Chapter 3 - After five years

“May anak siya?” wala sa sariling sambit ko. Nasa malalim akong pag-iisip sa mga sandaling iyon. Kasabay ko lang nanganak ang babae. Ibig sabihin… si Primo ang totoong manloloko sa aming dalawa.

“Ang kapal ng mukha niya!” naikuyom ko nang mahigpit aking kamay sa bed sheet dahil matinding galit.

Kaya ba siya nagpo-propose noon ay dahil may kailangan lang siyang pagtakpan?

Napakasinungaling!

“Best friend… okay ka lang?” tanong ni Malia habang lumalapit nang may pag-aalala. “Sabi ko naman kasi sa’yo, ‘wag mo na lang alamin eh.”

“Tanga! Bakit mo pa kasi sinabi? Edi sana hindi mo na lang pinaalam na may nakita kang kakilala! Shunga-shunga ka talaga!” inis na saway naman ni Clarisse sabay irap kay Malia.

“Sorry na. Kasalanan ko na nga! Itong bibig ko kasi, hindi matigil!”

Pagak akong natawa at napapailing. “Hinayaan ko siyang makuha ako. Tinanggap ko ang galit niya no’ng araw na iyon dahil iyon lang ang paraan para makalayo ako sa kanya. Tapos, heto… Napaka-walanghiya niya!

“Shh… baka mapaano ka pa, kakapanganak mo lang, Brenna. Hayaan mo na ang lalaking iyon. Nariyan naman ang anak mo, ‘di ba? Sa kanya mo ibuhos lahat ng pagmamahal at oras mo.”

Napalingon ako sa anak kong mahimbing na natutulog sa tabi ko. Kinuha ko ang maliit niyang kamay at napangiti ako nang kusa rin itong humawak nang mahigpit sa isang daliri ko.

“Nandito lang si Mommy, anak. Hindi kita iiwan, pangako.”

“Dito kayo mananatili mag-ina, ito ay Mother’s Ward. Puwede kayong manatili rito mula anim na buwan hanggang isang taon, kaya maaalagaan mo ang anak mo nang mabuti,” nakangiting saad ni Clarisse.

May ganito pala rito. Labis ang takot ko noon sa akalang paghihiwalayin kami agad ng anak kong si Brent.

“Maraming salamat, Clarisse. Malaking bagay ito sa akin.”

“Walang anuman. Hindi naman gano’n kasama ang batas, Brenna. ‘Wag kang mag-alala, kami ni Malia ang bahala kay Brent sa araw na kailangan na niyang humiwalay sa’yo. Tutulungan ka namin para mapabilis ang paglaya mo rito.”

Napakaganda ng lugar na ito. Malaki ang kaibahan sa karaniwang selda. Malinis, mabango, at higit sa lahat—ligtas para sa anak ko.

Mabilis na lumipas ang mga araw at buwan, hanggang sa dumating ang kaarawan ni Brent. Narito kami ngayon, nagdiriwang sa loob ng correctional ward. Sobrang saya ko dahil marami ang napamahal sa anak ko. Lahat sila ay nagkagusto kay Brent, at ahat sila ay nagprisinta na maging Ninang at Ninong niya.

Dito ko naramdaman na may pamilya pa rin ako—hindi tulad ng tunay kong mga magulang at kapatid na ni minsan ay hindi man lang ako naalalang kumustahin.

“Oh, paano? Kailangan na naming umalis ni Brent. ‘Wag kang mag-alala, dadalawin ka namin madalas rito,” paalam ni Malia.

Kahit na alam kong nasa mabuting kalagayan ang anak ko, hindi ko maiwasang malungkot at mag-alala habang nakayakap sa kanya.

“Alam ko naman iyon… pero paano kung bigla niya akong makalimutan, Malia? Baka hindi na ako ang kilalanin niyang ina kapag lumaki na siya,” garalgal kong tanong habang hindi mapigilan ang pagtulo ng luha. Ayaw kong mawalay kay Brent kahit saglit lang.

“Loka-loka ka talaga! Anong kalilimutan? Puwede ba ‘yan? ‘Wag ka ngang OA, Brenna!” saway at sermon sa akin ni Malia.

Panay ang yakap at halik ko kay Brent, akala mo ay hindi ko na ito makikita pa kailanman.

“Hindi makakatakas si Malia. Naka-blotter na ‘yan dito dito, subukan niya lang,” singit ni Clarisse sabay kindat, bagay na ikinadilim naman ng mukha ni Malia.

“Kahit kailan talaga, hindi kayo magkasundo!” natawa na lang ako sa dalawa.

“Ikaw Clarisse, sumusobra ka ba! Eh kung idemanda kaya kita? Nambibintang ka na naman eh!” giit ni Malia.

“Tumigil na nga kayong dalawa! Kailan ba kayo magkakasundo? Tatlo lang naman tayo, palagi pa kayong nag-aaway,” saway ko sa kanilang dalawa.

