CHAPTER IV

REVEKAH

Nadala ng galit ang mga paa ko kaya ang bilis nitong maglakad papunta sa balcony. Buong puwersa kong itinulak ang kaliwa't kanang sliding door at napapikit pa ang mata ko nang parang tumutusok sa tainga ko ang napakalakas na tunog mula sa kabilang kuwarto.

“Sino ba ‘tong tarantadong ‘to?!” pinagmamasdan ko ang kabilang balcony nang nagliliyab ang mga mata ko. “Bakit kasi may mga classy pero balahura ang ugali?!”

Unti-unti itong nakukuha ang atensyon ko, napapansin kong mas lalong lumalakas ang bawat beat ng music. Gusto nang lumabas ng mga nanggagalaiti kong ugat sa sintido. I REALLY REALLY FUCKING HATE LOUD MUSICS!

Halos mabasag ang salamin ng sliding door nang pabagsak ko itong isinara. Nakahanda na ang nanginginig kong kamao palabas ng presidential suite. I can't take this shit anymore.

Ibinuhos ko ang panggigigil ko nang gamitin kong pangkatok sa pinto ay ang kamao ko. “Open this fucking door!” Walang humpay ang kamay kong buong lakas na kinakalampag ang pinto nito.

OPEN.

THIS.

FUCKING.

DOOR!

Akmang sisipain na sana ng paa ko ang pinto kaso biglang bumukas ito na naging dahilan para mapunta ako sa loob.

Naramdaman kong may humila sa braso ko, hindi mahigpit ngunit may panginginig. Naumpog pa ang mukha ko sa dibdib niya dala ng malakas na puwersa ng pagkakahatak sa akin.

Who the hell is this?!

Parang ngayon ko na yata gagamitin ang natutuhan ko noong bata ako!

Kumalas ako sa pagkakahawak ng lalaki sa akin saka ko tinyempuhang itulak siya papalayo. “Who the fuck are you at kailangan mo akong hilain papalapit sa ‘yo?!” angil ko sa kaniya.

Matunog siyang napangisi. “If that's how you say “Thank you”, then my pleasure, Miss... Revekah.”

Matalim ang mga mata kong pinagmamasdan at inaalala ang hitsura niya. “Why should I thank you?!” dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. “Hindi mo ba alam na nakaririndi ang leche mong music taste!?”

“Kung gano'n... mission success!” tuwang-tuwa pa siya.

“Fuck you!” Hindi ako nag-alinlangang itaas ang binti ko at tamaan ang sikmura niya.

Mas lalong kumukulo ang dugo ko dahil lahat ng sipa ko sa kaniya ay kaya niyang umilag at protektahan gamit ang kaniyang naglalakihang mga braso.

Nakaiinsulto ang ngiti niya habang alam na alam niya kung saang parte ng katawan niya siya tatamaan. “Hehe! Nice to meet you, Miss Revekah! I didn't expect na... you know these kind of moves.”

“How dare you—” natigil ako sa sinasabi ko nang hawakan niya ako sa magkabilang balikat at inikot niya ang katawan ko, roon niya sinimulang itulak ako sa pader. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang itulak ako nang hindi ako nasasaktan. Hindi naumpog ang ulo ko dahil agad niyang isinandal ang kaniyang palad kung saan tatama ang ulo ko. Unti-unting nanlalaki ang mga mata ko at nag-iinit ang mga pisngi ko, dahil nagtama ang mga mata naming dalawa.

Fuck, his... hunter eyes!

“Finally, wala na siya.” Parang naginhawaan pa ang lalaking ‘to.

Kumusot ang noo ko. “Anong wala na siya!?” Napansin kong hindi ko maigalaw ang wrists ko at natanaw ko sa peripheral vision ko na hawak niya ang magkabila kong kamay gamit ang kanang kamay niya. “Let me go!”

Umiling-iling siya na parang bata. “Ayaw.”

Ibinuhos ko na ang lakas ko, yet hindi ko pa rin kayang kumawala sa kaniya. Alam kong maganda ang hugis ng katawan mo, but please, let me go!

