na ipinadala ng lalaking humahabol kay Daphne.“Return my son. Or next time, it won’t be a toy.”Hindi siya mapakali. May kung anong mali. At habang tumatagal, mas lumalala ang pakiramdam niya.“Hindi pa rin sumasagot si Daphne?” tanong ni Donovan habang nakatingin sa daan.Umiling siya.“No.”Tahimik ulit. Mabilis ang takbo ng sasakyan pero parang kulang pa rin iyon para habulin ang kaba sa dibdib nila.Maya-maya biglang tumunog ang phone ni Lucil.Unknown number.Agad silang parehong napatingin doon. At sa isang segundo, parang parehong huminto ang paghinga nila.“Don’t answer yet,” seryosong sabi ni Donovan.Pero bago pa man niya maibaba ang phone, muling tumawag iyon. Paulit-ulit. Parang pinipilit talaga siya.Dahan-dahang sinagot ni Lucil ang tawag.“Hello?
Mahigpit ang hawak ni Lucil sa manibela habang mabilis niyang binabaybay ang daan papunta sa Ferrer Law firm. Halos hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang malamig na boses ng lalaking tumawag.“Tell your husband to stop hiding what belongs to me.”Nanlamig siya nang maalala iyon. At mas lalo siyang kinabahan dahil malinaw na isang bagay, kasama na si Donovan sa gulong hindi naman nito ginawa.“Damn it…”Mas diniinan niya ang silinyador. Hindi niya alam kailan nagsimula. Hindi niya alam kung anong eksaktong sandali siya tuluyang bumigay. Pero habang papunta siya kay Donovan ngayon, wala nang natitirang pagdududa sa puso niya. Hindi niya kayang mawala ito.Pagdating niya sa headquarters ng Ferrer Law firm, agad siyang bumaba ng kotse. Nagulat pa ang mga empleyado nang makita siyang halos tumatakbo papasok.“Ma’am Lucil—”“Where’s Donovan?”“Sir is in the executive meeting room—”Hindi na niya hinintay matapos ang sasabihin ng receptioni
Halos hindi natulog si Lucil. Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa malamig na sahig ng condo niya habang nakasandal sa sofa. Tahimik ang buong unit, pero parang hindi tumitigil ang ingay sa loob ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik ang mukha ni Daphne. Ang pag-iyak nito. Ang pag-amin nito. At higit sa lahat, ang mukha ni Donovan noong gabing umalis siya. Basang-basa sa ulan. Humahabol sa sasakyan niya.Umiiyak habang nagsusumamo siyang makinig muna.Napapikit si Lucil habang mahigpit na napahawak sa dibdib niya.“God…”Ngayon niya lang tuluyang naiintindihan. Hindi pala siya niloko ni Donovan. At ang pinakamasakit, hindi man lang niya ito binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.Tatlong taon. Tatlong taon niyang iniwan ang lalaking walang ginawa kundi mahalin siya.Biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya rito. At nakita niya ang pangalan ni Donovan sa screen.Nanigas siya. Matagal bago niya iyon sinagot.“Hello.”Tahimik sa kabilang linya sandali. Parang nagul
Hindi agad nakaalis si Donovan matapos umiyak si Lucil.Tahimik lang itong nakatayo sa likod niya habang pilit niyang inaayos ang sarili niya. Nakatalikod siya rito, parehong kamay nakahawak sa gilid ng mesa habang pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng dibdib niya.Nakakahiya. Hindi siya umiiyak. Hindi siya mahina.Pero bakit ngayong kaharap ulit niya si Donovan, parang bumabalik siya sa dating Lucil na handang ibigay lahat para sa lalaking ito?“Lucil…”“Please leave.”Mahina lang ang boses niya pero ramdam ni Donovan ang pagod doon.Matagal muna itong hindi nagsalita. Pagkatapos, dahan-dahan siyang narinig na huminga ito nang malalim.“I’ll go.”Tahimik.“Pero isang beses ko lang sasabihin ‘to.” Bumaba ang boses nito. “Hindi ko anak ang batang kasama ni Daphne.”Napapikit si Lucil.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang makita niya si Daphne. At hanggang ngayon, sariwa pa rin iyon sa isip niya.Pagkasara ng pinto ng opisina niya matapos umalis si Donovan, saka lang siya napaupo
