Runaway Bride: Kissed By The Domineering Billionaire

"Buksan mo agad ang iyong mga binti."

Sa gabi, isang sasakyan ang nakaparada sa gilid ng daan sa bundok. Nakabukas ang p***o sa likod, at isang lalaking mukhang tapat ang mukha ay nagpapakita ng pagkainip.

Siya ay isang walang lisensyang driver na nagbibiyahe para sa Metro Manila sa Airport ng Manila ngayong araw nang makita niya ang isang napakagandang babae na gumagamit ng lumang uri ng telepono.

Mayroon siyang mukhang inosente at dalisay, ngunit hubog at nakakaakit ang kanyang pangangatawan.

Higit sa lahat, mayroon siyang matamis na tingin sa mga mata at mahinahong magsalita.

Mukha siyang madaling lokohin!

Kaya nagpasya siyang manloob, kumuha ng ibang daan, at dinala ang babae sa labas ng lungsod.

Naka-lock ang kanang p***o mula sa loob, kaya hindi ito mabuksan ni Cella. Sa kaliwa naman ay hinaharangan siya ng tsuper.

Sumiksik siya sa sulok; ang kanyang pulang cheongsam na may buradong puntas ay nagpapakita ng hubog ng kanyang pangangatawan. Ang kanyang mga braso at bukong-bukong na nakalantad ay maputi at may bahid na kulay rosas. Namumuo ang luha sa kanyang mahahaba at kulot na pilikmata, at nanginginig ang kanyang boses habang nagmumukhang mahina at walang kalaban-laban.

"...Huwag kang lalapit."

"Ako... hindi ako magdadalawang-isip na lumaban sa iyo!"

Ang luha ng isang magandang babae ay parang pampasigla sa kanya.

Wala nang inisip pa ang Driver. Tinanggal niya ang kanyang kamisadentro at sumugod sa kanya habang nakangisi nang masama. "Munting dilag, sana ay maging matapang ka pa rin sa harap ko mamaya."

Tila takot na takot si Cella.

Sa sumunod na sandali, isang malakas na lagutok ang narinig, na sinundan ng sigaw na parang biik.

Namutla sa sakit ang Driver habang nakahawak sa kanyang maselang bahagi, napaupo sa lupa, at nanginginig ang kabilang kamay habang itinuturo siya.

"Ikaw, ikaw"

Hindi niya inakala na ang babaeng tila mahina at walang kalaban-laban ay may ganoon kalakas na pwersa!

Inalis ni Cella ang kanyang paa, patuloy na tumutulo ang kanyang luha, at nagsalita nang may hikbi. "Ako... nagbabala na ako sa iyo.

"Pasensya na po, ako...!"

Humihingi siya ng paumanhin habang tumutulo ang kanyang mga luha, at pagkatapos ay pinagsama ang lahat ng kanyang lakas, pinagkrus ang mga kamay at malakas na siniko ang lalaki.

"Sabi ni Cleo, kapag hindi tinapos ang kaaway ay magdudulot lang ito ng walang katapusang gulo. Tiisin mo na lang, mapapatid din 'yan!"

Bawat paghingi niya ng tawad ay tila tapat na tapat.

Ngunit sa bawat pag-atake niya ay walang awang bumibigat.

'Lagutok'

Sa huling pagbagsak, nagdilim ang paningin ng walang lisensyang Driver, at naramdaman niyang parang nabiyak ang buong pagkatao niya.

Agad na sinamantala ni Cella ang pagkakataon upang tumakas.

Tumatakbo siya habang umiiyak, hinaharap ang mainit na hangin ng Hunyo, at damang-dama ang labis na kamalas-malasan.

Isa lamang siyang mahinang dalaga.

Matapos ang matinding pagsisikap na makatakas sa ipinagkakasundong kasal at lisanin ang kanilang bayan, nakarating siya sa maingay at masiglang lungsod ng Davao na ikinuwento ni Cleo ngunit sinalubong lamang siya ng pang-aabuso mula sa isang Driver ng itim na sasakyan.

Nang makaligtas na sana siya, naubusan naman ng baterya ang kanyang lumang telepono kaya hindi siya makatawag ng tulong.

