Marrying You

“Ang ganda talaga ni Danice! Parang diyosa!”

“Oo nga! Sayang lang talaga ang ate niya. Ang layo ng agwat.”

“Kung ako ang magulang nila, ikakahiya ko rin ang panganay.”

Isa-isang tumama ang mga salitang iyon sa tenga ni Heile Revilla habang tahimik siyang nakatayo sa gilid ng malaking garden ng Revilla Mansion.

Ngunit hindi siya umiiyak.

Sanay na siya.

Dalawampu’t tatlong taong gulang na siya, ngunit simula pagkabata ay iisa lang ang tingin ng mga tao sa kanya—isang babaeng mahina ang isip.

Habang ang nakababatang kapatid niyang si Danice Belle Revilla ang ipinagmamalaki ng pamilya, siya naman ang tinatagong anak na ayaw ipakilala sa mga bisita.

“Kuya, pakialis nga si Ate rito. Baka makita pa siya ng mga media,” mahinang bulong ni Danice sa kanilang head maid.

Narinig iyon ni Heile.

Ngumiti lang siya.

Hindi dahil masaya siya.

Kundi dahil iyon na ang naging paraan niya para itago ang sakit.

“Ate…”

Lumapit ang matandang katulong na si Aling Rosa.

“Hija, halika na sa likod. Ayaw kang makita ng Madam.”

Tumango si Heile.

“Opo.”

Tahimik siyang naglakad papunta sa likurang bahagi ng mansyon habang naririnig pa rin ang tawanan at palakpakan mula sa birthday celebration ni Danice.

Napakalaki ng handaan.

Mga negosyante.

Mga artista.

Mga politiko.

Lahat ay inimbitahan.

Pero ang tunay na anak ng pamilya Revilla…

…itinago.

Pagdating niya sa maliit na hardin sa likod ng bahay, umupo siya sa lumang swing na siya lamang ang madalas gumamit.

Huminga siya nang malalim.

Tahimik.

Payapa.

Mas gusto niya rito kaysa sa loob ng mansyon.

Dito, walang taong manghuhusga.

“Wala ka na namang kinain.”

Napalingon siya.

Si Aling Rosa iyon, may dalang tray ng pagkain.

“Salamat po.”

“Dapat kumain ka. Baka magalit ang baby.”

Natigilan si Heile.

Awtomatikong napahawak siya sa tiyan niya.

Apat na buwan na.

Ngunit hanggang ngayon…

Hindi niya pa rin alam kung sino ang ama.

Tuwing sinusubukan niyang alalahanin ang gabing iyon, sumasakit lang ang ulo niya.

Ang huling malinaw niyang alaala ay ang pag-inom ng juice sa charity event ng pamilya.

Pagkatapos noon…

Wala na.

Parang may malaking bahagi ng gabing iyon ang nabura sa isip niya.

“Ano kaya ang nangyari…” mahina niyang bulong.

Napabuntong-hininga si Aling Rosa.

“Huwag mo nang isipin, hija. Ang mahalaga, ligtas kayo ng baby.”

Ngunit paano niya hindi iisipin?

Isang umaga na lamang, nagising siyang may kakaibang pakiramdam.

Makalipas ang ilang linggo…

Nakumpirmang buntis siya.

Galit na galit ang buong pamilya.

Tinawag siyang kahiya-hiya.

Malandi.

Sinungaling.

Ngunit wala siyang maisagot.

Dahil kahit siya…

Hindi alam ang katotohanan.

Biglang bumukas ang pintuan sa likod.

“Heile!”

Mabilis siyang tumayo.

Naroon ang kanyang ina, si Veronica Revilla.

Matalim ang tingin nito.

“Sumama ka sa akin.”

“Opo, Mommy.”

Pagpasok nila sa study room, naroon na rin ang kanyang ama.

Nakatayo ito sa harap ng malaking bintana.

Hindi man lang siya nilingon.

“May sasabihin kami sa’yo.”

Tahimik na tumango si Heile.

“Nakakahiya ka.”

