Chapter 2: Hope

“Domino!” gilalas niya, ‘di na kaya pang pigilin ang sariling emosyon. 

Hindi niya na kayang kontrolin pa ang galit sa puso niya. Parang ang mga luha niyang patuloy pa rin sa pag-agos. Para na ring sasabog ang puso niya sa sobrang lakas ng tibok no’n.

More than the betrayal, she felt fooled. Ang baba na nang tingin niya sa sarili niya dahil sa pananalita nito. Ni sa hinagap hindi niya naisip na hahantong sa ganito ang pagmamahal niya sa lalaking pinagukulan niya ng siyam na taon ng buhay niya.

“Hayop ka! Pa’no mo nagawa sa ‘kin to?!” galit niyang sigaw.

Sa lakas ng boses niyang punung-puno ng galit at hinanakit ay natahimik ang sala kung saan kasalukuyang naroon ang dalawa. Ngunit panandaliang katahimikan lamang ‘yon. Dahil muling napuno ng kaluskos doon na tila pareho silang nagmamadali sa pagkilos, marahil ay sa pagsuot ng damit.

Ilang sandali lang, bumukas na rin ang pintuan. Iniluwa no’n ang kalmadong si Domino na ‘di mababakasan ng kahit na anong emosyon sa mukha. Nang makita niya si Anastasha ay bahagyang nagiba ang kaniyang ekspresyon pagkatapos ay nilapitan ito.

“Tash, kailan ka pa nakabalik?” kalmado nitong sabi pagkatapos umubo ng dalawang beses. “Well, anyway. Mabuti na ring nandito ka na’t alam mo na para ‘di ko na uulitin pa.”

Pilit siyang inaninag ni Tash sa likod nang nanlalabo nitong paningin. Ngunit dahil sa sagana niyang luha ay naging mahirap ‘yong gawin. 

“Tash, kapatid ang turing ko sa ‘yo. Noon pa man, para na kitang nakababatang kapatid.” Kinuha niya ang kamay ng babae at mahigpit ‘yong hinawakan. “Si Venice ang totoong mahal ko. Sabihin mo lang ang gusto mo, ibibigay ko.”

Parang may bumara sa lalamunan ni Tash nang marinig mismo sa lalaking mahal niya ang katotohanan. Ngunit pinilit niya pa rin. Para sa ikagagaan ng kaniyang nararamdaman. “M-May isang tanong lang ako,” saad ko sa pagitan nang paghikbi.

Muling nagbagsakan ang mga luha sa kaniyang mga mata habang pinagmamasdan ang bawat anggulo ng mukha ng lalaking minahal niya sa loob ng siyam na taon.

Kahit sa mga oras na ‘yon, patuloy pa rin siyang kumakapit sa kapirasong hibla nang pag-asang baka mayroon pang tiyansa para sa kanilang dalawa.

Baka mayro’n pa… kahit kaunti lang.

Buong buhay niya si Domino lang ang naing laman ng puso niya. Kaya hindi niya lubos na mapaniwalaang totoong nangyayari ito. Kahit pa ramdam na ramdam niya ang sakit sa bawat pinti ng kaniyang puso.

“Ano?” walang buhay nitong tanong.

At kahit ang timbre nito ay muli na namang sumugat sa puso niya. Wala na ba talaga siyang halaga?

Humugot ng isang malalim na buntonghininga si Tasha, kinakalma ang kaniyang sarili at tinitibayan ang loob niya. “M-Minahal mo ba ako, Domino? Sa loob ng s-siyam na taon na ‘yon… ni minsan ba minahal mo ako?

Kumuyom ang kamay niya habang naghihintay ng sagot. Ramdam niya ang panginginig no’n. Ngunit lumipas na ang mahabang segundo ay nananatiling tahimik si Domino. The silence started to suffocate her even more. Hindi na siya halos makaramdam nang ginahawa sa kaniyang bawat paghinga.

At habang humahaba ang katahimikan nito, mas lalo lamang siyang nasasaktan at nasusugatan. Dahil ‘yon na mismo ang kasagutan sa kaniyang naging tanong.

His silence was her truth.

“H-Hindi… hindi mo ako minahal?” nawawalan nang pag-asang tanong niyang muli.

“Oo,” tipid, walang emosyon, at simple nitong tugon.

Bago niya pa magawang piglan ang sarili niya ay malakas na niya itong nasampal. Kasabay no’n ay ang muling pagbalong ng walang katapusang luha sa kaniyang mga mata.

