CHAPTER V

REVEKAH

I don't know if I should thank him dahil sa paglitas niya sa buhay ko pero dahil sa pamb-blackmail niya sa akin, parang umuurong ang umuusbong na kabaitan ko sa kaniya.

“Ano, mamili ka na, ah?” Tang ina nitong lalaking ‘to, bakit niya ba ako minamadali!?

Tatanggapin ko ba siya agad?!

Paano kung spy siya ni Valerie?

Inilibot ko ng mga mata ko ang tingin sa kaniya, waring minamasid kung may itinatago ba siya sa akin. According to what I feel ngayon, masasabi kong wala akong nase-sense na mali sa kaniya.

“Pack your things,” mabilis na pagdedesisyon ko. “Gusto ko na ring umuwi.”

“Tss. Pumayag ka rin,” pang-iinis niya.

Inirapan ko siya habang nakahawak ako sa bewang ko. “Pasalamat ka at binigyan kita ng trabaho! Kaduda-duda ka nga! Nandito ka sa Presidential Suite tapos wala kang trabaho?!”

“Sinabi kong wala akong trabaho, pero hindi ko sinabing wala akong pera,” tugon niya.

Paano kung kabilang din siya sa billionaire world?

I can't judge him easily.

Binago ko ang usapan namin, “Wala na tayong oras, baka loobin pa tayo rito.”

Napansin kong nagbago ang timpla ng mukha niya at nanikip ang panga niya habang diretso ang titig sa likuran ko. “Speaking of... nilooban.”

“What?” kibit-balikat ko.

Bumibilis ang pagpintig ng puso ko nang palapit siya nang palapit sa akin. What the fuck?! May nagawa ba ako!?

“Tabi!” sigaw niya na agad ko namang sinunod at doon ko napagtantong mayroong nakapasok rito sa loob.

Paano nakapasok ‘yan nang hindi namin napapansin?!

Nagkalansang ang tumalsik na mga bubog ng mga platong nahulog sa sahig nang sumampa roon si Lucien. Lumuhod siya sa mesa kasabay na hinawakan ang ulo ng lalaking nababalutan ng itim na bonnet para hindi mapansin ang kanilang hitsura at kumalabog ang sahig nang inikot niya ang ulo nito.

I guess... he's dead.

Sabay naming nilapitan iyon at hindi nag-alinlangang tinanggal ni Lucien ang suot nitong bonnet.

Halos mahulog ang panga ko nang mamukhaan ko ang taong ‘to. Hinahabol ko ang hininga ko habang pinagmamasdan ko ang mukha niya, hindi siya lalaki... kundi babae!

“S-Siya ‘yung nag-assist sa akin kanina!” Nanginginig ang hintuturo ko habang nakaturo sa kaniya. Welcome to hell, bitch!

I can't trust easily talaga! Binabalak ko pa naman siyang kunin as personal assistant kasi napaka-jolly niya at gusto kong mahawaan ng ganoong ugali, tapos tarantado pala?!

Blangko ang mga mata ni Lucien na pinagmamasdan ang babae. “Siya ‘yung nag-aabang sa iyo sa parking lot.”

“‘Y-Yung nagtatangkang bumaril sa akin, nasaan?” pagtataka ko.

Kumibit siya ng balikat. “I don't know.”

Umikot ang mga mata ko sa pagkadismaya. “Saan mo itatapon ang bangkay niya?”

Binuhat niya na parang sako ng bigas ang babae. “Edi sa balcony.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What!? Paano kung may nakakita sa iyo?!”

Ibinaba niya sandali sa sahig ang labi ng babae at sandali niyang inikot-ikot ang mga joint niya saka nag-stretch pa ang gago. “Since petite lang naman siya... i-open mo ‘yung door.”

Nakakainis! Napag-utusan pa! Napabuntong-hininga ako habang nagdadabog ang mga kamay kong binuksan ang pinto ng balcony. “Hmm?!”

“May reklamo ka?”

“Wala!” angil ko sa kaniya.

“Sayang. Kung mayroon, sa iyo ko sana ipagagawa ‘to.”

