Chapter 3: Ride

“Tash! Okay ka lang?” Mabilis siyang dinaluhan ni Domino.

Hindi niya magawang maramdaman ang kirot sa kaniyang sugat na natamo dahil mas nangingibabaw pa rin ang masakit na pintig ng kaniyang puso.

Domino betrayed her. Hindi siya nito mahal.

Wala nang mas sasakit pa sa katotohanan na ‘yon. Pero bakit parang balewala lamang siya rito.

“Bitawa mo siya.”

Sabay silang napahinto nang umalingawngaw ang malalim at baritonong boses na ‘yon mula sa kung saan. Kahit si Domino ay nabakasan niya nang pagkabalisa dahil sa bagong dating. Bigla ring umukit ang iba’t ibang emosyon sa mukha nito mula sa kaninang blangko nitong ekspresyon.

Mukha siyang batang takot at nahuling gumagawa ng masama. Ngunit ‘di iyon maikukumpara sa takot na nakasulat sa mukha ni Venice na ngayon ay nanlalaki na ang mga mata habang nakatingin sa direksyon ng entrada. Para siyang nakakita ng multo dahil sa biglaang pagputla ng kaniyang mukha.

It was her fiancé!

Sinundan nang tingin ni Tash ang direksyong tinitingnan ni Venice. Doon ay nakita niya ang isang lalaking naka-military uniform at nakaupo sa wheelchair. Malinis ang gupit nito. At ang kaniyang mga mata ay walang kasing talim kung umukit sa hangin na mas lalo pang pinapatapang ng matulis at makakapal nitong kilay.

Hindi nagawang itago ng bagong dating ang galit at salubong nitong kilay dahil sa kaniyang nabungaran. Sa kabilang banda, taliwas sa tapang ng lalaki, ay ang takot na mababakas sa mukha ni Domino.

“K-Kuya… Anong ginagawa mo rito?” alangan niyang tanong sa nakatatanda niyang kapatid.

Noon pa man ay takot na si Domino sa Kuya niya. Kaya hindi kataka-takang hanggang ngayon ay bakas pa rin ang takot sa bawat kilos niya. Mas lalo na ngayon na alam niya sa sarili niyang may nagawa siyang kasalanan dito. 

Salitang tiningnan ni Dimitri, ang Kuya ni Domino, ang kapatid niya at ang kaniyang kasintahan gamit ang malamig nitong mga mata. Na mas lalo pang nawalan nang emosyon nang kaniyang mapansin ang suot nitong damit na sigurado siyang sa kapatid niya. Sunod ay nagbaba siya nang tingin sa kalat na naiwan sa sahig, ang inihandang pagkain ni Tasha.

Huli niyang binalingan si Tasha na walang imik na ngayong nakasadlak sa sahig. Patuloy pa rin ang pagdurugo ng kaniyang ulo dahil sa nangyari.

“Tulungan mo siya, Norman. Dalhin mo siya sa ospital,” malaming nitong utos sa kaniyang sekretarya na tahimik lang na nakatayo sa likod ng wheelchair niya.

“Yes, Sir,” Norman immediately obliged.

Atubiling nilapitan siya ni Norman at dinaluhan. Sa pag-alalay nito ay maingat siyang nakatayo. Minsan niya pang tiningnan ang dalawang tao sa kaniyang harapan at muli na namang naramdaman ang pighati sa puso niya. At doon mas luminaw sa kaniya ang ginawa ni Domino.

Tinulak siya nito ng walang habas upang protektahan ang babae. Ngunit ang kapalit no’n ay ang sugat na natamo niya. Ngunit mukhang ‘di man lang nag-aalala si Domino para sa kaniya.

Talunang tinabig niya ang braso ni Norman. “Kaya ko na,” saad niya at tahimik nang naglakad.

Walang-lingong tinahak niya ang daan palabas ng president’s office kung saan naiwan ang tatlo.

Wala na siyang lakas, hindi lang dahil sa pagkakauntog niya kundi maging sa sakit na nararamdaman ng puso niya. Muli niyang isinabit ang bag niya sa kaniyang balikat at lulugo-lugong tinungo ang elevator.  Nang marinig niyang walang kahit na anong nararamdaman para sa kaniya si Domino ay doon tuluyang gumuho ang mundo niya.

Ramdam niya ang pagtulo ng mainit na likido na pumapatak sa kulay itim niya na blazer ngunit hindi niya ‘yon ininda. Mas masakit pa rin ang nararamdaman niya sa puso niya. Mas ramdam niya ang kirot doon. Mas sinasakal siya no’n.

Tasha walked in on the lift solemnly, in despair. Pero bago pa man tuluyang sumara ‘yon ay muli ‘yong bumukas. Maingat na tinulak ni Norman ang wheelchair ni Dimitri papasok. Suot pa rin nito ang malamig nitong tingin nang lapatan ang babae bago muling nag-iwas.

Sa katahimikang namagitan sa kanila ay agad nilang narating ang first floor ng building. Tash lifelessly stared at the opening door before she walked out tirelessly.

Agad namang sumunod si Dimitri sa tulong pa rin ni Norman. Tinungo nila ang sasakyang pag-aari niya. Si Tasha naman ay ni hindi man lang sila nagawang balingan. Kung hindi pa siya pipigilan ni Norman sa paglalakad ay hindi siya hihinto man lang.

“May sugat ka, Miss. Dadalhin ka na naman sa ospital,” ani Norman sa kaniya. Nag-aalala ito, malayo kay Domino na wala man lang yatang pakialam sa kaniya.

Pinilit ni Tasha na ngitian ang lalaki. Ngunit nauwi lamang ‘yon sa isang ngiwi dahil sa kaniyang lungkot at pighati. “Salamat. Pero, kaya ko na. Malayo naman sa bituka.”

Mahina niyang kinawayan ang lalaki. Ngunit isang hakbang pa lang ang nagagawa niya nang maramdaman niyang may mariing humawak sa braso niya. Nang lingunin niya ‘yon ay nakita niya ang seryosong tingin na ibinibigay sa kaniya ni Dimitri.

Walang kahit na anong ekspresyon sa mukha nito. Kaya hindi niya alam kung galit ba ‘to. O kung nasasaktan ba tulad niya.

“Okay lang ako,” kumbinsi niya rito.

Hindi man niya ito lubos na kilala tulad nang pagkakakilala niya sa nakababatang kapatid nito, nagkrus na rin ang landas nila ng ilang beses dahil malapit siya sa pamilya ng mga Lazatine.

Matagal na nang huling beses niyang makita ito. Madalas kasi ay wala ito sa bansa dahil na rin sa propesyon nito. Hindi ito lubos na kilala ngunit malinaw sa kaniya sa nakikita niya ngayon na seryosong tao ito na dapat katakutan.

“Sumakay ka na. Dadalhin kita sa ospital,” malamig nitong utos.