CHAPTER VI

REVEKAH

Tumunog ang baso nang ibaba ko iyon sa center table. Nanggagalaiti ang kamao kong dumapo sa panga niya at agad akong napatayo sa kinauupuan ko.

Tarantado ‘to!

Napahawak siya sa panga niya na hinahaplos-haplos at nakuha niya pang tumawa. “Ang bilis mo namang mauto.”

Naningkit ang mga mata ko sa kaniya. “Anong sabi mo?!”

Tumingin siya sa mga mata ko at ramdam ko ang pang-iinsulto niya, “Ang sabi ko, ang bilis mo namang mauto.”

Mabilis na umaksyon ang paa ko papunta sa kanan niyang panga ngunit agad niya itong nahawakan kaya hindi ko natamaan. “I hate you!”

“Yes, you can!” umiling-iling siya, “As if hindi mo ako kakailanganin.”

Inalis ko ang pagkahahawak niya sa paa ko. Nakakainis! Yes, I am using him naman for my own sake, for the sake of my safety. “Fine!”

Humalakhak pa siya na parang tuwang-tuwa pa siyang nakuha niya ang inis ko. “Huwag ka nang mangamba, nakakahinga ka pa naman. So, you are alive and safe.”

“Pinalala mo lang ang problema ko!” bulyaw ko sa kaniya. “Sinabi ko na ngang tine-threat ako ng mga gusto akong mawala sa modeling industry, tapos nagagawa mo pa akong gaguhin?!”

“Uhm... sorry?” hindi sincere ang putanginang pagpapatawad niya.

Ipinikit ko sandali ang mga mata ko dahil nandidilim na ang paningin ko sa kaniya. Hindi ko na kinakaya ang pagkulo ng dugo ko sa kaniya. Sinusubukan ko ang breathing techniques para ikalma ang sarili ko ngunit parang nasagad niya ang inis ko kaya...

Matalim ang tingin ng mga mata ko sa kaniya nang nanginginig ang kamay kong humigpit ang hawak sa leeg niya. Dahan-dahan kong nilapit ang mukha ko sa kaniya at bumulong, “Huwag na huwag mong uubusin ang putanginang pasensya ko.”

Imbis na makaramdam siya ng pangingilabot ay tuwang-tuwa pa siya. “I love how you choke me.”

Hindi talaga umeepekto ang pananakot ko sa kaniya. Binitawan ko ang leeg niya at nagmadali akong pumunta sa kabilang room para kunin ang gamit na naiwan doon.

He's getting into my nerves!

Sa sobrang dala ng inis, nakalimutan kong may gustong pumatay sa akin. Gladly, walang nangyari sa akin noong kinuha ko ang gamit ko sa kabilang room.

Bumalik ako sa kuwarto ni Lucien at kalmado siyang nakaupo sa sofa habang nakatulala sa hangin. Binasag ko ang katahimikan ng buhay niya nang hilain ko ang braso niya.

“Hey! What the fuck are you doing?!”

“Tara na!” sa paghila kong ‘yon, nadadala siya ng buong lakas ko.

“Paano ‘yung maleta ko?! My clothes?” pag-aalala niya.

Nang iluwa kami ng pinto palabas ng kuwarto ay sumulyap ako sa kaniya. “I can repay for that, bibilhan na lang kita ng mas maganda pa sa kasuotan mo ngayon.”

“Why!? Do I look cheap?”

Mabilis akong naglalakad habang kausap siya na humahabol sa akin. “Kind of... poor as rat.”

Bumilog ang mga mata niya. “How could you—”

“I am just stating the facts,” saad ko nang walang ipinapakitang emosyon, “take that as a lesson, not an attack.”

“Nakakainsulto ‘yon!”

“Take that as a lesson.”

“Argh!” sigaw niya sa loob ng elevator nang makapasok kami. “I hate you!”

“We freaking hate each other,” saad ko.

Walang namuong usapan sa loob ng elevator hanggang sa makababa kami sa basement kung saan naroon ang parking lot. Salamat naman at tumikom ang bibig niya, walang nakaririnding pang-iinis ang sinasambit.