Para siyang tinalikuran ng mundo.

“Nine years, Domino! Siyam na taon! Siyam na taon akong nagpakatanga sa pagmamahal ko sa ‘yo. Kung sana noon pa man sinabi mo na sa akin ang totoo mong nararamdaman, eh, ‘di sana hindi ko na hinayaan ang sarili kong malunod sa mga nararamdaman ko hanggang ngayon!” puno nang hinanakit na sumbat ko. “Hindi mo naman pala ako minahal… bakit hinayaan mo pang tumagal. Bakit?!” Bago niya pa magawang pigilan ang sarili niya ay kinuwelyuhan na niya ito. 

Sa loob ng siyam na taong magkakilala sila, si Domino ang naging sandalan niya. He was his source of happiness. He was her hope. Kaya halos idepende na niya ang kaniyang buhay sa lalaki. Pero ngayon lang niya napagtantong… ni hindi man lang siyang makuhang pahalagahan nito. Kahit na kaunti.

Paano siya aaktong normal? Paano siyang hindi masasaktan? Paano siya magpapanggap na malakas kung iyong taong nagbigay ng pag-asa sa kaniya ang mismong nagdudulot nang sakit sa puso niya?

At ang pinakanakalulungkot pa ro’n ay kahit sa puntong ‘to, kahit sobrang labo, umaasa pa rin siyang kasinungalingan lang ang lahat. Na nagsisinungaling lang si Domino. Na hindi ito totoo. Na ginagamit lang niya si Venice upang pagselosin siya.

“Domino, joke lang ‘to ‘di ba? Nagsisinungaling ka lang. Plinano mo lang ‘to at ng babaeng ‘yan para alamin ang totoong nararamdaman ko. ‘Di ba?” desperado niyang tanong kahit na unti-unti nang gumuguho ang mundo niya sa nangyayari.

Hindi niya matanggap. Kahit na malinaw nang nakalatag sa harapan niya ang ebidensya ay umaasa pa rin ang puso niyang nagsisinungaling lang si Domino.

Binalingan niya ang babae at pilit na hinubad ang damit nito. At tuluyan nang naglaho ang pag-asa niya nang makita ang suot nito. Shirt ‘yon ni Domino. Na maikli lang sa kaniya kaya kita ang mahaba, maputi, at makinis nitong hita.

Sopistikada itong tumayo sa likod ng lalaki matapos siyang tabigin ng mahina.

“Kumalma ka, Tash,”  kalmante ngunit nakasimangot na saad ni Venice. “Sinabi na nga sa ‘yo ni Domino na hindi ka niya mahal. At hindi ka niya minahal,” pagdidiin nito. “Marami namang lalaki sa mundo. Makakahanap ka pa ng para sa ‘yo. Just let Domino go. Masaya na kaming dalawa.”

Mas lalong nag-ulap ang kaniyang mga mata nang makita niyang niyakap ni Venice si Domino. Puno naman nang pagmamalaki na inakbayan siya ng huli.

Doon mas lalong tumaas ang kaniyang emosyon. ‘Di na niyang napigilan pa ang sarili niyang haklitin ang braso ni Venice at pinanlisikan ito. “Nilandi mo si Domino,” akusa nito.

“Aray ko, Tash! Nasasaktan ako!” Nagpapaawang humarap siya kay Domino.

Mabilis namang naalerto ang lalaki. “Tash! Bitawan mo si Venice! She’s pregnant for fuck’s sake!”

Mas lalong nasugatan ang puso niya nang tabihin siya ni Domino bilang pagprotekta sa babaeng totoo nitong mahal dala nang pag-aalala para sa kalagayan nito. Buntis ito. At ayaw niyang mapahamak ang kaniyang mag-ina.

Ngunit dahil sa lakas nang pagkakatulak ni Domino sa kaniya ay nawalan siya nang balanse. Hindi siya agad na nakabawi dahilan upang tuluyan siyang mawalan nang balanse. Malakas na tumama ang ulo niya sa kanto ng lamesang nasa kaniyang likod. Mabuti na lang ay agad niyang nasuportahan ang bigat ng kaniyang katawan.

Gumuhit ang matinding sakit sa kaniyang katawan. Lalo na sa likod ng ulo niyang direktang tumama sa matigas na lamesa. Kinapa niya ang parteng ‘yon at agad na naramdaman ang mainit at malapot na likidong tumutulo mula roon. At gano’n na lang ang panlalaki ng mga mata niya nang makita ang kamay niyang balot ng sarili niyang dugo.