MasukIsang linggo na ang lumipas matapos ang gabing natuklasan ni Ethan ang kwintas at tuluyang ibinunyag ni Corinne ang kanyang tunay na pagkatao. Sa loob ng isang linggong iyon, nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng dambuhalang penthouse.Wala na ang mahigpit na Demerit System. Wala na ang nakakapagod na pagpapanggap bilang si "Lorin," ang inosenteng probinsyanang katulong. At higit sa lahat, wala na rin ang itim at puting uniporme.Nakatayo si Corinne sa harap ng floor-to-ceiling glass window ng malawak na living room, pinagmamasdan ang nagkikislapang mga ilaw ng siyudad. Nakasuot siya ng isang manipis at napakalambot na crimson red silk slip dress na bumabagsak nang perpekto sa kanyang mga kurba. Ang manipis nitong spaghetti straps ay naglalantad sa makinis niyang balikat, habang ang malalim na V-neckline ay nagbibigay-diin sa mamahaling asul na diyamante—ang Imperial Tear Sapphire—na nakapatong nang buong pagmamalaki sa kanyang dibdib.Ito ang unang beses na hindi siya nagmukhang utus
Kinahapunan, tuluyan nang bumaba ang lagnat ni Corinne. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, ang mainit at kulay-kahel na sinag ng papalubog na araw ay tumatagos sa malalaking salamin ng master suite. Gumaan na ang kanyang pakiramdam; wala na ang panlalamig at ang matinding kirot sa kanyang mga kalamnan.Napabuntong-hininga siya habang inaalala ang mga nangyari. Ang walang-patid na pagbabantay ni Ethan, ang mga pabulong na pangako nito habang akala ng bilyonaryo ay natutulog siya, at ang rebelasyong nalaman niya mula kay Mateo.Papakasalan kita, Corinne Imperial. That is a promise.Ang mga katagang iyon ay patuloy na nagpapabilis sa tibok ng kanyang puso. Dahan-dahan siyang bumangon mula sa dambuhalang kama. Dahil wala si Ethan sa loob ng kwarto—marahil ay nasa study room ito upang asikasuhin ang mga naiwang trabaho—nagdesisyon si Corinne na bumalik sandali sa kanyang maid's quarters upang makapagpalit ng sariwang damit.Pagpasok niya sa maliit niyang kwarto, agad niyang isinara ang
Tahimik ang buong penthouse. Ang tangi lamang na gumagawa ng ingay sa loob ng malawak na master suite ay ang mahina at pantay na paghinga ni Corinne at ang paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa labas ng floor-to-ceiling glass window.Nakahiga ang dalaga sa gitna ng dambuhalang kama, balot na balot sa makapal na duvet. Ang kanyang mukha ay maputla pa rin dahil sa lagnat, ngunit wala na ang panginginig sa kanyang katawan matapos umeepekto ang mga gamot na ipinainom sa kanya. Sa tuwing gumagalaw siya sa pagkakatulog, pilit na kumukunot ang kanyang noo, tila nakikipaglaban sa mga mapapait na panaginip na patuloy na sumasalamin sa kanyang madilim na nakaraan.Sa gilid ng kama, nakaupo si Ethan Altamirano Jr. sa isang mababang silya.Hindi umalis ang bilyonaryo mula sa kanyang pwesto. Sa loob ng limang oras, nanatili siyang nakabantay sa dalaga. Hawak ng kanyang malaking palad ang maliit at malamig na kamay ni Corinne, habang ang isa niyang kamay ay dahan-dahang humahaplos sa magulong buhok
Mabigat ang mga talukap ng mata ni Corinne nang magising siya kinaumagahan. Ang bawat kalamnan niya ay sumisigaw ng matinding pagod—hindi lamang dahil sa magdamag at walang-patid na pag-angkin ni Ethan sa ilalim ng shower at sa ibabaw ng kama, kundi dahil sa isang kakaibang bigat na tila nakadagan sa kanyang buong katawan.Pilit siyang huminga, ngunit mainit at mabigat ang hanging lumalabas sa kanyang ilong. Nanlalamig siya, kahit pa binalot na siya ni Ethan ng makapal na duvet pagkatapos ng kanilang mainit na gabi.Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata. Wala si Ethan sa kanyang tabi. Ang tanging naririnig niya ay ang mahinang lagaslas ng tubig mula sa banyo at ang malamig na buga ng air conditioning ng master suite. Tiningnan niya ang digital clock sa bedside table. Alas-siyete na ng umaga.Kailangan kong bumangon. Magluluto pa ako ng almusal...Kahit na alam na niya ang sikreto ni Ethan—na pinoprotektahan lamang siya nito gamit ang pagpapanggap—hindi pa rin maalis sa isip
