Chapter 2: Ang Lihim ng Young Master

Madaling-araw pa lamang ay gising na si Heile.

Hindi siya halos nakatulog buong magdamag.

Paulit-ulit na umiikot sa isip niya ang sinabi ng kanyang mga magulang.

“Sa susunod na linggo ang kasal.”

Parang isang masamang panaginip na ayaw matapos.

Tahimik siyang bumangon at naupo sa tabi ng bintana ng maliit niyang silid sa likod ng mansyon. Mula roon ay tanaw niya ang unti-unting pagsikat ng araw.

Marahan niyang hinaplos ang kanyang apat na buwang tiyan.

“Baby… magiging okay din tayo, ’di ba?” mahina niyang bulong.

Hindi man siya marinig ng sanggol, nakangiti pa rin siya. Simula nang malaman niyang buntis siya, ang batang nasa sinapupunan niya na lamang ang naging dahilan para patuloy siyang lumaban.

Makalipas ang ilang minuto, may kumatok sa pinto.

“Heile! Bumaba ka!”

Boses iyon ng kanyang ina.

Mabilis siyang tumayo.

Pagdating niya sa dining room, kumakain na sina Veronica, Roberto, at Danice. Walang bakanteng upuan para sa kanya.

Hindi na iyon bago.

Tahimik siyang tumayo sa gilid.

“Heto.”

May inihagis si Veronica na makapal na sobre.

Nasalo iyon ni Heile.

“Ano po ito?”

“Wedding contract.”

Nanlamig ang kanyang mga kamay.

“Basahin mo.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang sobre.

Nandoon ang marriage agreement.

Sa itaas ng papel ay nakasulat ang pangalan ng lalaking pakakasalan niya.

Kerr Adam Buenaventura.

Napakunot ang noo niya.

“Mommy… hindi po ba sabi ninyo matanda na siya?”

Nagkatinginan ang mag-asawa.

“Huwag ka nang magtanong.”

“Pero…”

“Basta pipirma ka.”

Nilingon siya ni Danice at napangisi.

“Kahit sino pa ang mapangasawa mo, wala ka namang choice, Ate.”

Tahimik lang si Heile.

Hindi siya sumagot.

Alam niyang mas lalo lamang lalaki ang gulo.

Pagkatapos ng almusal ay agad siyang pinabalik sa kanyang silid.

Samantala…

Sa kabilang dulo ng lungsod…

Sa penthouse office ng Buenaventura Group.

Isang matangkad na lalaki ang nakaupo sa swivel chair habang binabasa ang report na iniabot ng kanyang assistant.

“Young Master.”

“Hm?”

“Nakapirma na po ang pamilya Revilla.”

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin.

“At ang babae?”

“Hindi pa po.”

Dahan-dahan niyang isinara ang folder.

“Natural.”

“Kung alam niyang ako ang mapapangasawa niya… baka mas lalo siyang matakot.”

Napayuko ang assistant.

“Sir… may isang bagay pa po.”

“Ano?”

“Patuloy pa rin pong hinahanap ng mga tauhan natin ang CCTV footage apat na buwan na ang nakalipas.”

Nanigas ang ekspresyon ng binata.

“May nakita ba?”

“Wala pa rin po.”

Mahigpit niyang kinuyom ang kamao.

“Hanapin ninyo.”

“Kahit baliktarin ninyo ang buong siyudad.”

“Yes, Young Master.”

Nang makaalis ang assistant, dahan-dahang binuksan ni Kerr ang drawer ng kanyang mesa.

Isang lumang hair clip ang naroon.

Simple lamang.

Halatang mura.

Ngunit maingat niya itong hinawakan.

“Apat na buwan na…”

Mahina siyang napabuntong-hininga.

“Hindi pa rin kita napoprotektahan.”

⸻

Kinahapunan.

Nasa hardin si Heile habang nagdidilig ng mga halaman.

Ito ang tanging lugar kung saan siya nakakaramdam ng kapayapaan.

Biglang may isang itim na luxury car ang huminto sa tapat ng mansyon.

Sunod-sunod na bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit.

Pagkatapos ay isang eleganteng matandang babae.

Agad na sinalubong ng kanyang mga magulang ang bisita.

“Madam Buenaventura!”

Ngumiti ang matanda.

“Huwag na tayong magplastikan.”

Nanigas ang ngiti nina Roberto at Veronica.

“Nasaan ang magiging apo ko?”

Napatingin si Heile.

“Ako po ba?”

Lumapit ang matanda.

Tinitigan siya mula ulo hanggang paa.

Walang panghuhusga.

Walang paghamak.

Bagkus…

May lungkot sa kanyang mga mata.

“Ikaw si Heile?”

“Opo.”

Bigla siyang niyakap ng matanda.

Nagulat ang lahat.

Lalong-lalo na ang pamilya Revilla.

“Naghirap ka.”

Mahina ang tinig ng matanda.

“Simula ngayon… wala nang mananakit sa’yo.”

Napaluha si Heile.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon…

May yumakap sa kanya nang walang kapalit.

Mabilis namang sumingit si Veronica.

“Madam, huwag na po kayong mag-abala. Sanay naman po siya.”

Matalim na tumingin ang matanda.

“Sanay sa ano?”

Tahimik ang lahat.

“Sanay na tratuhing parang hindi tao?”

Namutla ang mag-asawang Revilla.

Hindi sila nakasagot.

Humarap muli ang matanda kay Heile.

“Hija.”

“Opo?”

“Handa ka na bang sumama sa amin bukas?”

Nagulat siya.

“Bukas po?”

“Oo.”

“Simula bukas… sa Buenaventura Mansion ka na titira.”

Napatingin siya sa kanyang mga magulang.

Wala man lang pagtutol.

Parang matagal na nilang hinihintay na mawala siya sa bahay.

Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang tiyan.

“Opo…”

Mahina siyang tumango.

“Sasama po ako.”

Napangiti ang matanda.

“Mabuti.”

“Hindi ka magsisisi.”

Ngunit sa ikalawang palapag ng mansyon…

Tahimik na pinapanood ni Danice ang lahat.

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang kamao.

“Bakit?”

“Bakit siya?”

“Bakit ang Buenaventura pa ang kumuha sa kanya?”

Hindi niya matanggap.

Dapat si Heile ang kinakaawaan.

Hindi ang inaalagaan.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay niya…

Naramdaman ni Danice ang isang bagay na hindi pa niya kailanman naramdaman.

Inggit.

Samantala, sa loob ng isang itim na sasakyan na papalayo sa mansyon, isang lalaki ang tahimik na nakatingin sa live feed mula sa security camera.

Nakita niya ang maamong ngiti ni Heile.

At ang marahan nitong paghaplos sa kanyang tiyan.

Bahagyang lumambot ang malamig niyang mga mata.

“Konting tiis na lang…”

Mahina niyang bulong.

“Heile.”

“Malapit na kitang maiuwi.”

Ngunit hindi niya alam…

May isang taong lihim na sumusunod sa bawat galaw ni Heile.