CHAPTER III

REVEKAH

Wala ako sa tamang pag-iisip ngayon at sa palagay ko, hindi na tama itong desisyon ko.

Sana makabalik na ako ngayon sa mansion!

I wish... makahanap ako ng taong magiging rason para makauwi ako.

I am begging!

Nagmadali akong pumunta sa lobby ng hotel matapos kong i-park sa basement ang kotse ko. Maraming tao ang nasasalubong ko ritong nagpapark din, kaya hanggat maaari, gusto ko nang makaakyat sa lobby.

Nang makarating ako sa itaas, bumungad sa akin ang pagyuko ng mga guwardiya at bumati ako nang nginitian ko sila nang may pag-aalinlangang baka mamukhaan. With my burgundy scarf at night vision glasses, hindi nila ako nakilala. Umiiwas ako ngayon sa camera lalo na't wala akong bodyguards na pinadala para samahan ako.

Napansin kong iisa lang ang babae sa front desk at agad ko siyang nilapitan. “Presidential suite, please. Now na!” pagmamadali ko sa babae.

“I need your card—” hindi ko pinatapos ang receptionist sa sinasabi niya at binigay ko ang ID ko at credit card.

Bakit kasi ang dami pang kailangan?!

Gusto pa yatang ibigay ko sa kaniya lahat ng hundreds of ID's ko!

“Pakihatid na ninyo ako, ngayon din,” masyado na akong nakikiusap sa kanila dahil ayokong mayroong makakita sa akin.

Napansin kong naestatwa ang babae sa kinatatayuan niya habang palipat-lipat ang tingin niya sa ID ko at sa akin. “R-Revekah—”

Ingay naman nitong gaga na ‘to!

Halos maipit ang tiyan ko sa front desk nang abutin ko ang bibig niya para takpan gamit ang palad ko. “Shh! Kung gusto mong magpa-picture sa akin, pumunta ka na lang sa room kung saan ako ihahatid.”

Kahit ayaw kong ilantad kung sino ako, wala akong choice dahil sa ingay ng bunganga nitong babaeng ‘to!

Napapansin kong nagiging kulay rosas ang mukha niya at halos maiyak pa siya sa sobrang tuwa. “Y-Yes, Madam!”

“In one condition...” pinutol ko saglit ang sinasabi ko, “Ihatid mo na ako sa Presidential Suite, as in ngayon na.”

Tumango-tango siya at nanginginig pa ang mga kamay niyang naghahanap ng susi. Pati ako, nahahawa sa panginginig niya! Nangangatog ang mga binti ko dahil unti-unting naninikip ang dibdib ko, nakakaramdam akong malapit na akong makita ng mga tao rito.

“Tara na po, Miss Revekah,” pag-aaya niya.

“Finally!” Hinawakan ko siya sa braso at hinila ko siya habang tumatakbo kami papunta sa isang elevator na naka-standby.

“G-Ganito pala mahawakan ng isang supermodel na katulad mo, Miss Revekah!” nanggigigil pa siya habang pinipigilang huwag mapatili.

Umangat ang kilay ko habang nakangisi. “Kinakaladkad ka na nga, tuwang-tuwa ka pa.”

Mabilis kong isinara ang pinto ng elevator at isinandal ko ang likod ko sa salamin. My goodness! Bumibilis ang pagpintig ng puso ko! Fuck this anxiety!

“Kung ganiyan kaganda ang manghihila sa akin, kahit kaladkarin mo pa ako hanggang bahay namin,” pagbibiro niya.

Masyado na akong binobola ng babaeng ‘to.

Matunog akong napangisi. “Akin na ang cellphone mo.”

Nagningning ang mga mata niya at mabilis niyang hinablot sa kaniyang bulsa ang phone niya saka ibinigay sa akin.

Ipinindot ko agad ang camera saka nagsimulang i-hold ang camera para tuloy-tuloy ang pagkuha ng pictures naming dalawa. Halos mapuno namin ang storage niya dahil sa countless pictures namin!

Saktong tumunog ang elevator para iluwa kaming dalawa. “Paano niyan, full storage ka na.”

“B-Bibili na lang ako ng bago!” galak niyang sabi.

Wow! For the sake of our pictures?

Ayaw kong mapunta ang usapan namin na parang magiging comfortable ako sa kaniya. “Saan ang room?” pagbabago ko sa topic namin.

Inilahad niya ang kamay niya para ituro ang kuwarto. “Ayon po, ma'am!”

Dumampi na naman sa braso niya ang kamay ko at hinila ko siya mula sa hallway papunta sa naka-assign na kuwarto ko.

Sorry not sorry, miss. Gusto ko na talagang makapasok sa kuwarto.

First time ko rin maka-interact ng taong ganito. Madalas kasi, nasa rules namin ang huwag mamansin ng mga tao para maiwasan ang issue.

Hinablot ko sa kaniya ang key card at binuksan iyon. “Thank you.”

Abot-langit ang ngiti niya. “You're welcome po, Miss Revekah!”

“May last akong sasabihin.” huling hirit ko sa kaniya bago siya tuluyang umalis.

“Ano po ‘yun?”

Sandali kong pinagmasdan ang kaliwa't kanan saka bumulong sa kaniya,“Bukas na bukas, ipabura mo ang mga CCTV footage kung saan tayo dumaan at i-post mo lang ‘yang pictures natin after 5 hours akong makaalis dito, okay?”

Tumango siya. “Okay po!”

“Kapag hindi mo sinunod lahat ng iyon...” inilapit ko sa kaniya ang mukha ko. “I swear... wala kang mapapasukan na kahit anong trabaho sa buong mundo.”

Bumilog ang mga mata niya. “Y-Yes, madam!”

“Good.” Pumasok na ako sa loob at bago ko isara ang pinto, nagpaalam ako sa kaniya. “Good night.”

Gusto ko sana siyang gawing personal assistant ko, kaso kailangan ko munang malaman ang background niya. I can't trust her easily, pero may chance siya na maging isa sa mga kasama ko sa mansion.

Inalis ko ang balabal ko at shades saka ipinatong sa center table ng living room. Lumibot ng tingin ang mga mata ko sa paligid, medyo maliit pa ito para sa akin. 1/8 pa lang ito ng ground floor ko kaya hindi ako sanay.

Ayoko ng masisikip na lugar, gusto malalaki ang spacious.

Anong ieexpect ko sa lugar na ‘to, eh, maypagka-cheap ang location.

Kung pagmamasdan naman ang mga major needs ko rito sa Presidential Suite, mayroon silang malambot na sofa, king size ang bed, at maganda rin ang scenery ng city lights lalo na't nasa 15th floor ako. Which is good, para naman makalaya ako saglit kung sino ako ngayon—temporarily.

Balita ko, libre din daw ang pagkain dito. Well, at least nakapag-save ako ng money. Ngayon lang naman ako nagtitipid, pakiramdam ko tuloy ang poor ko na. Bwiset!

Habang ninanamnam ko ang paligid, unti-unti akong nakakarinig ng malalakas na tugtog mula sa kabilang kuwarto. Hindi nakaririndi ang music, para siyang lo-fi!

Fuck!

Hindi ba soundproof ito?!

So, this is my problem right now! Mas lalo lang akong binigyan ng condo-hotel na ito ng rason para bigyan sila ng mababang ratings!

Nag-expect ako ng almost “pwede na” na place, yet ganito ang makukuha ko.