Habang hinahanap ko ‘yung kotse ko, nakarinig ako ng bulong na parang insulto mula sa likuran ko.

“Tangina, arte nito maglakad,” reklamo niya.

Napahinto ako sandali at bumaling sa kaniya. “And what?”

“Model nga naman,” irap niya.

“Mas mahal pa ang bayad sa maarteng pagyayapak ng takong ko kaysa sa sinasahod mo, so shut the fuck up.”

Nang mahanap ko ang kotse ko ay agad akong pumasok sa loob at si Lucien nama’y umupo sa tabi ko kung saan ang passenger seat. Mabilis niyang inilagay ang seatbelt niya at tumingin sa bintana.

“Seatbelt agad, baka kamote ‘to mag-drive,” humirit pa siya ng bulong.

Binalewala ko na lamang ang sinabi niya at mabilis kong inapakan ang accelerator. Since ineexpect niya na kaskasera akong babae kung magmaneho, edi ipakikita ko sa kaniya kung gaano ako kakamote sa kalsada.

Look what you've expected.

Napatakip siya sa kaniyang mata habang umiiling-iling. “Ano ba ‘tong pagd-drive mo, Revekah?!”

“Ito ang ineexpect mo, right?”

“Oh my goodness!”

Pinatakbo ko ito ng almost 120 kilometers per hour sa highway at halos tumaob ang sasakyan sa tuwing lumiliko ako. Natuto ako magdrive nang ganito noong mayroon akong tinatakasan noong kabataan ko. Hindi pa pala naaalis sa muscle memory ko!

Ilang minuto lang ang itinagal bago kami makarating sa hacienda ko na dapat ay almost one hour.

Hindi maaninag ni Lucien kung gaano kalaki ang lupain ko, gabi na kasi. Wala tuloy akong maipagyayabang sa kaniya.

Naramdaman niya sigurong kalmado na ako magmaneho kaya tinanggal niya ang pagtakip ng mga mata niya. “Glad, I'm still alive.”

Nang bumukas ang gate ng basement, dinadahan-dahan ko ang pagmamaneho ko para matanaw niya ang iba't ibang klase ng mga kotseng mayroon ako.

Nakita ko sa mga mata niya kung paano siya nalula sa mga nakikita niya. “Ano ‘to, illegal?!”

Naningkit ang mga mata ko. “Hindi ‘yan illegal, success ang tawag diyan.”

Hindi mapakali ang mga mata niyang nililibot sa paligid habang unti-unting kumukurba ang gilid ng labi niya. “Ganito ka kapaldo sa buhay?”

“Why?”

“Hindi kapani-paniwala, para kasing galing sa illegal,” saad niya.

Binilisan ko uli ang pagmamaneho at halos maumpog siya sa air bag nang pinreno ko iyon sa mismong parking space.

“Sayang, hindi ka natuluyang maumpog, mare-realize mo sanang hindi panaginip ang mga nakikita mo.” Bumaba ako sa kotse at iniwan siya sa loob.

Sumalubong sa akin ang boylet ko at ibinigay sa kaniya ang susi.

“Fuck you, Revekah!” sigaw niya sa loob ng kotse at nagmadali siyang lumabas.

Dedma sa iyo, bitch.

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Momma Kelly. “Hi, Momma Kelly. Mission complete, may personal assistant na ako.”

“You can't call me your fucking personal assistant!” singhal niya, “Hindi pa ako pumipirma sa kontrata!”

“Bakit siya sumisigaw? Kidnapping ba ang ginawa mo?” sarcastic niyang tanong.

“Kind of... i-ready mo na ‘yung mga pipirmahan niya,” tugon ko habang patagong napapangisi.

“Waiting ako rito sa sala.”

“On the way!” Pagkababa ko sa phone ay agad kong hinila si Lucien papasok sa loob ng elevator.

“Elevator again!” nanginginig ang boses niya sa inis at wala siyang nagawa nang nagsara ang pinto ng elevator.

Welcome to my hell, Lucien!