Chapter 3: Ang Pagpasok sa Pamilyang Buenaventura

Maaga pa lang ay abala na ang buong Revilla Mansion.

Hindi dahil may selebrasyon.

Kundi dahil aalis na si Heile.

Dalawang maleta lamang ang laman ng lahat ng kanyang pag-aari. Karamihan ay simpleng damit at ilang libro na lihim niyang binabasa gabi-gabi. Walang mamahaling alahas. Walang branded na gamit.

Tahimik niyang isinara ang zipper ng huling maleta.

Napatingin siya sa maliit na silid na kinalakihan niya.

Hindi man ito marangya, dito niya ibinuhos ang lahat ng kanyang luha.

“Kaya natin ito, baby,” mahina niyang bulong habang hinahaplos ang kanyang tiyan.

Maya-maya ay kumatok si Aling Rosa.

“Hija… dumating na sila.”

Ngumiti si Heile.

“Salamat po sa pag-aalaga ninyo sa akin.”

Napaluha ang matandang katulong.

“Ikaw ang pinakamabait na batang nakilala ko. Sana… sana maging masaya ka na sa bago mong buhay.”

Hindi na napigilan ni Heile ang mapaluha.

Mahigpit silang nagyakap bago siya tuluyang lumabas ng silid.

⸻

Sa harap ng mansyon, nakahanay ang limang mamahaling itim na sasakyan.

May mga bodyguard na nakasuot ng itim na suit at puting guwantes.

Agad na lumapit si Veronica Revilla.

“Huwag mo kaming ipahiya sa pamilya Buenaventura.”

“Opo.”

“At huwag kang magdadala ng problema.”

“Opo.”

“Kapag nagkamali ka…”

Hindi na niya tinapos ang sasabihin.

Hindi na rin kailangan.

Alam na iyon ni Heile.

Lumapit ang matandang Madam Buenaventura at siya mismo ang humawak sa kamay ni Heile.

“Tara na, hija.”

Hindi man lang nilingon ni Heile ang kanyang mga magulang.

Hindi dahil galit siya.

Kundi dahil alam niyang kahit lumingon siya…

Wala rin siyang makikitang pagmamahal.

Tahimik siyang sumakay sa sasakyan.

Unti-unting lumayo ang convoy.

Sa loob ng Revilla Mansion…

Napangisi si Danice habang pinapanood ang pag-alis ng kanyang ate.

“Finally.”

“Wala na ang kahihiyan ng pamilya.”

⸻

Mahigit isang oras ang biyahe.

Nang bumukas ang gate, napasinghap si Heile.

Sa kanyang harapan ay nakatayo ang napakalawak na Buenaventura Estate.

May malalawak na hardin, fountain, at isang mansyong tila kastilyo.

Hindi niya maiwasang mamangha.

“Ang ganda po…”

Ngumiti si Madam Buenaventura.

“Mula ngayon, tahanan mo na ito.”

Nanlaki ang mga mata ni Heile.

“Tahanan… ko?”

“Oo.”

Pagkababa nila ng sasakyan, nakahanay ang halos limampung kasambahay.

Sabay-sabay silang yumuko.

“Welcome home, Young Madam!”

Napatakip si Heile sa kanyang bibig.

Hindi siya sanay sa ganitong pagtrato.

“Ako po?”

Ngumiti ang lahat.

“Opo, Young Madam.”

Napahawak siya sa tiyan niya.

Pakiramdam niya ay nananaginip lamang siya.

⸻

Sa loob ng mansyon ay mas lalo siyang namangha.

Mga mamahaling painting.

Crystal chandeliers.

Mararangyang hagdan.

Lahat ay tila nasa isang palasyo.

“Hija.”

Lumingon siya kay Madam Buenaventura.

“Bago ang lahat, gusto kong malaman mo ang isang bagay.”

Tahimik siyang nakinig.

“Walang sinuman sa bahay na ito ang may karapatang bastusin ka.”

Napatitig si Heile.

“Kahit sino pa sila.”

“Kasama… po ba ang asawa ko?”

Bahagyang ngumiti ang matanda.

“Mas lalong hindi.”

Napakunot ang noo ni Heile.

Iba ito sa inaasahan niya.

Ayon sa sinabi ng kanyang mga magulang, isa raw matandang lalaking paralisado ang mapapangasawa niya.

Ngunit bakit tila walang nagsasalita tungkol dito?

“Pwede ko po ba siyang makita?”

Nagkatinginan ang matanda at ang butler.

“Hindi pa.”

“Bakit po?”

“Nasa ibang bansa pa siya.”

Natigilan si Heile.

“Ibang bansa?”

Tumango ang matanda.

“May inaasikaso siyang napakahalagang bagay.”

Lalong naguluhan si Heile.

Hindi ba paralisado ang kanyang asawa?

Paano ito nakapunta sa ibang bansa?

Bago pa siya makapagtanong muli ay dumating ang isang maid.

“Young Madam, naihanda na po ang inyong silid.”

⸻

Pagbukas ng pinto ay muli siyang natigilan.

Napakalaki ng kuwarto.

May walk-in closet.

May sariling sala.

May balcony na tanaw ang buong hardin.

At sa gitna ng silid…

Isang napakalaking portrait ng isang lalaki.

Matangkad.

Guwapo.

Matangos ang ilong.

Matalim ang mga mata.

At may malamig na ekspresyon.

Hindi niya maiwasang mapatitig.

“Sino po siya?”

Ngumiti ang maid.

“Siya po ang Young Master.”

Parang tumigil ang oras.

“Ano?”

“Si Kerr Adam Buenaventura po.”

Napalunok si Heile.

Hindi siya makapaniwala.

“Pero… hindi ba matanda siya?”

Nagulat ang maid.

“Matanda?”

“Sino pong may sabi noon?”

Napalunok si Heile.

“At… paralisado?”

Napatawa ang maid.

“Young Madam, baka po ibang tao ang tinutukoy ninyo.”

“Si Young Master po ang pinakabatang CEO sa buong siyudad.”

“At kilalang-kilala siya dahil sa husay niya sa negosyo.”

Pakiramdam ni Heile ay umiikot ang kanyang paligid.

Kung ganoon…

Nagsinungaling ang kanyang mga magulang.

Ngunit bakit?

Ano ang dahilan?

Habang tulala siyang nakatingin sa portrait, hindi niya napansin ang isang CCTV camera sa sulok ng silid.

Sa loob ng isang pribadong opisina.

Tahimik na pinapanood ni Kerr Adam Buenaventura ang live video mula sa kuwarto ni Heile.

Nakita niya ang pagkamangha nito.

At ang inosenteng mga mata na matagal na niyang hinahanap.

Dahan-dahan siyang ngumiti.

“Welcome home…”

Mahina niyang bulong.

“…Mrs. Buenaventura.”

Kasabay nito ay tumunog ang kanyang telepono.

“Young Master!”

Nagbago ang ekspresyon niya.

“Nakita na po namin ang taong responsable sa nangyari apat na buwan na ang nakalipas.”

Unti-unting nawala ang kanyang ngiti.

“Sino?”

Tahimik ang nasa kabilang linya bago ito sumagot.

“Isa po siya sa… pamilya Revilla.”

Nagdilim ang mga mata ni Kerr.

At sa sandaling iyon, nangako siya sa sarili—

Hindi niya hahayaang may manakit pang muli kay Heile.