Chapter 4: Ang Lalaking Hindi Niya Inaasahan

Hindi mapakali si Heile buong maghapon.

Paulit-ulit niyang tinitingnan ang malaking portrait ni Kerr Adam Buenaventura na nakasabit sa kanyang silid.

Hindi pa rin siya makapaniwala.

Hindi ito ang lalaking inilarawan ng kanyang mga magulang.

Hindi ito isang matandang nakaratay sa kama.

Sa halip, isa itong binatang halos perpekto ang mukha, matangkad, at may kakaibang awtoridad sa kanyang mga mata. Kahit larawan lamang iyon, tila kaya nitong patahimikin ang sinumang makakatitig dito.

“Bakit nila ako pinagsinungalingan?” mahina niyang tanong sa sarili.

Isang katok ang pumutol sa kanyang pag-iisip.

“Young Madam?”

“Pasok po.”

Pumasok ang isang maid na may dalang tray ng pagkain.

“Pinaghanda po kayo ni Madam.”

Napangiti si Heile.

“Salamat.”

Ngunit napansin niyang hindi pa rin umaalis ang maid.

“May problema ba?”

Nahihiyang ngumiti ang babae.

“Young Madam… gusto lang po naming sabihin na masaya kaming dumating kayo.”

Nagulat si Heile.

“Ha?”

“Matagal na po kasing walang masayang tao sa mansyon.”

Napakunot ang noo niya.

“Bakit?”

Tumingin muna sa paligid ang maid bago marahang sumagot.

“Masyadong seryoso si Young Master.”

“Simula nang mangyari ang isang insidente apat na buwan na ang nakalipas… lalo po siyang naging malamig.”

Natigilan si Heile.

Apat na buwan?

⸻

Samantala…

Sa loob ng isang pribadong jet na papunta sa Pilipinas…

Tahimik na nakaupo si Kerr Adam Buenaventura.

Nasa kanyang kamay ang isang makapal na folder.

Laman nito ang buong impormasyon tungkol kay Heile.

Mga medical record.

Mga litrato noong bata pa ito.

Mga report tungkol sa mababang IQ nito.

At maging ang resulta ng pinakahuling psychological evaluation.

Ngunit sa halip na pagtawanan, mahigpit niyang isinara ang folder.

“Hindi ka bobo, Heile…”

Mahina niyang bulong.

“Hinayaan lang nilang paniwalaan mo iyon.”

Sa harap niya ay nakaupo ang kanyang kanang kamay na si Vincent.

“Sir, nakumpirma na po namin.”

“Hm?”

“May ipinainom kay Miss Heile sa charity gala apat na buwan na ang nakalipas.”

Nagdilim ang mukha ni Kerr.

“Sino?”

“Hindi pa po malinaw. Pero may CCTV na nagpapakitang may babaeng nagpalit ng baso.”

Tahimik na napatingin si Kerr sa bintana ng eroplano.

“Hanapin ninyo.”

“Kahit sino pa siya.”

“Yes, Young Master.”

⸻

Kinagabihan…

Nag-iisang naglalakad si Heile sa hardin ng Buenaventura Mansion.

Mas gusto niyang maglakad kaysa manatili sa napakalaking silid.

Napakaganda ng hardin.

May mga puting rosas, fountain, at maliliit na ilaw na nagbibigay ng tahimik na liwanag.

Habang naglalakad, may narinig siyang mahinang iyak.

Luminga siya.

Isang maliit na puting tuta ang nanginginig sa ilalim ng isang halaman.

“Ay…”

Dahan-dahan niya itong binuhat.

“Nasaan ang mommy mo?”

Kinarga niya ang aso at marahang pinunasan ang putik sa balahibo nito gamit ang panyo.

Hindi niya napansing may isang lalaking tahimik na nakamasid sa kanya mula sa ikalawang palapag ng mansyon.

Nakatayo si Kerr sa balkonahe.

Kadarating lamang niya ilang minuto ang nakalipas.

Hindi niya agad ipinakilala ang sarili.

Sa halip, gusto muna niyang makita kung ano talaga ang ugali ng babaeng pinakasalan niya.

Tahimik niyang pinagmasdan si Heile.

Walang camera.

Walang ibang tao.

Ngunit pinili pa rin nitong tulungan ang isang ligaw na tuta.

Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Kerr.

“Totoo nga…”

Hindi siya nagkamali.

Hindi pa rin nagbabago ang puso ni Heile.

Biglang nadulas ang tuta mula sa pagkakarga ni Heile at tumakbo papunta sa madilim na bahagi ng hardin.

“Teka! Huwag!”

Mabilis siyang sumunod.

Ngunit hindi niya napansing may nakausling bato sa daraanan.

“Aah!”

Madudulas na sana siya.

Ngunit bago pa man siya bumagsak, may isang matibay na bisig ang mabilis na sumalo sa kanyang baywang.

Napapikit si Heile sa takot.

Ilang segundo ang lumipas bago niya naramdamang hindi siya bumagsak.

Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.

At doon niya nakita ang isang pares ng malamig ngunit guwapong mga mata na nakatingin sa kanya.

Napahinto ang kanyang paghinga.

Ang lalaking nasa harapan niya…

Ay eksaktong kapareho ng nasa portrait.

Matangkad.

Pormal ang suot na itim na suit.

At mas guwapo pa sa personal.

Mabilis siyang napaatras nang mapansing nasa bisig pa rin siya nito.

“P-pasensya na po…”

Mahina niyang sabi habang yumuyuko.

Hindi siya makatingin nang diretso.

Samantala, si Kerr ay tahimik lamang na nakatitig sa kanya.

Sa wakas…

Matapos ang apat na buwan ng paghahanap…

Nakaharap na rin niya ang babaeng hindi niya makalimutan.

“Nasaktan ka ba?”

Malalim at kalmadong boses ang narinig ni Heile.

Napailing siya.

“H-hindi po.”

Tumango si Kerr.

“Mag-ingat ka sa susunod.”

Hindi pa rin niya sinabi ang kanyang pangalan.

Ngunit bago pa makaalis si Heile, muling nagsalita ang lalaki.

“Heile.”

Napahinto siya.

Nagulat siya nang marinig ang pangalan niya mula sa isang estranghero.

“P-po?”

Bahagyang ngumiti si Kerr—isang ngiting halos hindi mapansin.

“Welcome home.”

Nanlaki ang mga mata ni Heile.

Bigla niyang naalala ang portrait sa kanyang silid.

Unti-unti siyang napatingin sa mukha ng lalaki.

At saka niya naitanong ang bagay na matagal nang gumugulo sa kanyang isip.

“K-kayo po ba…”

“…si Kerr Adam Buenaventura?”

Hindi agad sumagot ang lalaki.

Ngunit ang bahagya nitong pagtango ay sapat na para tuluyang mabago ang mundo ni Heile.

Ang lalaking sinabi ng kanyang mga magulang na isang matandang paralisado…

Ay ang mismong guwapong lalaking kasalukuyang nakatayo sa kanyang harapan.