Diretsahan.

Walang pag-aalinlangan.

“Binigyan ka namin ng maayos na buhay pero ito ang isinukli mo.”

“Mommy… hindi ko po talaga alam…”

“Manahimik ka!”

Napayuko si Heile.

Hindi niya kayang sumagot.

Lalo na kapag galit ang kanyang ina.

Maya-maya’y nagsalita ang kanyang ama.

“Nakausap na namin ang pamilya Buenaventura.”

Napakunot ang noo ni Heile.

“Buenaventura?”

“Oo.”

“Ipapakasal ka.”

Parang huminto ang mundo.

“P-po?”

“Sa susunod na linggo.”

“M-May… asawa na po ako?”

“Magkakaroon.”

Napakurap siya.

“Hindi ba… hindi ba po ako puwedeng tumanggi?”

Lumapit ang kanyang ina.

At sa unang pagkakataon…

Sinampal siya nito.

Pak!

Napaatras si Heile.

Namula ang kanyang pisngi.

“Wala kang karapatang tumanggi!”

“Kung hindi dahil sa kabobohan mo, hindi kami mapapahiya nang ganito!”

Tahimik lang siyang umiiyak.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya lumaban.

Sanay na siya.

“Kilala mo ba kung sino ang papakasalan mo?” tanong ng ama niya.

Umiling siya.

“Isa siyang matandang lalaki.”

Napatigil siya.

“Matanda?”

“Oo.”

“Mahigit apatnapung taon ang tanda sa’yo.”

Nanginig ang kanyang kamay.

“At paralisado.”

Parang binagsakan siya ng langit.

“Hindi na halos makatayo mula pa noong walong taong gulang.”

Napaluha si Heile.

“Bakit po ako?”

“Dahil ikaw ang problema.”

“Dahil ikaw ang may dinadalang batang walang ama.”

“Dahil kailangan naming iligtas ang pangalan ng Revilla.”

Napapikit siya.

Masakit.

Sobrang sakit.

Ngunit higit sa lahat…

Ang sakit marinig na ang sarili niyang mga magulang ang handang isuko siya para lamang mailigtas ang kanilang pangalan.

“Pwede po bang…”

Huminto siya.

“…pwede po bang mahalin ninyo ako kahit minsan lang?”

Tahimik ang buong silid.

Ngunit ang sumunod na salita ng kanyang ina ang tuluyang dumurog sa kanyang puso.

“Hindi ka kailanman naging anak na ipinagmamalaki namin.”

Tumulo ang luha ni Heile.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Ngunit hindi siya nagsalita.

Tahimik siyang lumabas ng study room.

Habang nasa loob pa rin ang kanyang mga magulang, walang pakialam kung saan siya pupunta.

Pagdating niya sa hardin, napaupo siya sa damuhan.

Mahigpit niyang niyakap ang sarili.

Pagkatapos ay marahan niyang hinaplos ang kanyang tiyan.

“Baby…”

Mahina ang kanyang boses.

“Hindi kita pababayaan.”

“Kahit wala tayong kakampi.”

“Kahit ako lang.”

Unti-unti siyang napangiti sa gitna ng kanyang pagluha.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa pamilya Buenaventura.

Hindi niya alam kung anong klaseng lalaki ang mapapangasawa niya.

Ang alam lang niya…

At sa kabilang panig ng lungsod…

Sa pinakamataas na palapag ng Buenaventura Group Headquarters…

Isang matangkad at guwapong lalaki ang malamig na nakatingin sa larawan ni Heile Revilla na nasa ibabaw ng kanyang mesa.

“Kailan ang kasal?”

“Sa susunod na linggo, Young Master.”

Dahan-dahang isinara ng lalaki ang folder.

Ngumiti siya nang bahagya.

“Sa wakas…”

“…mahahanap din kita.”

Hindi alam ni Heile…

Ang lalaking pinaniniwalaan niyang isang matandang paralisado…

Ay siya palang pinakamakapangyarihan at pinakakinatatakutang binata sa buong siyudad.