Gago yata ‘to?

Binuhat niya uli ang katawan at napansin kong bumubuwelo siya. Hindi ko alam kung ano ang binabalak niya!

Sisipain niya ba ang babae?

Ibabalibag?

Itatapon!?

Kumusot ang buong mukha ko nang kasabay ng pagtakbo niya ay ibinato niya sa mula sa balcony ang katawan na naging dahilan para mahulog ito sa ground floor.

Napahawak ako sa aking bibig habang pinapanood ang karumal-dumal na krimen na ginawa niya!

Nanginginig ang mga kalamnan ko sa ginawa niya! “H-Hindi ka ba... lalamunin ng kunsensya mo?!”

Inayos niya ang kaniyang polong nabahiran ng gusot. “Why would I?”

Anong sagot ‘yan?! “Bro! You just killed a man!” Psychopath yata ‘to!

Umiling-iling siya habang nakuha niya pang ngumiti. “Self-defense lang naman ‘yon, kaysa naman ako ang mamatay?”

May point din naman siya. Mas gugustuhin ko pang makapatay, kaysa ako ang mismong mamatay. Bakit kaya sila pumapatay ng tao para sa sariling kagustuhan? Hindi ba sila nakokonsensya?!

“Habang nagp-pack ka ng gamit mo, kukunin ko ang purse and phone ko sa kabila,” pamamaalam ko.

“No,” mabilis niyang sagot, “Wait for me.”

Wow! Desisyon?! “Kukunin ko lang naman—”

“Makinig ka na lang, or else...”

“Or else what?” Nakakainis! Lagi na lang akong tinethreat ng lalaking ‘to!

“Hahalikan kita.”

Eww! Just... Eww! “Nasisikmuraan mo ‘yang mga sinasabi mo?!” pandidiri ko sa kaniya.

“Kung sa paraan na ‘yan, doon ka lang makikinig, why not?” Nagawa niya pang mang-insulto habang nag-iimpake ng mga damit niya sa maleta.

Kakikilala lang namin na dalawa, yet he's acting like that!?

Kung alam ko lang na ganito pala ang galawan ng mga lalaki, hindi ko talaga hihilingin na magkaroon ng kasamang lalaki sa buong buhay ko!

Argh! Fucking hell!

I really really really hate people!

Binalibag ko ang sarili ko paupo sa sofa habang nakakrus ang braso ko. Pinakaayaw ko sa lahat is naghihintay but I need him, kaya kahit labag sa kalooban kong maghintay, pinipilit kong lunukin ang pride ko.

Hindi ko alam kung gaano karaming maleta ang dadalhin niya at halos isang oras akong nakatulog, hindi man lang niya ako ginising na tapos na siya!

No, this is too much!

Nanggagalaiti akong bumangon at naglaho na parang bula ang nararamdaman kong inis sa kaniya nang matagpuan ko siyang nagtitimpla ng kape sa kusina. Bumabalot sa bawat sulok ng kuwartong ito ang aroma ng black coffee.

Akala ko ba... nagmamadali tayo?!

“Oh, gising ka na pala,” saad niya habang papalapit siya sa akin. “Kain na muna tayo, kanina pa ako nagugutom.”

Dahan-dahan akong umupo at tinanggap ko ang binigay niyang kape sa akin. “Sigurado ka bang walang lason ‘to?”

“Alam mo, kung gusto kitang patayin, sinunod na kita roon sa hinulog ko,” sarkastikong tugon niya sa akin.

Well, naninigurado lang naman ako.

Hindi naman niya ako masisisi kung bakit hindi ako nagtitiwala agad-agad? Trust is earned.

Ninamnam ko muna sandali ang aroma ng kape at unti-unti akong humigop dahil mainit-init pa. Hindi ko alam kung anong pumasok sa kokote nito at binigyan pa niya ako ng maiinom.

Matunog siyang napangisi “Rest it paradise, Revekah—”

Hindi ko siya pinatapos sa sinasabi niya at agad kong ibinuhos sa mukha niya ang mainit-init na kape.

I'm not playing around, bitch!