Chapter 7: Ang Unang Proteksyon

Tahimik na nakatanaw si Heile sa hardin mula sa balkonahe ng kanyang silid.

Paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip niya ang sinabi ng family doctor.

“Baka hindi ka kailanman naging bobo.”

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang paniwalaan.

Buong buhay niyang tinanggap ang pangungutya ng mga tao. Tinanggap niyang mabagal siyang matuto. Tinanggap niyang pabigat siya sa kanyang pamilya.

Pero ngayon…

May nagsasabing hindi pala iyon ang katotohanan.

Marahan niyang ipinatong ang kamay sa kanyang tiyan.

“Baby…”

“Kung talagang nagiging matalino na ako…”

“Bakit ngayon lang?”

Tahimik siyang napaluha.

Hindi niya alam kung gaano karaming taon ang nawala sa kanya.

⸻

Bandang alas-diyes ng umaga, ipinatawag siya ni Madam Buenaventura sa tea room.

Pagpasok niya ay naroon na rin si Kerr, ang kanyang lola, at ilang matatandang direktor ng Buenaventura Group.

Nagulat siya.

“P-Pasensya po… istorbo po ba ako?”

Ngumiti si Madam Buenaventura.

“Hindi, hija.”

“Ikaw nga ang hinihintay namin.”

Umupo siya sa bakanteng upuan.

Sa gitna ng mesa ay may mga blueprint, financial reports, at mga larawan ng isang malaking commercial complex.

Isa sa mga direktor ang nagsalita.

“Young Madam, may problema ang kumpanya.”

Napatingin si Heile.

“Ako po?”

Tumango ang matanda.

“May lupa kaming gustong bilhin, pero may malaking panganib.”

Tahimik siyang nakinig.

Ipinaliwanag ng direktor ang sitwasyon.

Habang nagsasalita ito, hindi namamalayan ni Heile na isa-isa niyang pinag-uugnay ang mga detalye sa kanyang isip.

Nang matapos ang presentasyon ay natahimik ang lahat.

Pagkaraan ng ilang segundo…

Mahina siyang nagsalita.

“Pwede po ba akong magtanong?”

Tumango ang direktor.

“Sige.”

“Kung alam ninyo pong flood-prone ang lugar…”

“Bakit ninyo balak magpatayo ng underground parking?”

Nanahimik ang buong silid.

Napatingin ang lahat sa blueprint.

Isa-isang namilog ang kanilang mga mata.

Doon lamang nila napansin ang malaking pagkakamali.

Tumayo ang chief engineer.

“Teka…”

“Tama siya.”

“Kapag itinuloy natin ito, bilyon ang magiging lugi natin.”

Napatingin ang lahat kay Heile.

Samantalang si Kerr ay tahimik lamang na nakamasid.

May bahagyang ngiti sa gilid ng kanyang labi.

Alam niyang hindi aksidenteng napansin iyon ni Heile.

⸻

Matapos ang meeting, naglalakad si Heile sa hallway nang biglang may humarang sa kanya.

Dalawang babae ang nakasuot ng mamahaling damit.

Mga pinsan ni Kerr.

Si Clarisse at Monica Buenaventura.

Sila ang matagal nang umaasang mapapakasalan ni Kerr ang isang babaeng mula rin sa mayamang pamilya.

Hindi nila matanggap ang biglaang pagdating ni Heile.

“Ikaw ba talaga ang asawa ni Cousin Kerr?”

Mahinang tumango si Heile.

“Opo.”

Tiningnan siya ni Monica mula ulo hanggang paa.

“So, ikaw iyong sikat na babaeng mababa ang IQ?”

Napayuko si Heile.

Hindi siya sumagot.

Tumawa ang dalawa.

“Anong nakita ni Cousin sa’yo?”

“At buntis ka pa.”

“Talagang nakakahiya.”

Mahigpit na napahawak si Heile sa kanyang tiyan.

Hindi siya sanay sumagot.

Sanay siyang tiisin ang lahat.

Ngunit bago pa muling makapagsalita ang dalawang babae…

May malamig na boses ang biglang umalingawngaw sa hallway.

“May problema ba?”

Sabay-sabay silang napalingon.

Naroon si Kerr.

Nakaayos pa rin ito sa itim na suit.

Ngunit mas malamig ang ekspresyon kaysa dati.

“A-Ah… Cousin…”

Ngumiti nang pilit si Clarisse.

“Nakikipag-usap lang kami.”

Tiningnan ni Kerr si Heile.

“Sinaktan ka ba nila?”

Mabilis na umiling si Heile.

“H-Hindi po.”

Alam niyang nagsisinungaling ito.

Kitang-kita niya ang nanginginig nitong mga kamay.

Lumapit siya hanggang makatabi si Heile.

Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang kamay nito.

Nagulat si Heile.

Mas lalo namang natigilan ang dalawang pinsan.

“Iisa lang ang sasabihin ko.”

Mahinahon ang boses ni Kerr.

Ngunit bawat salita ay mabigat.

“Ang sinumang mang-insulto sa asawa ko…”

“…ay katumbas ng pag-insulto sa akin.”

Namutla sina Clarisse at Monica.

“C-Cousin…”

“Humingi kayo ng tawad.”

Hindi sila agad kumilos.

Hanggang sa unti-unting tumalim ang tingin ni Kerr.

“Ngayon.”

Napayuko ang dalawa.

“Pasensya na…”

Mahina nilang sabi.

Napatingin si Heile kay Kerr.

Hindi siya makapaniwala.

May taong ipinagtanggol siya.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya…

May taong piniling maniwala sa kanya.

“Halika.”

Mahina ang boses ni Kerr.

“Maglalakad tayo.”

Tahimik siyang sumunod.

Habang naglalakad sila sa hardin, wala ni isa ang nagsasalita.

Hanggang sa si Kerr ang unang bumasag sa katahimikan.

“Heile.”

“Opo?”

“Kapag may nang-api sa’yo…”

“Huwag mong hayaang saktan ka.”

Napangiti siya nang bahagya.

“Sanay na po kasi ako.”

Huminto si Kerr.

Dahan-dahan siyang humarap kay Heile.

“Simula ngayon…”

Hindi niya inalis ang tingin sa mga mata nito.

“…masanay ka namang may taong poprotekta sa’yo.”

Nanlaki ang mga mata ni Heile.

Hindi niya namalayang tumulo ang kanyang luha.

Hindi iyon luha ng lungkot.

Kundi luha ng isang pusong matagal nang naghintay marinig ang mga salitang iyon.

Maya-maya ay dumating si Vincent na tila nagmamadali.

“Young Master.”

“Ano?”

“Nahuli na po namin ang lalaking naglagay ng pampatulog sa inumin ni Young Madam apat na buwan na ang nakalipas.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Kerr.

“Nagsalita na ba?”

Tumango si Vincent.

“Oo.”

“At may itinuro siyang tao.”

“Sino?”

Huminga nang malalim si Vincent bago sumagot.

“Ang nag-utos daw sa kanya…”

“…ay isang miyembro ng pamilya Revilla.”

Kasabay ng pag-ihip ng malamig na hangin ay dahan-dahang nagdilim ang mga mata ni Kerr.