“Fun fact!” hirit niya. “That loud music earlier, props ko lang ‘yon. I even sacrificed my ears for that very loud music.”

“For what?! To harass me?!”

Napahagikgik pa siya. “Hindi ako ganiyan kababa.”

“Then what!?” inirapan ko siya.

Umangat ang magkabilang balikat niya. “Hindi ko alam kung paano ka paaalisin sa room mo, so I tried that.”

Bumuntong ako ng hininga. “Para saan nga?! Tang ina.” Lumulutong ang pagmumura ko sa sobrang pagbibitin niya sa akin.

“Chill, lady,” at mas lalo niya pang nilapit ang mukha niya sa akin. “I did that becase...”

Iginigilid ko ang mukha ko sa kaniya. “B-Because what?!”

“Someone... is trying to...” inilipat niya ang kaniyang mukha sa bandang tainga ko at bumulong, “kill you from the other building.”

Nanindig ang mga balahibo ko habang nanigas ang katawan kong kinakabahan dito sa kinatatayuan ko. Dahan-dahan niyang inalis ang pagkahahawak sa mga pulsuhan ko at pumunta siya sa balcony kung saan mayroong nakatayong telescope.

So... dinistract niya ako kasi alam niyang may nagtatangkang pumatay sa akin?

“B-But how did you know... na ako ang target?” Napalitan ang init ng ulo ko ng panginginig sa kalamnan na halos hindi ako mapakali.

“You owned a burgundy car, right?” paninimula niya nang hindi lumilingon sa akin. “Dalawang naka-mask na itim ang nagmamanman sa iyo—kanina pa. Isa sa bandang parking lot at isa sa rooftop ng kaharap nating building.”

Malikot ang mga mata kong tumitingin sa kawalan habang nag-iisip. “Sino ang nakaaalam o nagpaalam na aalis ako?! At paano nila na-track ang location ko?!”

“Maybe... your phone,” hula niya.

Iniwan ko sa kabilang room ang phone ko at purse. Kahit saan talaga ako magpunta, hindi ako safe.

Alam kong ikaw rin ang may pakana na naman nito, Valerie!

Inilakad ko ang mga paa ko papalapit sa lalaki. Nababalutan na ako ng pangangamba, hindi ako takot makipaglahan nang physically, nangangatog ako kapag nalalaman kong may armas na nagtatangkang itama sa akin.

“Who are you, by the way?”

Bahagya siyang lumingon sa akin at binigyan niya ako ng matamis na ngiti. “I am... Lucien Darwin.”

Hindi ko napigilan ang sarili kong kuwelyuhan siya ng mga kamay ko. “Baka kaya mo ako kilala, dahil umeespiya ka!”

Hindi ko pa nakitang nagseryoso ang timpla ng mukha niya, naiinsulto na ako sa ngiti niya nang dahan-dahan niyang alisin ang mga kamay ko sa kuwelyo ng kaniyang puting polo. “Sa dinadami-dami ba namang mukha mo rito sa billboards, hindi kita makilala? Am I dumb?”

Inirapan ko siya. “Fine.” Tinalikuran ko siya at dahan-dahan akong naglalakad papalayo sa kaniya. “Don't let anyone know what happened.”

“But!”

Napahinto ako sa paglalakad. “What?”

“Hanapan mo ako ng trabaho.”

Ang kapal naman ng mukha nito. Nagpantay ang kilay kong bumaling sa kaniya. “Sa tingin mo, mahahanapan kita ng trabaho?! I can't even find someone na magiging personal assistant ko.”

“Ayon naman pala, edi ako na lang ang kunin mo.”

“No! I hate perverts!” singhal ko sa kaniya.

“Oh!“ dahan-dagang kumurba ang gilid ng kaniyang labi. “Then... ipagkakalat kong may scandal ka—”

Parang hinila niya pabalik sa katawan ko ang panggagalaiti ko sa kaniya. “FUCK YOU!”