Puno ng makapal na usok at singaw ng mainit na tubig ang buong pagmamay-ari ng malawak at sadyang marangyang banyo ng master suite. Ang halimuyak ng mamahaling vanilla at sandalwood body wash ay humahalo sa amoy ng basang balat at manipis na hamog na bumabalot sa buong silid.Nakatayo si Corinne sa mismong gitna ng dambuhalang walk-in shower na gawa sa itim na slate at frosted glass. Ang malalakas at maiinit na patak ng tubig mula sa malapad na rain shower sa kisame ay walang-tigil na umaagos sa kanyang mahaba at itim na buhok. Bumabagsak ang tubig patungo sa kanyang mukha, gumagapang sa kanyang leeg, at naglalakbay pababa sa kanyang makinis at balingkinitang baywang.Nakapikit ang dalaga, pilit na hinahayaan ang init ng tubig na pawiin ang pagod sa kanyang mga kalamnan. Subalit, gaano man kainit ang tubig na bumabalot sa kanyang katawan, hindi nito kayang tapatan ang naglalagablab na emosyon sa loob ng kanyang dibdib.Ang kanyang isipan ay patuloy na binabagabag ng mga natuklasan niy
Dalawang araw na ang lumipas matapos ang gabing iyon sa Grand Ballroom at ang marahas na pag-angkin ni Ethan sa kanila sa gitna ng sala. Sa kabila ng mga markang naiwan sa kanyang balat, patuloy pa rin ang pagpapanggap ni Corinne bilang si "Lorin." Ginawa niya ang lahat upang maging abala sa mga gawaing-bahay, pinipilit na takasan ang mga matang mapanuri at nagliliyab ng bilyonaryo.Subalit ang isip ng dalaga ay hindi mapakali.Tuwing naaalala niya ang mga narinig niyang salita ni Ethan sa telepono ilang araw na ang nakararaan—ang sinabi nitong “I own her. And I will use everything she has until I get what I truly want”—parang may kung anong tinik na bumabaon sa kanyang lalamunan. Naniniwala pa rin si Corinne na ang ibig sabihin niyon ay isa lamang siyang laruan. Ngunit bakit may bahagi sa kanyang pagkatao ang nakakaramdam na may mas malaking sikreto ang itinatago ang bilyonaryo? Isang sikretong may kinalaman sa kanyang pamilya at sa nawalang imperyo ng mga Imperial.Alas-diyes ng uma
Maingay at buhay na buhay ang pampublikong pamilihan ng Lopez, Quezon nang umagang iyon. Amoy ng sariwang isda, matamis na prutas, at bagong aning gulay ang sumasalubong sa mga mamimili. Sa gitna ng makipot at basang eskinita ng palengke, mahigpit na hawak ni Sierra ang maliit na kamay ni Dylan hab
Ang simoy ng hangin sa bayan ng Lopez, Quezon ay malamig at amoy sariwang palay. Sa isang maliit ngunit maaliwalas na bahay na gawa sa semento at kahoy, abala si Sierra sa pag aayos ng mga bagong lutong pandesal at ensaymada sa mga garapon. Ang amoy ng mainit na tinapay ay pumupuno sa buong kusina,
Alas dos ng madaling araw. Binalot ng nakabibinging katahimikan ang kabuuan ng penthouse.Nakatayo si Sierra sa gilid ng malaking salamin sa kwarto, nakatingin sa sariling repleksyon. Suot niya ang isang manipis na *silk nightgown* na binili ni Lucas para sa kanya. Ang kanyang mga mata ay mugto at
Isang linggo.Pumapatak na ang ikapitong araw ni Sierra sa loob ng napakalawak at marangyang penthouse ni Lucas sa tuktok ng Altamirano Innovations Tower sa BGC. Sa labas, kitang-kita ang nagkikislapang mga ilaw ng buong siyudad, tila mga bituing nahulog sa lupa. Ngunit para kay Sierra, ang malamig