“Sige na, umalis na kayo baka ma-traffic pa kayo pauwi. Basta, Malia… alagaan mong mabuti si Brent ah?” paalala ko pang muli bago ibinigay ang anak ko sa kanya. “Paalam, anak. Hintayin mo si Mommy, hmmn?” h******n ko siya muli sa huling pagkakataon bago sila tuluyang umalis.

Inihatid na sila ni Clarisse sa labas dahil hindi naman ako pwedeng lumabas ng bakuran. Pagbalik ko, nagtungo na ako sa dati kong selda at doon maghihintay sa mahabang panahon hanggang sa araw ng aking paglaya.

 

~ After five years ~

Malia’s POV

Hay, ano ba naman ‘to! Naparami yata ang napamili ko. Paano ko bang dadalhin ‘to lahat? Hindi ko naman na puwedeng ibalik dahil bayad ko na. Shunga-shunga ko talaga minsan, kainis!

“Brent, anak. Dito ka na muna, okay? Sandali lang si Ninang ha,” bilin ko sa inaanak ko habang inaayos ang mga bitbit. Hahanap lang ako ng pwedeng tumulong sa amin. “‘Wag kang aalis diyan ha? Kung saan kita iniwan, dapat nandito ka pa rin pagbalik ko, ayos ba?”

“Opo, Ninang. Behave lang po ako rito. Hindi ako aalis, promise,” sagot nito habang nakangiti. Napangiti rin ako dahil sa sobrang bait at cute ng batang ito. Hindi talaga ako nahirapan na alagaan siya sa loob ng limang taon.

“Good boy. Kiss muna si Ninang.”

At hinalikan ko na muna ito sa pisngi bago ko siya iwan saglit sa isang sulok na upuan.

Ngunit habang naglalakad ako, may biglang bumangga sa akin.

“Ay, bubwit!” gulat kong sambit.

Isang batang babae ang nadapa sa harap ko kaya agad ko itong dinaluhan at tinulungang makatayo.

“Baby girl, I'm sorry, are you okay?” tanong ko rito.

“What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya?

“Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

“Brianna!”

Napalingon kaming pareho sa biglang sumigaw. Mukhang ito nga ang hinahanap niya. Gano’n na lang ang gulat ko nang makilala ko kung sino ang nagmamay-ari ng boses na iyon.

“Yes, Daddy! I'm here!” sigaw ng bata sabay takbo palapit sa kanya.

So, ito pala ang anak niya? Malaki na rin pala at napakaganda, may hawig sa kanya… at parang may kung anong pamilyar sa mukha niya, parang si Brent din.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Naalala ko na iniwan ko pala si Brent doon sa upuan. Hindi na kailangan na makita pa ako ni Primo, lalo na ang anak ni Brenna. Aalis na sana ako nang mabilis pero bigla na lang akong hinawakan ng batang babae sa laylayan ng damit ko.

Shit! Makikita ako ni Brent!

“Brianna, where have you been? Let's go, I'll bring you home,” mahinahong utos ng lalaki.

“Daddy, wait! She told me she saw a bubwit! Can I have one?” Napangiwi ako nang sabihin niya iyon sa tatay niya. Lokong bata, gusto pa yata gawing alaga ang daga!

“What? Anong pinagsasabi mo? No! Hindi puwede! Marumi ‘yun at nakakakagat,” ma-awtoridad na sagot nito sa anak.

Ihahakbang ko na sana ang isa kong paa paalis nang mabilis, nang bigla akong tawagin ng lalaki.

“Excuse me, Ms. Anong ibig sabihin ng sinabi ng anak ko kanina?”

Paktay! Wala nang atrasan ‘to! Hinarap ko siya nang may pilit na ngiti.

“Yes? Ano iyon?”

Kitang-kita kong nanlaki ang mga mata niya at nagulat nang matitigan niya ako nang maigi.

“M-malia?”

Inirapan ko siya. Siya pa ang may ganang magulat!

“Ako nga. Bakit? May problema ba?”

“Ninang!”

Natigilan ako sa kinatatayuan ko nang marinig ko ang boses na iyon. 'No, no, no! Hindi kayo puwedeng magkita!'

Pero kung minamalas ka nga naman… tumakbo ito palapit sa akin nang mabilis. Halos itago ko na lang siya sa loob ng damit ko kung puwede lang, para hindi siya mapansin ni Primo.

“Anak, ‘di ba sabi ko ‘wag kang aalis do’n?” paalala ko kay Brent habang pilit na hinarang ang kawatan para lang hindi siya makita ni Primo.

“Pero, Ninang… naiihi na po ako. Saan po iyong CR?” tanong nito habang hindi mapalagay.

Gusto ko na lang sanang maglaho sa lupa sa kahihiyan. Lalo na nang mapansin kong nakatitig nang mabuti si Primo kay Brent. Tinitigan niya ito mula ulo hanggang paa, at parang may kung anong kuryosidad at pagtataka sa mukha niya.

“Who's that kid, Malia? Kaninong anak 'yan?”

 

✅