CHAPTER THREE

CELESTIA’S POV

Nanatiling nakapako ang tingin ko sa monitor ng intercom. Ang kaninang mabilis na tibok ng puso ko ay tila tumigil. Ang babaeng nasa screen ay walang iba kundi si Attorney Jace Valez, ang babaeng laging nakabuntot kay Lex at kilala bilang "Ice Queen" ng legal department. At ang mas malala, karga-karga niya ang isang batang mahimbing na natutulog.

Si Kaleb.

"Lex, please... let me go down," nauutal kong sabi.

Susubukan ko pa sanang bawiin ang phone ko pero mas lalong humigpit ang hawak ni Lex sa balikat ko.

"No," madiin niyang sagot. Ang boses niya ay gumaralgal, puno ng halo-halong galit, gulat, at isang emosyong hindi ko maipaliwanag. Tumingin siya sa intercom. "Let them up."

"Lex, no! Huwag!" pagmamakaawa ko, pero huli na. Pindot na niya ang button para payagan ang elevator.

Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay tila nagniningas sa dilim ng banyo. "Three years, Cel. Tatlong taon mo akong pinagmukhang tanga? Habang nagpapakasasa ka sa London, may itinatago ka palang ganito kalaking sikreto sa akin?"

"Hindi mo naiintindihan, Lex! I had to protect him!"

"Protect him from what? From me?!" halos pasigaw niyang tanong. "Ako ang ama, Cel! I had the right to know!"

Hindi ako nakasagot. Paano ko sasabihin sa kanya na natakot ako? Natakot ako na baka gamitin niya lang ang anak ko para saktan ako lalo, gaya ng ginawa niya sa kumpanya ng tatay ko noon.

Bumukas ang pinto ng penthouse. Pumasok si Jace na mukhang pagod pero may bakas ng tagumpay sa kanyang mga mata. Sa likod niya ay si Nanay Ising na umiiyak at tila hiyang-hiya.

"Cel! Pasensya ka na, anak! Bigla na lang silang pumasok sa apartment, sabi nila emergency raw at kailangan kaming dalhin dito," paliwanag ni Nanay Ising habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

Tumingin ako kay Jace. "Ano'ng ibig sabihin nito, Jace? Bakit mo sila dinala rito?"

Ngumisi nang mapait si Jace at ibinaba si Kaleb sa malambot na sofa. "I noticed your frequent calls to a suspicious number, Celestia. At bilang legal counsel ni Lex, trabaho kong siguraduhin na walang 'leaks' sa paligid niya. Imagine my surprise nang makita ko ang batang ito sa isang tago at lumang apartment. He looks exactly like a Riverra, doesn't he?"

Lumapit si Lex sa sofa. Dahan-dahan, parang natatakot na baka maglaho ang bata kung mahawakan niya ito. His large, calloused hand reached out to brush the messy dark hair of the sleeping boy.

Sa sandaling iyon, ang galit sa mukha ni Lex ay napalitan ng isang matinding pangungulila. I saw his jaw clench, his eyes glistening with unshed tears.

"Kaleb..." bulong niya. Ang pangalan ng anak ko ay parang isang panalangin sa mga labi niya.

Lumingon siya kay Jace, ang boses niya ay biglang naging malamig at puno ng awtoridad. "Leave us, Jace. Take the nanny to the guest room. Now."

"But Lex—"

"I said LEAVE!" sigaw ni Lex na nagpauga sa buong penthouse.

Mabilis na sumunod si Jace, bitbit ang takot sa kanyang mga mata. Isinama niya si Nanay Ising sa kabilang kwarto, leaving me and Lex alone with our son.

Umupo si Lex sa carpet, sa tabi ng sofa kung saan natutulog si Kaleb. Hindi niya maalis ang tingin sa bata. Ako naman ay nakatayo lang sa gilid, nanginginig at hindi alam ang gagawin.

