Se connecterSOLARA’S POV:“Let’s go, Sol. Ihahatid na kita pauwi. You’re drunk… baka hinahanap ka na ni Draexis,” mahinahon ngunit may halong pag-aalala na saad ni Orion habang inaabot ang kamay ko.“A-Ayoko pa…” medyo groggy kong sagot, halos magdikit na ang dila ko sa kalasingan. “I want five more bottles of San Mig Apple… ang sarap pala nito.” napangiti pa ako, kahit pakiramdam ko ay umiikot na ang buong paligid ko.“Sol, magsasara na sila. They need to rest too,” paliwanag niya, maingat na inaalis ang bote sa harapan ko.“Gano’n ba?” tila batang tanong ko?Ang mga mata ko ay namumungay na at nag-iinit na ang pisngi ko sa kalasingan.“Yes…” sagot niya, bahagyang napailing pero hindi mawala ang pag-aalala sa mukha nito.“Okay… hatid mo na ako.” Pilit akong tumayo, ngunit agad ding napaupo dahil sa pagkahilo. Napahawak ako sa noo ko, ramdam ang bigat ng ulo ko.Mabilis siyang lumapit. “Easy… I’ve got you.” Ipinatong niya ang braso ko sa balikat niya at marahan akong inalalayan palabas hanggang s
SOLARA’S POV:“I told you right? Please just give me time. I’m still figuring things out.” magulong saad ni Draven, halatang siya mismo ay hindi sigurado sa mga salitang lumalabas sa bibig niya.Parang may malamig na kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.Ganito pala kasakit ang marinig ang katotohanan na hindi ka sigurado kung mahal ka ba o hindi.Napatawa ako nang mahina, pero walang saya. “Okay… sige. Think about it. Baka naman kasi pagnanasa lang ang nararamdaman mo sa akin kaya hindi mo pa rin talaga masabi kung anong nararamdaman mo para sa akin,” nanginginig kong tugon. “Huwag na muna tayong mag-usap, Draven. Hindi na kita kaya kausapin pa na hindi nagagalit sayo.”Hindi ko na hinintay ang sagot niya.Iniwan ko siya roon na nakatayo habang tulala at tila ba wala itong balak na habulin ako.Paglabas ko ng kwarto ay parang nawalan ako ng direksyon. Parang may bahagi ng sarili kong naiwan sa loob kasama niya.“Mommy… where are you going?” tanong ni Draexis nang makita niya a
SOLARA’S POV“Mom…” mahinang tawag ni Draexis habang marahan niyang niyuyugyog ang balikat ko.“Hmmm… what is it, baby? I’m still sleepy…” reklamo ko saka lumipat sa kabilang side ng kama at mas niyakap ang unan ko.Pilit na sinusulit ang ilang minutong pang pahinga.“Mommy… Tito Orion is downstairs. He’s waiting for you in the dining area,” paliwanag niya, halatang pinipigilan ang excitement sa boses.Napamulagat ako bigla.“What?!” mabilis akong napabangon, dahilan para nakaramdam ako ng pagkahilo sa biglang pagbangon.“Tito Orion visited us. He brought me medical books, kasi sinabi ko po sa kanya noon na mahilig akong magbasa nito,” dagdag pa niya, may halong tuwa ang tinig.Napabuntong-hininga ako. “Okay… sabihin mo sa kanya I’ll just freshen up. I’ll be there in a minute.”“Okay, mom!” masiglang sagot niya bago tuluyang lumabas ng kwarto ko.Naiwan akong nakaupo sa kama, hinihimas ang sentido ko. Ilang araw pa lang ang nakakalipas simula nang umuwi kami mula sa mansyon ni Draven,
SOLARA’S POV:“Send me all the details regarding your bank account and stop bothering me. Or else, I will ruin your life.” malamig at walang emosyong saad nito.Sapat ang bawat salitang binitawan ni Draven para manlambot ang tuhod ng kahit sinong makakarinig nito.“Wala kang karapatang balaan kami!” taas-noong sagot ni Rico, pilit tinatakpan ang takot sa tinig nito. “Pwede ka naming kasuhan sa ginagawa mong pananakot sa amin!”“Rico, t-tara na…” nanginginig na saad ni Roselia habang hinahatak ang manggas ng asawa nito. “Hindi mo ba siya kilala? Makapangyarihan siya at kilala sa buong bansa…”Ngunit hindi nagpatinag si Rico.“I said this is not over,” mariin niyang sagot. “Sisiguraduhin kong magmamakaawa at luluhod ka sa amin para humingi ng tawad.”Bahagyang ngumisi si Draven. Ngunit ang klase ng ngisi na iyon ay walang bahid ng saya, kundi isang tahimik na babala.“Don’t you think… it’s the other way around?” malamig na saad ni Draven.Nanlaki ang mata ko sa lamig ng boses niya. Hind
SOLARA’S POV:Narito kami ngayon sa mansyon ni Draven. Isang lugar na kahit ilang beses ko nang napuntahan ay hindi ko pa rin maiwasang mamangha sa ganda nito. Malawak, tahimik, at punong-puno ng alaala na unti-unti ko nang kinikilalang bahagi ng buhay ko.Dalawang araw kaming mananatili rito.Kinukulit ako ng mag-ama, si Draexis at si Draven na pumayag. Ano pa bang choice ko kundi pumayag? Pagkakaitan ko ba ito na maging masaya?“Mom…” mahina ngunit malinaw na tawag ng anak ko, dahilan para mapatingin ako sa kanya.Ngumiti ako habang abala sa paglalagay ng batter sa cake pan. “Yes, baby?”Nasa kusina kami ngayon, at habang ako ang nagba-bake, si Draexis naman ay masayang tumutulong sa akin. Suot ang maliit niyang apron na personalized pa. Pinagawa iyon ni Draven para sa aming tatlo. Simpleng bagay, pero ramdam ko ang effort nito sa amin.“Hindi pa po ba uuwi si Daddy?” nakangusong tanong niya.Napahinto ako saglit. There was something in his voice, yung simpleng pangungulila na pilit
SOLARA’S POV:“Oh my gosh, Draven! You’re finally here. Saan ka ba nagpunta ha at ba—”Biglang naputol ang sasabihin ni Isabelle nang bumaba ang tingin niya sa magkahawak naming kamay. Para bang doon lang niya ako napansin dahil nakatago sa likuran ni Draven kanina.At nang tuluyan akong lumantad sa paningin niya ay agad nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya.Biglang tumalim ang paraan ng pagtingin nito sa akin. May halong lamig, babala at panghuhusga.Likewise, Isabelle.“What the hell, Draven? Why are you with that bitch?” bakas ang matinding pagkasuklam sa tinig nito.Nanikip ang dibdib ko sa narinig ko na pang-iinsulto nito, pero mas nangingibabaw ang inis kaysa sakit.Balak ko nang humakbang papalapit at handa na sana akong patulan siya ngunit naramdaman ko ang marahang pag-iling ni Draven.“Bakit mo ako pinipigilan, huh?” mahina ngunit gigil kong tanong. “Ayaw mo bang masampal ko siya sa pang-iinsulto niya sa’kin?”“No… it’s not like that,” saka ito nagpakawala ng buntong-hining







