Prologue

“Relax, dude… maaga pa,” natatawang sabi ni Dexter sabay tapik sa balikat ko.

Hawak ko ang maliit na pulang kahon. Ilang beses ko na ‘tong pinagmasdan. Paano kung magkamali ako? Paano kung hindi niya magustuhan?

Hayst. Bahala na.

“Sir, paakyat na po si Ms. Brenna,” sabi ng isa sa mga tauhan ko sa entrance.

Nandito kami sa rooftop kasama ang mga ulupong kong kaibigan. Kapag pumalpak ‘to ngayon, damay-damay kaming mawawalan ng love life.

“Okay,” sagot ko, humihinga nang malalim.

“Dude, aalis na kami ha? Naka-ready na ang hidden camera. Manonood na lang kami sa suite mo kung gaano ka-corny mamaya,” pang-aasar ni Dexter.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Gago.”

“Tar*ndado ka talaga, Dex. Kita mong kinakabahan na si Primo, gusto mo bang isumbong ka sa mommy niya?” singit ni Kevin.

Sabay silang nagtawanan. Mga hayop.

Si Calix naman, tinanguan lang ako. Pero may nakakalokong ngisi.

“Magsilayas na nga kayo rito! Baka hindi ko kayo imbitahan sa kasal ko, mga gunggong!” taboy ko sa kanila.

Huminga ako nang malalim para bawasan ang kaba.

Tiningnan ko ang paligid. Bulaklak, ilaw, dinner setup. Lahat ayos na. Si Brenna na lang ang kulang.

Bumukas ang pinto. Iniluwa siya roon. Sabog ang mahaba niyang buhok na tinangay ng malakas na hangin na mas lolong bumagay sa kagandahan niya.

Shit. Sobrang ganda ng babaeng papakasalan ko.

Naglakad siya palapit sa akin. Bakas ang gulat at pagkalito sa maamo niyang mukha habang luminga-linga. “Primo, ano ‘to?” tanong niya.

“Nagustuhan mo ba?” tanong ko pabalik. Malamig ang kamay niya. Pinisil ko iyon para pakalmahin siya.

“Hmm… ang ganda dito,” sabi niya.

Nakahinga ako nang maluwag. “Beautiful as you.”

Natawa ako nang bahagya nang yumuko ito. Alam kong nahihiya siya kapag gano’n.

“Maupo ka muna—”

“Hindi na. Hindi rin naman ako magtatagal.”

Natigilan ako. Ang kaba ko, dumoble.

“Brenna, anong problema? Kadarating mo lang, bakit hindi ka puwedeng magtagal?” nag-aalalang tanong ko rito subalit hindi siya makatingin sa mata ko. Ang kaba, napalitan ng takot. May mali.

“Primo—”

“Yes, say it. Ano man ‘yan, pag-uusapan natin.”

Lumapit ako, pero umatras siya.

“Look at me. Sabihin mo kung ano ang bumabagabag sa’yo.”

“Maghiwalay na tayo, Lewis!” Parang nabingi ako.

“Tapusin na natin ‘to. Hindi na ako masaya. I’m sorry.”

Tila tumigil ang mundo ko.

“B-brenna, nagbibiro ka lang, ‘di ba? Inabangan ka ba nina Dexter bago ka pumasok dito? Mamaya lang talaga ang mga ‘yon sa akin," pilit na binaliwala ang sinabi niya.

Hindi ko matanggap.

Dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya. Binuksan ko ang kahon.

“Brenna, I'm here. Whatever it is, you have me. Marry me, babe.”

Kita ko kung paano niya pinunasan ang luha niya.

Pero pati ako, hindi ko na rin mapigil ang emosyon ko. Umaasa ako na hindi siya bibitaw.

“Bingi ka ba?! Nandito ako para sabihing ayoko na! Hindi para pakasalan ka!” galit niyang sigaw.

Parang ibang tao ang kaharap ko.

Hindi ito si Brenna na minahal ko.

O baka… hindi ko lang talaga siya kilala?

“Itong lahat?” turo niya sa table, sa mga bulaklak, sa pinaghirapan namin ni Dexter. “Wala ka talagang taste!”

Nagtatagis ang mga bagang ko. Isinara ko ang kahon. Ibinulsa at tumayo.

“Anong gusto mo pala? Sana sinabi mo para may idea ako. Tama ba?”

Nagkibit-balikat lang siya. Walang pakialam.

“Wala nang magbabago. Makikipaghiwalay pa rin ako sa’yo. Nothing will change, Prim.”

“Damn it, Brenna! Anong problema, mahal mo 'ko 'di ba?!” sigaw ko. Bigyan niya ako ng rason. Kahit isa lang.

“Hindi. I don't really love you. Iyan ang totoo. Bago ka, may mahal akong iba, akala ko nakalimutan ko na siya, pero–"

“Putangina! That’s bullshit!”

Nanginginig ang buong katawan ko sa galit.

All this time, niloloko lang pala niya ako?

“Ang galing mo, Brenna. Kuhang-kuha mo ‘ko.”

Hinawakan ko ang braso niya. “I don't deserve this!"

Nataranta ang mga tauhan ko. Nagtinginan sila.

“Umalis na kayo,” utos ko, na malamig ang boses.

Inangkin ko ang labi niya nang mapusok, mapagparusa! Nanlaban siya, nasasaktan ako. Gano'n niya ba ako ka-ayaw upang ipagtulakan? Pinadama ko ang galit ko sa kanya hanggang sa kapusin kami pareho ng hininga. Napansin kong

may dugo sa gilid ng labi niya. Hindi ko sinasadya. Sa galit, nasugatan ko siya.

“Primo, tama na, please…” pagmamakaawa niya.

Pero blangko na ako. Nilamon na ng galit ang pagmamahal ko sa kanya.

“Pakiusap,uuwi na 'ko," pagsusumamo niya. Nagmamadali ba siyang puntahan ang lalaki niya? Hindi puwede!

Ni-lock ko ang pintong roof top.

Mula sa labas, dinig ko ang katok at sigaw ng mga kaibigan ko.

Pero wala akong pakialam.

“A-anong gagawin mo, Primo?" Ngumisi lang ako.

“Makauwi ka. Pero hindi ka aalis nang hindi natin tinatapos ‘to.”

Dito sa roof top, sa gabing ito,

ang bawat iyak niya… ay paniningil ko.