Chapter 4 - Panganib

Brenna’s POV

Nakahiga na ako, ngunit dahil sa sobrang saya, tila gusto ko nang hilahin nang mabilis ang gabi upang maging umaga na agad. Sa wakas! Makakalaya na rin ako bukas. Makakasama ko na nang tuluyan ang anak ko!

Hindi ako mapakali. May babangon, uupo, tatayo, lalakad. Naiinip akong maghintay sa oras na lilipas pa.

Nang makaramdam ako ng pag-ihi, tumungo ako sa banyo. Ngunit nang matapos na ako at lalabas na sana, biglang sumulpot si Mayang sa harap ko. Siya ang kinatatakutan ng lahat dito sa loob — siya ang tinuturing na reyna ng mga bilanggo.

Pero ni minsan ay hindi niya ako binigyan ng pansin, kaya nagtataka akong napatitig sa kanya.

“Mayang, ano ka ba… nakakagulat ka naman,” sabi ko. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin, may kabang bumalatay agad sa dibdib ko.

“Gagamit ka rin ba ng banyo? Sige, tapos na ako."

Akmang lalabas na ako at iiwasan na siya, sadyang humarang siya sa dadaanan ko. Kunot-noong hinarap ko siya.

“Talagang lalaya ka na bukas, ‘di ba?” tanong niya. Mababa ang boses, pero sapat na para manindig ang balahibo ko. Panganib ang nararamdaman ko sa presensya niya.

“H-ha? Oo… bakit?” nauutal kong tanong dahil bigla siyang may dinukot sa kanyang bulsa. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang matalim na patalim na ngayo’y hawak-hawak na niya. “M-Mayang… bakit may ganiyan ka?”

Ngumisi ito na parang demonyo. “Relax lang. Bibigyan lang kita ng remembrance. Para naman hindi mo kami makalimutan dito paglabas mo.”

Kumislap ang talim habang pinaglalaruan niya ito sa kanyang kamay. Nanubig ang mga mata ko sa dami ng emosyong biglang sumakop sa akin — takot, galit, at pangamba.

“Mayang, ibaba mo nga ‘yan! Hindi ka nakakatuwa!” pilit kong pina-patapang ang boses ko, pero ang totoo ay takot na takot na ako. Hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa anak ko. Bakit ba hindi na lang ako lubayan ng kamalasang ito? “Sisigaw ako! Mapaparusahan ka niyan!”

Ngunit wala iyong epekto sa kanya. “Sumigaw ka! Bago pa man dumating ang saklolo mo, nakabaon na ‘to sa katawan mo!” Sabay ngisi uli na nagpa-tindig sa balahibo ko.

“Sabi ng boss ko, malaki ang premyo kapag natapos kita. Gusto nga niya… mamatay ka na lang,” natatawang dagdag pa niya.

“Ano? Sinong nag-utos sa’yo?!” sigaw ko. May gustong pumatay sa akin rito sa loob? Sino naman? Wala naman akong natatandaan na naging kaaway o nakasakit kahit kanino.

“Ang dami mong dada. Lumaban ka na lang kung gusto mo pang mabuhay,” aniya at pumwesto nang maayos, handa na akong sugurin anumang oras.

Ano naman ang alam ko sa pakikipaglaban? Hindi naman ako naging basag-ulo dati.

“Mayang, mabuti pa… pakawalan mo na lang ako, at kalimutan na natin ito. Hindi ako magsusumbong… maawa ka, hinihintay na ako ng anak ko,” pagmamakaawa ko sa kanya.

“Mabait pa nga ako, eh. Binibigyan kita ng pagkakataon na mabuhay kaya lumaban ka! Ano?!”

Mabilis kong na-sangga ang kamay niyang may hawak ng patalim. Pero napakalakas ni Mayang, halos mabali ang braso ko sa higpit niya.

“Wala kang kuwenta! Tatapusin na ba kita rito?” sigaw niya.

Itinulak niya ako papunta sa sulok kaya na-corner niya ako nang tuluyan. Wala na akong ibang mapupuntahan. Pinagana ko ang utak ko, naghanap ng anumang maari kong magamit na panlaban sa kanya.

Sa isang iglap, sinipa ko siya nang buong lakas ko sa hita. Sabay abot sa isang piraso ng kahoy na nakasandal sa gilid. Buong pwersa ko itong pinagpapalo sa kanya, paulit-ulit… hindi ko na mabilang kung ilang beses.

“Hayop ka! Ikaw ang dapat na mamatay! Wala kang awa!” hinihingal na sigaw ko habang ginagawa ito.

Tatakbo na sana ako palabas upang humingi ng tulong, ngunit nahuli niya ang isa kong paa dahilan para madapa ako nang malakas.

“Aghh!” Matinding daing ko.

