CHAPTER II

REVEKAH

Para akong natutulog sa ulap habang nakahiga sa kama kong alaskan king ang laki na never akong nagkaroon ng katabi.

You don't need a man, Revekah.

Pero gusto ko rin naman ng katabi?

I think... I need human-sized teddy bear, kaysa sa tao.

I can't trust anyone.

Hindi ako ulam pero para akong piniprito dahil pagulong-gulong ako sa kama. Wala naman akong magawa, ganito talaga ang peaceful kapag malapit nang subukin ng panahon—bibigyan ako ng sandamakmak na problema.

Halos mapatalsik ako sa gulat sa narinig kong katok mula sa kuwarto na agad naman itong bumukas. “Revekah...” nanghihinang bungad ni Momma Kelly.

Kelly again... my goodness!

Napahaplos ako sa aking dibdib habang naniningkit ang mga mata ko sa kaniya. “What?!”

“Walang nakapasa.”

And then... fucked life again.

Ibinagsak ko ang katawan ko sa kama. “Fuck!”

Hindi mapakali si Momma Kelly habang palakad-lakad siya sa harapan kong nakahawak sa magkabilang sintido niya. “P-Paano niyan?”

I knew it! I didn't manifest it, I ALREADY KNEW IT!

Hinayaan kong kontrolin ako ng sarili kong katawan kung anong desisyon ang gagawin ko. Bumangon ako at nagmadaling pumunta sa closet room. “I'll do it... by myself.”

Punong-puno ng pag-aalala ang tono ng pananalita ni Momma Kelly. “No, Revekah!”

Lumabas sa kabilang tainga ang narinig ko at patuloy ako sa paghanap ng maisusuot kong damit. Hindi ako magbibihis nang magara, I'll wear a plain t-shirt tapos pajamas. Though pangbahay lang, gift sa akin ‘to from London ng isang sikat na brand after kong tulungan siyang maghanap ng maisusuot niya.

After kong palitan ang suot ko, buong puwersang isinara ni Momma Kelly ang sliding door ng closet room. “Huwag kang pasaway!”

Nagpantay ang mga kilay ko. “I would rather maghanap ng temporary ones na makakasama ko kaysa naman wala at mapatay ako ni Valerie.”

“Fuck, Valerie!” singhal niya. “Lagi na lang siya!”

“Siya lang naman ang kontrabida sa buhay ko,” angil ko.

Tumahimik ang paligid habang nangungusap ang mga mata naming dalawang nagtitinginan sa isa't isa.

“Fine, Revekah.” Finally, nagbago rin ang desisyon mo. “Sa isang kundisyon.”

Malakas ang loob kong tinanggap ang kundisyon niya. “Ano?”

“Huwag kang uuwi sa mansion mo hanggat hindi ka nakahahanap ng personal assistant mo.”

“D-Deal!” nauutal kong pagtanggap sa hamon niya. Unti-unting nanlalamig ang pawis ko dahil alam ko sa sarili ko, imposibleng makahanap ako ng personal assistant sa isang gabi lang. I can't trust anyone—easily.

Hinablot ko sa closet ang crimson red purse ko from Dior na naglalaman ng hundred pesos ang card ko, in case of emergency. Maliit lang na money ang dala ko since uso ang holduppers at ako lang ang mag-isa.

“Sorry, Momma Kelly,” pamamaalam ko sa kaniya at sumakay ako ng elevator pababa sa basement.

Kinakabahan pa rin ako sa desisyon ko since ito ang first time kong lalabas nang mag-isa. Hindi kasi ako lumalabas nang wala akong kasama. Fuck this life!

Nang bumukas ang pinto ng elevator, bumungad sa akin ang boylet na nasa early 40's ang edad na naglilinis ng kotse ko. “Good evening, Madam Revekah.”

Pilit akong napangiti. “Hello.”

“Bagong linis po lahat ng kotse ninyo, may gusto po ba kayong ipa-drive?” kitang-kita sa mga mata niya na parang biggest achievement niya ang malinis ang lahat ng kotse sa basement.

Lumapit ako sa kaniya. “Ibigay mo sa akin ang susi ng cheapest car ko.”

“Sige po, Madam,” saad niya at kumakalansang ang 50 different types ng susi ng mga kotse ko. Music to my ears! “Ito po, 'yung bago—Burgundy S Class Sedan.”

Agad kong kinuha sa kaniya ‘yon at in-unlock ko ang kotseng iyon. “Thanks.” Matunog sa bawat sulok ng basement ang mga pagyapak ko gamit ang suot kong burgundy stilletos habang pinapaikot ko sa hintuturo ang susi.

“W-Wait, Madam!”

Huminto ako sa paglalakad nang hindi lumilingon sa kaniya. “Hmm?”

“Hindi po ba kayo magpapa-drive?” nahihiyang tanong niya.

“Not today, men,” sagot ko at itinuloy ko ang paglalakad papalayo sa kaniya.

Pumaloob na ako sa kotse at sinimulan ko na itong imaneho. Halos ilang minuto ang gugugulin bago ako makalabas sa buong hektaryang lupa na ‘to. Saan ako maghahanap?

Paano ako makahahanap ng magiging personal assistant ko?!

Naninikip ang dibdib ko habang inililibot ko ang sasakyan ko sa mga lugar kung saan maraming tao.

Parang nagsisisi na ako sa desisyon ko, ah?

Masyado kasi akong nagpadala sa emosyon ko!

Halos walang galawan ang mga kasunod at kasabay kong mga sasakyan sa sobrang traffic. Mali ‘yung napasukan kong street! Fuck!

Palipat-lipat ang tingin ko sa mga taong dumaraan at karamihan ay tumitingin sa sasakyan ko. Nakasisilaw din kapag tumatama sa akin ang liwanag ng flash nila kapag kinukuhanan nila ito ng litrato. Glad this car was tinted!

Saan kaya ako dadalhin ng kotse ko?

Shit! Hindi ako makakauwi nito!

Sa sobrang tagal ng pag-usad ng mga kotse, nilabas ko ang phone ko at naghanap ako ng hotel at condo na malapit. Choosy ako, so hahanapin ko ’yung katulad ng kuwarto ko.

“There's a condo-hotel 3 kilometer ahead, La Aunour,” saad ng map ko sa kotse.

“On my fucking way!” nag-overtake ako at binilisan ko ang pagmamaneho.

If mahuli man ako, I can pay.

As long as wala akong nasasagasaan at nababangga.

Basta ang mahalaga, dapat worth it ang napili kong condo-hotel. Nagsawa na ako sa pags-stay palagi sa condo, so I will try ngayon ang Presidential Suite.

I will not expect anything, I hate dissapointing myself.

It is what it is.