Mag-log inภาคย์ ภูบดินทร์ คุณหมอมาเฟียที่จับผลัดจับพลูมาเดบิวต์เป็นมือกีตาร์วง forget-me-nots นิสัย : เจ้าเล่ห์ ปากร้ายสกิลแรปด่าไฟลุก รักอิสระ รักพวกพ้อง ไม่สนใจความรัก ไม่ชอบความสัมพันธ์แบบผูกมัด แป้งหอม สาวน้อยวัยใสที่เติบโตมาในรั้วโรงเรียนหญิงล้วนไร้เดียงสาเรื่องความรักแต่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตนเอง นิสัย : มองโลกในแง่ดี อ่อนโยน อ่อนหวาน แต่ไม่อ่อนแอเมื่อต้องเผชิญกับการถูกกดดันจากครอบครัวเพียงเพราะความผิดผลาดของตนเองที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต
view more“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง” บูเออร์น้อยส่งเสียงร้องพร้อมกระดิกหางไปมาเพื่อรอคำชมในขณะที่ลูกพีชย่อตัวนั่งลงใช้มือน้อยบอบบางลูบหัวเจ้าหมาแสนรักด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ“บูเออร์น้อยเก่งมากกลับถึงบ้านเดี๋ยวลูกพีชให้กินขนมนะ” คล้ายรับรู้ได้ถึงรางวัลที่ตัวเองจะได้รับบูเออร์น้อยทั้งส่งเสียงเห่าทั้งกระดิกหางด้วยความดี
“หยุดเดี๋ยวนี้ !”เสียงตวาดที่แฝงไปด้วยความดุดันทำให้เท้าของเด็กน้อยทั้งห้าคนที่กำลังกระหน่ำเตะลงบนร่างกายของขอทานสกปรกพลันหยุดชะงักก่อนที่คิงพี่ใหญ่สุดของแก๊งจะหันมามองเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อเรื่องสนุกสนานที่พวกเขากำลังทำถูกขัดจังหวะจากคนที่พวกเขาไม่เค
“น่ารักที่สุด” ลูกพีชเอ่ยชมน้องหมาทั้งห้าตัวด้วยรอยยิ้มก่อนที่เด็กน้อยจะจับเชือกจูงเอาไว้และเตรียมพาน้องหมาออกไปเดินเล่น“คุณหนูคะเจ้าเด็กพวกนี้ซนมากถ้าออกไปเดินเล่นข้างนอกพี่หงเกรงว่า...” คำพูดที่เหลือของเฟยหงถูกมือเล็กของลูกพีชยกขึ้นห้ามไว้เพราะวันนี้ลูกพีชตั้งใจที่จะออกไปเดินเล่นนอกบ้านอยู่แล้ว
เด็กน้อยแสนเจ้าเล่ห์เมื่อได้ลูกหมาตัวน้อยมาเลี้ยงตามความตั้งใจลูกพีชก็ยอมเป็นเด็กดีเชื่อฟังภาคย์กับแป้งหอมไม่ว่าพ่อขากับแม่ขาจะบอกให้ทำอะไรเด็กน้อยล้วนไม่เคยขัดทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายทำให้สองสามีภรรยามีความสุขเป็นอย่างมากโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำหนดเวลาการทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อกับแม่ของลูกพีชนั้นมีระ
“แต่ว่า...”“ของเล่ง ซื้อ ” คำพูดไร้เดียงสาประสาเด็กเล็กของลูกน้อยทำให้แป้งหอมกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงไปในเมื่อลูกสาวปักใจว่าต้องได้ของเล่นไปแล้วถ้าเธอห้ามคงได้มีน้ำตาแตกให้ต้องโอ๋กันทั้งวันแน่นอน“โอเคค่ะแม่แป้งยอมแพ้แล้วซื้อก็ซื้อ” แป้งหอมยอมตามใจลูกน้อยในที่สุดในเมื่อของเล่นคือความสุขของพ่อผู้ให้ก
“ทำสิ่งที่ตัวเองชอบย่อมต้องมีความสุขอยู่แล้วก็เหมือนพี่ภาคย์ยังไงล่ะคะที่มีความสุขเพราะมีหนูแป้งอยู่เคียงข้างทุกวัน” แป้งหอมได้แต่ยิ้มอย่างจนใจทั้งๆ ที่หัวข้อสนทนาคือความชอบเรื่องดนตรีแต่ภาคย์ก็ยังโยงเธอเข้ามาเกี่ยวข้องจนได้“คนละเรื่องแล้วค่ะ” ภาคย์หัวเราะเสียงแผ่วเมื่อเห็นแก้มเนียนภายใต้แสงไฟขึ้นส
“แล้วถ้าไม่ถึงล่ะคะ ?” แป้งหอมแกล้งถามทั้ง ๆที่ใจกำลังสั่นทำไมเธอถึงได้หลุดปากพูดท้าทายเขาออกไปแบบนั้นนะมาคิดได้ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสายเกินไปแล้ว“ถึงแน่นอนพี่ภาคย์มั่นใจคืนนี้หนูแป้งเตรียมตัวเตรียมใจให้ตัวเองเป็นรางวัลพี่ภาคย์ได้เลย” ดวงตาคู่คมที่แฝงไปด้วยแววเย้าหยอกมองสบสายตาแป้งหอมที่กำลังหวั่นไหวก
“เดี๋ยวนี้กล้าต่อว่าพ่อซึ่งๆหน้าแล้วเหรอหืมไอ้เสือ ?” รณพีร์เองก็ไม่ได้ถือสาลูกชายแต่อย่างใดตรงกันข้ามบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏรอยยิ้มขบขันเล็กน้อยด้วยซ้ำไป“ก็พ่อหน้าไม่อายจริงๆนี่นา” เด็กชายคินทร์พูดขึ้นช่วยน้องชายก่อนที่สองพี่น้องจะหันมาสบตาและยกนิ้วโป้งให้กันด้วยความพึงพอใจ“โอเค ๆ พ่อหน้าไม่อ
RebyuMore