Sa sobrang bilis ng kilos niya ay naramdaman ko na lamang ang matalim na bagay na tumusok sa tagiliran ko. Sobrang sakit… parang pinupunit ang laman ko. Unti-unti kong naramdaman ang panghihina ng aking katawan at ang mainit na likido na dumadaloy pababa.

“Diyos ko… ang anak ko…” bulong ko bago lumabo ang paningin ko.

“Hoy Mayang! Ano ‘yan?! Anong ginagawa mo?!” dinig kong sigaw ng kung sino sa labas. “Brenna!”

Lumapit ito sa akin, hinawakan ako… pero hindi ko na siya makilala nang maayos.

“Tulong! Tulungan ninyo ako! Duguan si Brenna, bilisan n'yo!"

Kadiliman… at doon na ako nawalan ng malay.

 

“Mommy! Gising ka na po, Mommy… ‘wag niyo po akong iwan…”

Dinig ko ang pamilyar na boses ni Brent. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata at bumungad sa paningin ko ang guwapong mukha ng aking anak, puno ng luha ang mga mata habang nakayakap sa kamay ko.

“Brent… anak… bakit ka umiiyak?” mahina kong tanong habang hinahaplos ang pisngi niya.

“Thank you, Lord! Gising ka na! ” dinig kong sabi ni Malia sa gilid. “Best friend! Ano ka ba… halos atakihin kami sa puso sa sobrang kaba!” Lumapit ito sa akin at magaan na yumakap, ayaw akong masaktan.

“Brenna, kumusta ang pakiramdam mo?” tanong naman ni Clarisse. Bakas sa mukha niya ang halo-halong lungkot at galit.

“Okay lang ako… medyo masakit lang nang kaunti ang tagiliran ko,” pag-amin ko habang hinahawakan ang bahaging nasugatan.

“Gosh! Buti na lang sabi ni Doc Pogi… mababaw lang ang pagkakasaksak sa’yo ni Mayang. Kung mas malalim pa iyon, kritikal ka na ngayon at nag-aagaw-buhay… o di kaya naman ay kuwento ka na lang sa amin,” sabi ni Malia na puno pa rin ng pag-aalala.

“Alam mo, ikaw, Malia… ang daldal mo talaga. Kung ano-ano naman iyong lumalabas sa pasmado mong bibig. Itikom mo nga ‘yan!” saway ni Clarisse sa kanya. At doon na naman nagsimula ang karaniwang bangayan nilang dalawa.

“Nasa interogasyon na si Mayang ngayon. Aalamin namin ang lahat kung bakit niya ginawa iyon sa’yo. Mas lalo siyang mabubulok sa loob at dadagdagan pa ang sentensya niya,” seryosong sabi ni Clarisse.

Biglang naalala ko ang huling sinabi ni Mayang.

“Clarisse… bago mangyari ang lahat ng ‘yon… may sinabi sa akin si Mayang,” saad ko.

Sumeryoso lalo ang mukha ni Clarisse habang nakikinig nang mabuti. “Ano ‘yun?”

“Ang sabi niya… may boss siya. Malaki daw ang premyo niya kapag natapos niya ako. May gustong ipa-patay ako… pero wala akong maituro… wala akong ideya kung sino,” garalgal kong sabi habang iniisip kung sino ang may galit sa akin nang gano'n kalala.

“Oh… Hi, Doc. Pogi!”

Natigil ang aking pag-iisip nang dumating na ang doktor na titingin at magsusuri sa akin.

“Hello, Ms. Guevarra… mabuti at gising ka na. Kumusta na ang pakiramdam mo?”

“Doc… Alpha?” gulat kong sambit nang makilala ko kung sino siya.

“Aray!” daing ko nang biglang pinitik niya ang noo ko.

“Ikaw talaga… ilang taon tayong hindi nagkita, tapos malalaman ko pa na nagbakasyon ka pala sa loob ng kulungan?” seryoso pero may halong biro niyang sermon sa akin, bagay na ikina-simangot ko. “Nagpalagay ka pa ng gripo talaga ng gripo sa tagiliran? Sabihin mo nga… ano naman ang susunod kong malalaman tungkol sa iyo?"

Doon tila bumigay na ang natitira kong lakas. Walang salitang namutawi sa bibig ko, yumakap ako nang mahigpit sa kanya. Wala akong pakialam sa kung sino man ang nasa paligid, lahat ng sakit, paghihirap, at pagtitiis ko sa loob ng limang taon ay ibinuhos ko lahat sa mga bisig niya.

Naramdaman ko ang ganti niyang mahigpit na yakap. Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon… pakiramdam ko ay ligtas na ako.

“Mission abort… Love life denied for Malia,” dinig kong pasaring ni Malia sa gilid kaya napatawa ako kahit may sugat, habang nakayakap pa rin kay Alpha.