Se connecterNang bumagsak ang huling piraso ng blinds at tuluyang natakpan ang malawak na glass window ng CEO office, isang nakakapasong katahimikan ang bumalot sa buong silid. Sa labas ng makapal na double doors, naririnig ang mahihinang yabag at abalang boses ng mga empleyado, mga department heads na nag-aabang ng pagkakataong makausap ang bilyonaryo. Ngunit sa loob ng pribadong espasyong iyon, iisa lamang ang nasa isip ni Dylan Altamirano.Dahan-dahang naglakad si Dylan palapit sa kanyang executive desk kung saan nakaupo si Sophia. Ang kanyang mga abong mata ay nagdidilim, nag-aapoy sa isang matinding obsesyon at pagnanasa na hindi niya magawang pigilan.Napalunok si Sophia nang mapansin ang kakaibang tingin ng kanyang asawa. Ibinaba niya ang binabasang magazine. "D-Dylan? May kailangan ka pa bang pirmahan? May mga tao pa yata sa labas na gustong pumasok—"Hindi na natapos ni Sophia ang kanyang sasabihin. Sa isang mabilis at makapangyarihang galaw, hinawakan ni Dylan ang kanyang baywang at mar
Dalawang linggo na ang lumipas mula nang sumabog ang katotohanan at tuluyang magbago ang ihip ng hangin sa loob ng Altamirano Mansion. Sa mga nagdaang araw, ang dating malamig, madilim, at nakakasakal na presensya ng bilyonaryo ay tuluyang naglaho. Ngunit kapalit nito ay isang panibagong ugali na halos magpabaliw sa lahat ng mga tauhan sa mansyon, lalo na kay Sophia.Ang nagyeyelong CEO ay naging isang napaka-clingy, overprotective, at obsessively possessive na asawa.Para kay Dylan, ang bawat segundo na hindi niya nakikita si Sophia ay tila isang matinding parusa. Ang trauma ng pag-aakalang muntik na niya itong mapatay sa sarili niyang mga kamay, at ang katotohanang muntik na itong mamatay limang taon na ang nakararaan, ay nag-iwan ng isang malalim na takot sa puso ng lalaki. Naging anino siya ni Sophia. Kung nasaan ang dalaga, naroon siya.Isang umaga, tahimik na nagising si Sophia. Dahan-dahan niyang inalis ang mabigat at malaking braso ni Dylan na mahigpit na nakapulupot sa kanyan
Nabalot ng isang payapa at pambihirang katahimikan ang loob ng master suite. Ang mga luha ng hinanakit at sakit ay tuluyan nang natuyo, napalitan ng isang malalim na paghinga na nag-alis ng mabigat na tinik sa dibdib ni Sophia. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman niyang ligtas siya sa mga bisig ng lalaking dating nagbibigay sa kanya ng matinding takot.Tinitigan ni Dylan ang maamo at namumulang mukha ng kanyang asawa. Ginamit niya ang kanyang malalaki at magagaspang na hinlalaki upang haplusin ang pisngi nito nang napakabagal, tila ba humahawak ng isang manipis at babasaging kristal."Hindi ko na hahayaang may manakit pa sa iyo," paos at malambing na bulong ni Dylan, ang mga abong mata ay nag-uumapaw sa debosyon. "Gusto kong maramdaman mong asawa kita, Sophia. Hindi isang bilanggo. Hindi isang parausan. Gusto kong sambahin ang bawat bahagi mo na paulit-ulit kong sinira."Isang maliit at nanginginig na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Sophia. Ang tingin ni Dylan nga
*"Maghihiganti tayo, asawa ko."*Nabalot ng isang nakakabinging katahimikan ang buong master suite pagkatapos bitawan ni Dylan ang mga salitang iyon. Ang kanyang malaki at magaspang na kamay ay nanatiling nakadiin sa maliit at nanginginig na palad ni Sophia, nakapatong mismo sa ibabaw ng kanyang dibdib kung saan mabilis, mabigat, at punong-puno ng emosyon ang pintig ng kanyang puso.Tinitigan ni Sophia ang lalaking nakaluhod sa kanyang harapan. Ang sinag ng araw na tumatagos mula sa malaking bintana ay nagbigay-liwanag sa mukha ng bilyonaryo—basang-basa ng luha, puno ng matinding pagsisisi, at wala nang kahit anong bakas ng yelo o kalupitan. Sa loob ng limang taon, nakasanayan na ni Sophia na ang tanging natatanggap niya mula sa pamilya Altamirano ay panghuhusga, parusa, at pang-aalipusta. Kaya naman ngayon, habang naririnig niya ang mga salitang matagal na niyang inaasam na marinig, tila hindi agad maproseso ng kanyang isipan ang katotohanan.Alam na ni Dylan. Alam na nitong inosente
Tahimik na umalis si Mateo sa study room, iniiwan ang bilyonaryo na mag-isang harapin ang kanyang mga kasalanan. Ang malawak na opisina, na dating simbolo ng kapangyarihan at kayamanan ni Dylan Altamirano, ay tila naging isang malamig na kabaong na nagkukulong sa kanyang mga pagsisisi.Nakatayo si Dylan sa harap ng malaking glass window, nakatingin sa labas kung saan nagsisimula nang sumikat ang araw, ngunit sa loob ng kanyang puso, walang katapusang kadiliman ang naghahari. Ang hawak niyang medical record ay tila naging apoy na nakakapaso sa kanyang mga kamay. Bawat salita roon ay isang patunay na siya ang naging halimaw sa sarili niyang kwento.Bumalik sa kanyang isipan ang unang araw na nakita niya si Sophia sa Villa Amante. Naalala niya kung paano niya ito tinawag na magnanakaw, kung paano niya ito pinahiya sa harap ng maraming tao, at kung paano niya sapilitang kinuha ang bata. Naalala niya ang araw ng kanilang sapilitang kasal, kung saan ipinangako niya rito na gagawin niyang im
Matapos ang madamdamin at nakakadurog na pag-amin ni Dylan sa loob ng master suite, iniwan niya pansamantala si Sophia upang makapag-isip at makapagpahinga. Ang dalaga ay nanatiling tahimik, yakap-yakap ang sariling mga binti habang ang mga mata ay nakatitig sa kawalan. Hindi masisi ni Dylan ang asawa kung hindi nito agad matanggap ang kanyang paghingi ng tawad. Matapos ang lahat ng pisikal at emosyonal na pang-aabuso, isang himala na lamang kung magagawa pa siyang tingnan ni Sophia nang walang takot.Mabigat ang bawat hakbang ng bilyonaryo palabas ng kwarto. Ang kanyang mga paa ay kusang nagtungo pabalik sa kanyang private study room—ang silid na ilang oras pa lamang ang nakalipas ay winasak niya dahil sa tindi ng galit at pagsisisi. Nakakalat pa rin sa sahig ang mga basag na salamin at mga nabaligtad na upuan.Umupo si Dylan sa kanyang leather chair. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa kanyang mga palad. Ang kanyang isipan ay isang magulong bagyo ng mga tanong at hinanakit. Paano si