"Bakit, Cel?" mahina niyang tanong, hindi tumitingin sa akin.

"Bakit mo ipinagkait sa akin ang pagkakataong makita siyang lumaki? Ang marinig ang unang salita niya? Ang makita ang unang hakbang niya?"

"Dahil sinira mo kami, Lex!" pasigaw kong sagot, ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang umagos.

"You signed that document! You destroyed Marquez Corp! Paano ko ipagkakatiwala ang anak ko sa taong pilit na pinapabagsak ang pamilya ko?"

Tumayo si Lex at hinarap ako. Ang distansya namin ay halos wala na. "I did that for the business, Cel! Pero ikaw? I never stopped looking for you! I never stopped wanting you back!"

"Pero ngayon, nakuha mo na kami," mapait kong sabi.

"Nakuha mo na ang gusto mo. Heto na kami, Lex. Ano pa'ng kailangan mo? 'Di ba sabi mo gusto mo ng pound of flesh? Heto na, kunin mo na lahat!"

Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili.

"Hindi ko kukunin si Kaleb sa'yo, Cel. Pero huwag mong asahan na palalabasin ko pa kayo sa pintong iyan."

"Ano?!"

"You heard me. The contract is still active. Pero ngayon, may bagong clause," sabi niya habang nililigpit ang folder sa mesa. "Hindi ka lang magiging assistant ko. You will stay here as my wife in everything but name. At si Kaleb... he will be announced as the heir of the Riverra Empire by tomorrow morning."

"Lex, nabubuang ka na ba?! Hindi mo pwedeng gawin 'yan!"

"I can, and I will," madiin niyang sabi. "I built this empire, Celestia. And I will protect what's mine. Whether you like it or not."

Dinala ko si Kaleb sa kwartong itinalaga para sa akin. Habang pinapanood ko siyang matulog, hindi ko mapigilang mapahagulgol. Ang gintong hawla na kinatatakutan ko ay mas lalo pang naging masikip.

Maya-maya, narinig ko ang pagbukas ng pinto. Pumasok si Lex, hindi na suot ang kanyang suit jacket. Nakaputi siyang shirt na nakatupi ang manggas. Umupo siya sa dulo ng kama, malayo sa akin pero malapit kay Kaleb.

"He really does have my eyes," bulong niya.

Hindi ako sumagot.

"Cel..." tawag niya sa akin. "I'm sorry. Para sa lahat."

Tumingin ako sa kanya, gulat sa narinig ko. Ang mapagmataas na Kielixus Riverra, humihingi ng tawad?

"Pero hindi iyon magbabago ng desisyon ko," dagdag niya.

"You stayed away for three years. I will make sure you stay by my side for the next thirty."

Lalapit sana siya para hawakan ang kamay ko nang biglang tumunog ang kanyang cellphone. Sa gitna ng katahimikan ng madaling araw, ang liwanag ng screen ay nakakasilaw.

Nakita ko ang caller ID: "HOSPITAL - EMERGENCY."

Mabilis na sinagot ni Lex ang tawag. Habang nakikinig siya, unt-unting namutla ang kanyang mukha. Ang kamay niyang hawak ang phone ay nagsimulang manginig.

"Ano?! How? We have the best security there!" sigaw niya sa kabilang linya.

Lumingon siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng takot na hindi ko pa nakikita kailanman.

"Cel..."

"Lex, ano'ng nangyari? Si Papa ba?" tanong ko, kinakabahan.

Umiling siya. "No. It's not your father. It's the lab results."

"Anong lab results?"

Huminga siya nang malalim, tila nahihirapang bigkasin ang mga salita. "The DNA test I secretly ordered the moment Jace brought Kaleb in... it just came back."

Tumitig siya sa akin, at ang sumunod na sinabi niya ay tila isang bombang sumabog sa loob ng kwarto.

"Kaleb is not my son, Celestia. He's not mine. So tell me... kaninong anak ang dinala mo sa loob ng bahay ko?”