Tumakbo nang malayo si Cella; parang napapunit ang kanyang lalamunan, at natitikman niya ang lasa ng dugo.

Sa wakas, nakita niya ang mga kumukutitap na ilaw sa di kalayuan.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, natatanaw ang isang marangyang restaurant na may kulay ginto at sinaunang disenyo.

Nang marinig ang tunog ng sasakyang humahabol sa kanya, natakot siyang mahuli kaya tumakbo siya nang mabilis na parang nakikipagkarera sa walong daang metro.

Iniisip niya. Kapag nakarating ako doon, tiyak na may mabubuting tao na tutulong sa akin.

Pag-aari ni Ramos ang restaurant may sinaunang istilo na tinatawag na Urban Bite.

Ngayong gabi, walang ibang panauhin ang tatanggapin dito, dahil inarkila ng pamilya Reyes ang buong lugar upang magsilbing tagapag-aliw ng ilang tanyag na bisita na ayaw magpakitang-gilas sa madla.

Sa sandaling iyon, maraming palihim na mamahaling sasakyan ang paalis na.

Sa pangunahing pasukan, nakatayo ang mga bodyguard na nakasuot ng itim na amerikana sa magkabilang gilid ng hagdanan lahat sila ay malalaki at maskulado.

May nakaparadang hanay ng mamahaling sasakyan sa dulo, at ang nasa gitna ay lalo pang kapansin-pansin at labis na marangya.

Nakatayo si Noah sa tabi ng p***o ng sasakyan, nakayuko habang binabasa ang nilalaman, at pag-angat ng tingin ay nakita niya ang isang matangkad at kagalang-galang na lalaki na lumalabas mula sa pangunahing pasukan.

Agad niyang isinilid ang kanyang telepono sa loob ng bulsa ng kanyang amerikana at mabilis na humakbang upang salubungin ito.

"Ginoo," magalang na bumati si Noah.

Saka siya bumulong, "May balita mula sa lumang mansyon."

Tumingin lang nang saglit si Henry sa kanya, kalmado at payapa ang boses. "Sino ang pinili ninyo?"

Ang lalaki ay nakasuot ng maayos na amerikana at kurbata, nagpapakita ng marangal at hindi magarbo na anyo. May suot siyang salamin na walang kuwadro sa kanyang matangos na ilong, at ang kanyang malalim na mga mata ay nagpapahiwatig ng lubos na katahimikan tila walang anumang bagay ang makagulo sa kanyang damdamin.

Naramdaman ni Noah ang matinding bigat mula sa isang tingin pa lamang nito. "Ang panganay na anak ng pamilya Garcia, si Bria."

Sa mga mayayamang angkan, ang kasal ay usapin lamang ng ugnayan, hindi ng pag-ibig.

Bawat miyembro ng pamilya ay dapat ialay ang sarili sa pagpapalakas ng kapangyarihan at pagpapayaman, at bumuo ng matibay na alyansa sa mga kapantay nilang katayuan sa lipunan.

Tatlumpung taong gulang na si Henry ngayon. Wala siyang babaeng minamahal, at ang kasal ay isa lamang itong kasangkapan para sa kanyang mga layunin.

Wala siyang pakialam kung sino ang pakakasalan, kaya't mahinahon niyang sinabi, "Ayusin mo na lang ang iskedyul ng mga susunod na pagkikita."

Tumango si Noah. "Opo."

Kakatapos pa lamang niyang magsalita nang biglang umalingawngaw ang isang kaawa-awang pag-iyak mula sa apat na metrong layo.

"May masasamang tao na humahabol sa akin! Pakiusap, tulungan niyo po ako!"

Sa narinig na iyon, lumingon si Henry.

Sa ilalim ng malabong liwanag, nakita niya ang isang dalagang itim na itim ang buhok na nakapusod medyo magulo at tila malalaglag pa na may magandang guhit ng mukha at mapupulang labi na lalong umangat sa kaputian ng kanyang balat.

Nakasuot siya ng matingkad na pulang cheongsam na pang-pagpupugay sa kasal, at wala na ang isa niyang pulang sapatos pangkasal tila ba tumatakas siya mismo mula sa sarili niyang seremonya.