Kabanata 7

Kita ni Chantal ang gulat sa mga mata ng mga kasambahay ni Marco. Nang sulyapan niya ang lalaki, nanatili namang walang ekspresyon ang mukha nito. Isang awkward na ngiti ang sumilay sa kanyang labi kasabay ng isang marahan na kaway.

"Magandang araw po sa inyong lahat," magalang niyang bati.

"Magandang araw din po," alanganin at mahinang tugon ng mga ito.

"Now that Chantal is here, ayokong makarinig ng kahit anong tsismis mula sa inyo. Ayoko ring magkakalat kayo ng kung anu-ano sa labas. I want all of you to stay silent and don't tell anyone outside that Chantal is here. Kung anuman ang nalalalaman ninyo, mananatili lang iyon dapat dito sa mansion. Nagkakaintindihan ba tayo?" Maawtoridad na wika ni Marco.

"Masusunod po, Sir Marco," sabay-sabay na tugon ng mga ito.

"Let's go," baling ni Marco sa kanya.

Tumango siya at sumunod na sa lalaki paakyat sa magara at mataas na hagdanan patungo sa ikalawang palapag ng mansion. Ilang sandali pa'y huminto sila sa isang nakasarang pinto. Marco opened the door as a big spacious room welcomed her.

"This will be your room from now on," pukaw ni Marco sa lumilipad niyang diwa.

Inilinga niya ang tingin sa kabuuan ng silid. Malawak iyon. May chandelier sa taas ng kisame na nagsisilbing liwanag sa buong kwarto. Sa gitna ay may malaking kama na may nakapalibot na puting kurtina.

Napalunok siya. She can imagine those kinds of beds in some old horror movies she saw on television.

May malaking shelf na puno ng libro sa isang gilid. Malaki ang bintana kung saan matatanaw niya ang maliit na kalsada at kakahuyan na katabi lang ng mansion. It's giving her a vintage vibe yet spooky one.

"W—wala bang multo dito, Marco?" Hindi niya napigilan na itanong.

Napalingon sa kanya ang lalaki at sinuyod pa siya ng tingin na kanyang ikinaasiwa. "You're afraid of ghost?" Tanong pa nito.

Sunod-sunod ang naging pagtango niya. Sa loob ng ilang taon niya sa showbiz, hindi pa siya kailanman tumanggap ng horror movies bilang project dahil baka hindi siya makatulog sa gabi.

"You should not be afraid of them. Living humans are more scarier than those ghost you are talking about," anito bago siya tinalikuran.

Muli siyang napasulyap sa loob ng silid. Marco has a point. Living human are scary. She is a living example of it. But ghost are scary too. Akmang papasok na siya sa loob nang maalala niyang wala nga pala siyang kahit na anong gamit.

Napalingon siya kay Marco na medyo may kalayuan na sa kanya. Agad siyang tumakbo at hinabol ang lalaki. Naramdaman naman nito ang kanyang presensya dahil hindi paman siya nakakalapit, lumingon na si Marco sa kanya.

"What is it?"

Tumikhim siya bago tipid na ngumiti. "Wala akong damit na dala, Marco."

She came to his place without anything. Just herself.

Mukhang doon lang din nito napagtanto ang tungkol sa bagay na inaalala niya base sa reaksyon nito. "Oh, yeah right. Just list everything you need para maipabili ko sa secretary ko," anito at sa ikalawang pagkakataon ay tinalikuran na siya.

Bumuntong hininga siya bago bumalik sa kanyang silid. Nang makarating siya sa loob, huminga siya ng malalim at pilit na ngumiti. She has a shelter now. A place away from her home so she should be thankful and appreciate what's infront of her even when she's scared.

Agad siyang naghanap ng papel at ballpen. Hindi naman siya nahirapan dahil may nakita siya sa drawer. Naupo siya sa study table at nagsimula ng maglista. Halos kalahating oras din ang itinagal niya bago siya natapos. Sinigurado niya talagang wala siyang nakaligtaan bago siya lumabas ng silid.

Naglakad-lakad siya sa second floor. Hindi niya nga pala alam kung saan niya hahanapin si Marco. Ang lawak pa naman ng mansion. Sobrang daming pinto sa second floor kaya hindi siya sigurado kung saan pumasok si Marco.

Mabuti nalang at nang pababa na siya ng hagdan, may nakasalubong siyang babae na medyo may edad niya. Hula niya ay nasa singkwenta na ito.

"Magandang araw po," bati niya.

"Magandang araw din po, Ma'am Chantal," magalang nitong tugon.

"Ano nga po palang pangalan ninyo?"

"Ah, ako nga pala si Dolores, ang mayordoma dito sa mansion."

Napatango-tango siya. "Ahm, Manang Dolores, nasaan po pala si Marco? May sadya po kasi ako sa kanya."

"Nasa loob po ng opisina niya," turo nito sa nakasarang pintuan sa tabi ng malaking bookshelf sa ground floor.

"Maraming salamat po," aniya at patakbong nagtungo sa pinto saka iyon kinatok.

"Marco," tawag pa niya sa lalaki.

"Come in," dinig niyang sabi nito mula sa loob.

Pinihit niya ang pinto pabukas at dahan-dahan na pumasok sa loob. Agad niyang nakita si Marco na nakaupo sa desk nito habang abala sa pagbabasa ng mga papeles.

Dahan-dahan siyang lumapit sa lalaki at inilapag sa mesa nito ang kanyang dalang listahan. Mula sa binabasa nito, dumako ang mga mata ni Marco sa papel at dinampot iyon. Ilang sandali pa'y nakita niya ang pagkunot ng noo ng lalaki.

"Ganito ka dami ang kailangan mo?" Nagtatakang tanong ni Marco habang pinagmamasdan ang limang pages ng papel na may sulat at back to back pa na para bang balak nitong bilhin ang buong mall sa bayan!