Hindi nakaalis agad si Donovan. Tahimik lang itong nakatayo sa harap ng mesa ni Lucil habang pareho silang nilalamon ng bigat ng mga katotohanang ngayon lang lumabas matapos ang tatlong taon.At si Lucil, hindi pa rin makagalaw. Pakiramdam niya, may humahampas na ingay sa loob ng ulo niya kahit tahimik naman ang buong opisina.“The baby wasn’t mine.”Paulit-ulit na umiikot iyon sa isip niya. Tatlong taon niyang kinamuhian si Donovan dahil doon.Tatlong taon niyang pinilit kalimutan ang lalaking pinakamamahal niya dahil naniwala siyang ipinagpalit siya nito.At ngayon? Ngayon sasabihin nitong lahat ng sakit na iyon ay nakabase sa kasinungalingan?“Say something,” mahina niyong sabi ni Donovan.Napatawa si Lucil. Pero walang saya roon.“Anong gusto mong sabihin ko?”“Anything.”“Fine.” Tinaasan niya ito ng tingin. “I hate you.”Hindi natinag si Donovan. Parang matagal na nitong inaasahan iyon.“You already said that three years ago.”“Because it was true.”“Is it still?”Natigilan siya.
Hindi nakatulog si Lucil nang gabing iyon.Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa harap ng malaking bintana ng condo niya habang tanaw ang ilaw ng siyudad. Tahimik ang paligid, pero magulo ang isip niya.Sa mesa sa harap niya naroon pa rin ang marriage certificate nila ni Donovan.Tatlong taon.Tatlong taon niyang pilit kinalimutan ang lalaking minsang naging buong mundo niya.Pero ngayong nalaman niyang legal pa rin silang mag-asawa, parang lahat ng pilit niyang nilibing ay isa-isang naghuhukay pabalik sa kanya.Napapikit siya.At kasabay noon, bumalik ang alaalang matagal niyang iniiwasan.Ulan. Malakas na ulan. At si Donovan na umiiyak habang hinahabol ang sasakyan niya.Mahigpit siyang napahawak sa baso ng wine.“Lucil! Please!”Parang naririnig pa rin niya ang boses nito.Basang-basa si Donovan noon habang paulit-ulit nitong kinakatok ang salamin ng sasakyan niya. Halos mawalan ito ng balanse habang pilit humahabol.“Makinig ka muna!”Pero hindi siya lumingon. Hindi
Amoy espresso at cinnamon ang bumabalot sa loob ng isang maliit na coffee shop na pinuntahan nina Lucil. Maligamgam ang ilaw mula sa mga nakasabit na bombilya na parang mga bituin, at sa bawat mesa ay mayroong nakapatong na maliit na plorera na may bulaklak. Maririnig din ang mahinang tugtog ng aco
Pagkagising ni Lucil kinabukasan ay nakapagluto na ng breakfast si Donovan at naroon na rin sa dining area ‘yong mga Bata, kapwa nakaligo at nakabihis na.“Mukhang may lakad yata kayo?” Nakangiting Tanong ni Lucil. Bumungisngis Naman agad si Lilo.Lumapit naman si Donovan saka iginiya na maupo na s
Lunes ng Umaga, sobrang matao ang airport nang araw na iyon. Ang tunog ng mga gulong ng maleta sasahig, halong tawanan at paalam ng iba’t-ibang pamilya, at ang paalala mula sa intercom ay nagsilbing musika ng paligid. Sa gitna ng abala, nandoon sina Selene at Wilden, kapwa nakangiti, damang-dama An
“Ikinagagalak Kong masilayan muli ang iyong kagandahan, binibini.” Saad ni Aj. Napairap Naman si Selene.'Yeah right, si makalumang tao nga pala ito.’ sarkastiko na Saad ni Selene sa kanyang isipan. Makalumang tao ang bansag kay Aj dito sa probinsiya nila Kasi kung magsalita ito ay parang nasa 80’s







