Mismatched

ฉันชื่อสวี่ฉิง เป็นภรรยาสาวสุดเซ็กซี่

ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้ตัวดีว่าตัวเองมีความต้องการสูงแค่ไหน แค่เห็นผู้ชายฉันก็แทบจะน้ำลายไหลออกมาแล้ว

แต่เพราะการศึกษาที่ได้รับมา ทำให้ฉันไม่เคยนึกอยากจะมั่วผู้ชายไปทั่ว

ฉันมอบพรหมจรรย์ให้กับสามี และตั้งแต่วันนั้นฉันก็ได้ลิ้มรสชาติความเป็นชายจนถอนตัวไม่ขึ้น

ทุกๆ วันฉันจะคอยออดอ้อนขอให้สามีช่วยเติมเต็มฉันด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี

แต่ช่วงนี้สามีต้องออกไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง เขาจากบ้านไปนานหลายเดือนไม่ยอมกลับมาเลย

การขาดผู้ชายมาคอยชโลมใจแบบนี้ มันทำให้ฉันแทบจะคลั่งตาย

อยู่บ้านฉันลองมาหมดทุกวิธี แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย ความคันคะเยอที่เกิดขึ้นมันเกินจะต้านทานไหวจริงๆ

วันหนึ่งฉันโทรหาสามี บอกเขาว่าจะขอไปอยู่ที่หอพักไซต์ก่อสร้างกับเขาสักสองสามวัน จะได้ช่วยคลายเหงาให้เขาด้วย

เพื่อจะเซอร์ไพรส์สามี ฉันจึงจงใจสวมชุดเดรสคอวีแหวกลึกสุดใจ

เผยให้เห็นความขาวผ่องสองเต้าที่โผล่พ้นออกมาท้าทายสายตา ส่วนเรียวขาก็ถูกโอบรัดด้วยถุงน่องยาวสีดำที่ดูเย้ายวน

แล้วฉันก็ก้าวขึ้นรถบัสเพื่อมุ่งหน้าไปยังไซต์ก่อสร้าง

บนรถบัสเนืองแน่นไปด้วยผู้คน พวกผู้ชายต่างพากันลอบมองหน้าอกและใต้กระโปรงของฉันอย่างไม่วางตา

ภายใต้สายตาที่หิวกระหายเหล่านั้น ฉันเริ่มรู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาทันที สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ส่วนล่าง

ในใจได้แต่ภาวนาว่า รีบไปให้ถึงไซต์ก่อสร้างเร็วๆ เถอะ สามีจะได้มาช่วยเติมเต็มฉันสักที

ตอนนั้นเองฉันสังเกตเห็นผู้ชายสี่คนที่นั่งอยู่เยื้องๆ กับฉัน ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมงานของสามี เพราะฉันเคยเห็นพวกเขาที่บ้านมาก่อน

กลิ่นกายของพวกเขาเหมือนกับสามีเปี๊ยบ ผิวพรรณกร้านแดดจนดำคล้ำ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานหนัก

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าต้องดุดันมากแน่ๆ ถ้าฉันถูกพวกเขากดลงกับพื้นล่ะก็...

ตอนนั้นเองพวกเขาก็สังเกตเห็นฉัน และเอ่ยทักทายขึ้นมา

"คุณเป็นเมียของเฉินเฉิงใช่ไหมครับ จะไปหาเฉินเฉิงเหรอ?"

ดวงตาทั้งแปดคู่ของพวกเขาทั้งสี่คนจ้องมองสำรวจร่างกายของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า จนฉันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

ฉันพยักหน้าตอบ "ใช่ค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอพวกคุณที่นี่"

"ทางมันค่อนข้างไกลนะครับ ลงรถแล้วยังต้องเดินต่ออีกพักใหญ่ คุณตามพวกเราไปก็ได้"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

พูดจบฉันก็ขยับตัวไปมา ร่างกายมันคันคะเยอจนสุดจะทน ผสมกับความอบอ้าวภายในรถบัส ทำให้ส่วนล่างเริ่มมีน้ำหวานหลั่งไหลออกมา

ตอนนั้นเองเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็บ่นออกมาอย่างรำคาญใจ "ในรถนี่มันร้อนชะมัด น่ารำคาญจริงๆ"

พูดจบเขาก็ถอดเสื้อกล้ามออก เผยให้เห็นกล้ามท้องแปดลูกที่เรียงตัวกันอย่างแข็งแกร่ง

พริบตานั้นฉันแทบจะทนไม่ไหว ส่วนล่างเหมือนมีมดนับหมื่นตัวกำลังชอนไช

เขาหันมามองฉันพลางยิ้ม "ในรถมันอบอ้าวน่ะ ผมถอดเสื้อแบบนี้ คุณคงไม่รังเกียจใช่ไหมครับ"

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ก็เพื่อนร่วมงานเฉินเฉิงทั้งนั้น ไม่เป็นไรเลยค่ะ" ฉันยิ้มพลางโบกมือไปมา

"งั้นก็ดีครับ"

จากนั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็พากันถอดเสื้อกล้ามออก รูปร่างของแต่ละคนดุดันยิ่งกว่าใคร

ฉันลอบกลืนน้ำลายครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามข่มเส้นประสาทเอาไว้อย่างสุดแรงเพื่อต่อสู้กับความต้องการที่รุกรานร่างกาย

รถบัสโยกเยกไปมา ทุกครั้งที่รถกระแทกฉันจะรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันรู้สึกว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ

ฉันจึงหยิบของเล่นชิ้นเล็กสีม่วงออกมาจากกระเป๋า

อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต แอบสอดมันเข้าไปที่ใต้กระโปรง

"ฮู่ว์" ฉันเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย แยกขาออกเล็กน้อย

ฉันเปิดสวิตช์ระบบสั่น ในที่สุดก็ช่วยบรรเทาความต้องการลงได้บ้าง

เดินทางไกลแบบนี้ ถ้าไม่พกของเล่นติดตัวมาด้วยคงไม่รอดจริงๆ

ฉันหลับตาลงเล็กน้อย แรงปรารถนาในร่างกายมันรุนแรงเกินไป ของเล่นชิ้นเล็กนี้คงช่วยยื้อเวลาได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น

ตอนนี้ทำได้เพียงภาวนาให้รถบัสคันนี้รีบขับไปให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุด