CHAPTER FIVE

CELESTIA'S POV:

Ang rooftop ng St. Jude Memorial Hospital ay nababalot ng ingay mula sa malakas na hangin at ang papalapit na ugong ng helicopter. Pero para sa akin, tila tumigil ang mundo. Ang boses na narinig ko sa intercom ay sapat na para mangatog ang aking mga tuhod.

"Lex, huwag..." pigil ko sa kanya. "Ang boses na 'yon... hindi maaari."

Hindi sumagot si Lex. Ang kanyang panga ay mariing nakatirik, ang kanyang mga mata ay puno ng purong galit. Alam niya. Alam niya kung kanino ang boses na iyon. Ang boses ni Prince Valez, ang pinsan ni Jace at ang lalaking akala namin ay namatay sa isang trahedya sa dagat tatlong taon na ang nakakaraan.

"Stay here with the security, Cel. Bantayan mo si Kaleb," utos ni Lex sa akin, ang boses ay kasing lamig ng hanging madaling-araw.

"No! Lex, kukunin nila si Papa!"

"I said stay!" sigaw niya, sabay tulak sa akin pabalik sa loob ng hallway at mabilis na ni-lock ang pinto mula sa labas.

"Lex! Lex, buksan mo ito!" sigaw ko habang hinahampas ang bakal na pinto, pero tanging ang tunog ng kanyang mga yabag palayo ang narinig ko.

LEXIUS’s POV

Pumunta ako sa gitna ng helipad nang walang hawak na armas. Itinaas ko ang aking mga kamay, pero ang bawat hibla ng pagkatao ko ay handang pumatay. Sa gitna ng liwanag ng mga spotlight ng rooftop, nakita ko siya.

Nakatayo si Prince malapit sa gilid ng building. Hawak niya ang wheelchair ni Don Ricardo Marquez, na tila walang malay at puno ng mga tubo. Sa likod ni Prince, apat na armadong lalaki ang nakatutok ang mga baril sa akin.

"The prodigal son returns," nakangising sabi ni Prince. May mahabang peklat na siya ngayon sa kanyang kaliwang pisngi, isang alaala ng "pagkamatay" niya noon.

"Long time no see, Lex. Kumusta ang pakiramdam na malamang buhay ang kaisa-isang lalaking kinatatakutan mong agawin muli si Celestia?"

"You're a ghost, Prince. And I should have made sure you stayed dead back then," sagot ko, ang boses ay puno ng pagbabanta. "Bitawan mo ang matanda. This is between you and me."

"Is it?" tumawa si Prince, isang tunog na puno ng baliw na galit. "This is about the Marquez debt, Lex. Ang kumpanya nila? It was supposed to be mine. Kung hindi dahil sa pakikialam mo at ng Riverra Construction, Celestia would have married me, and I would have owned everything!"

"Celestia never loved you! Ginamit mo lang ang utang ng tatay niya para pilitin siya!"

"At least I had her! I had her until you ruined the blueprint!" huling hiyaw ni Prince. Lumingon siya sa kanyang mga tauhan. "Get the old man into the chopper. Ngayon din!"

CELESTIA’S POV

"Nay Ising, hawakan niyo si Kaleb. Marcus, kailangan nating makalabas!" sigaw ko sa head of security.

"Ma'am, the door is reinforced! Lex has the only override code!" sagot ni Marcus habang sinusubukang i-hack ang keypad.

Tumingin ako sa paligid. Ang service elevator. Hindi iyon kontrolado ng security system ni Lex dahil under maintenance iyon ng ospital. Mabilis akong tumakbo patungo sa dulo ng hallway.

"Ma'am, delikado!" tawag ni Marcus, pero hindi ko na siya pinakinggan.

Nakarating ako sa service hatch at pilit na binuksan ito. Gumapang ako sa loob ng ventilation duct na patungo sa rooftop utility room. Bawat segundo ay mahalaga. Naiisip ko si Papa. Naiisip ko si Lex na mag-isang humaharap sa isang demonyo.

Paglabas ko sa utility room, sumalubong sa akin ang amoy ng jet fuel. Mula sa likod ng isang dambuhalang water tank, nakita ko ang eksena.

Isinasakay na si Papa sa helicopter. Si Lex ay nakaluhod na ngayon sa semento habang tinutukan ng baril ni Prince sa ulo.

"Say goodbye to your empire, Lex. And say goodbye to Celestia," wika ni Prince habang dahan-dahang kinakalabit ang gatilyo.

"PRINCE, TIGIL!" sigaw ko habang lumalabas sa pinagtataguan ko.

Lahat sila ay napalingon sa akin. Nabakas ang gulat at takot sa mga mata ni Lex. "Cel! Get out of here!"

Ngumiti si Prince, ang kanyang mga mata ay kumislap sa tuwa. "Celestia... my sweet, sweet Celestia. You always did have a knack for bad timing."

Naglakad siya palapit sa akin, iniwan si Lex sa ilalim ng bantay ng kanyang mga tauhan. "You look beautiful, Cel. Mas lalo kang gumanda pagkatapos ng tatlong taon. Did you miss me?"

"Hayop ka, Prince. Bakit mo ito ginagawa?"

"Dahil kailangan kong bawiin ang sa akin. At ikaw... ikaw ang premyo ko," hinawakan niya ang pisngi ko pero mabilis ko itong iwinaksi. "Huwag kang mag-alala. Isasama kita. Isasama ko kayong dalawa ng tatay mo. Magiging isang masayang pamilya tayo sa ibang bansa."

"Paano si Kaleb?" tanong ko, pilit na pinapatagal ang oras.

Natigilan si Prince. "Kaleb? Ah, ang batang bunga ng pagkakamali niyo ni Lex? Huwag kang mag-alala. I’ll make sure he’s... taken care of. Jace will handle the 'disposal'."

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa ulo ko. Disposal. Ang anak ko.

Biglang may narinig kaming malakas na pagsabog mula sa ibaba ng rooftop. Ang mga ilaw ng ospital ay biglang namatay at ang tanging natirang liwanag ay ang mula sa buwan at ang helicopter.

"What was that?!" sigaw ni Prince.

"It’s the end of your game, Prince," Lex said, his voice now filled with a dark triumph.

Bago pa makakilos ang mga tauhan ni Prince, mabilis na sumulpot mula sa dilim ang mga tauhan ni Marcus. Isang matinding bakbakan ang naganap. Putukan dito, suntukan doon.

Sa gitna ng gulo, sinunggaban ni Lex ang lalaking may hawak sa kanya at inagaw ang baril nito. Tumakbo si Prince patungo sa helicopter kung saan nandoon si Papa.

"Celestia, dito!" hila sa akin ni Lex habang pinoprotektahan ako mula sa mga ligaw na bala.

"Si Papa, Lex! Dadalhin nila si Papa!"

Tumakbo kami patungo sa helipad. Paalis na ang helicopter. Nakita ko ang mukha ni Prince mula sa bintana, puno ng poot. Pero bago pa tuluyang makaangat ang sasakyan, isang pamilyar na pigura ang lumabas mula sa loob ng helicopter.

Si Jace.

May hawak siyang baril at nakatutok ito kay Prince. "You lied to me, Prince! Sabi mo we would be partners! Sabi mo you would kill Celestia and give me Lex! Pero nalaman ko ang plano mo... you were going to kill us all and take the money!"

"Jace, ibaba mo ang baril!" sigaw ni Lex mula sa ibaba.

Pero huli na. Isang putok ang umalingawngaw sa loob ng helicopter. Tumama ang bala sa control panel, at nagsimulang umusok ang makina. Ang helicopter ay nagsimulang mag-sway nang delikado sa ere, paalis sa rooftop ng ospital.

"PAPA!" sigaw ko habang pinapanood ang helicopter na dahan-dahang bumabagsak patungo sa madilim na bahagi ng kagubatan sa likod ng ospital.

Nakaluhod ako sa semento, umiiyak habang tinitignan ang usok na nanggagaling sa pinagbagsakan ng helicopter.

Yakap-yakap ako ni Lex nang mahigpit, ang kanyang katawan ay nanginginig din sa tensyon.

"We have to find them, Lex. Si Papa... si Papa nandoon..."

"We will find him, Cel. We will," pangako niya.

Pero bago kami makakilos, muling tumunog ang phone ni Lex. Isang anonymous message ang pumasok. Hindi ito mula sa ospital, hindi mula sa lab.

It was a video file.

Pinindot ni Lex ang play. Ang video ay nagpapakita ng isang madilim na kwarto. Doon, nakatali sa isang upuan... ay si Kaleb.

Pero hindi ba't kasama siya ni Nanay Ising sa loob? Paano siya nakuha?

Lumingon kami sa pinto ng rooftop. Doon, nakatayo si Marcus, ang head of security na pinagkatiwalaan ni Lex ng buhay namin. Hawak niya ang duguang phone ni Nanay Ising.

"The debt of the Marquez family is indeed high, Mr. Riverra," wika ni Marcus, ang kanyang boses ay walang anumang emosyon. "But the debt of the Riverra family to my employers... is even higher. If you want the boy back, you have exactly one hour to transfer the entire Riverra Construction assets to this account."

Inihagis niya ang isang papel sa paanan ni Lex.

"At Celestia? You're coming with me. Prince was just a distraction. The real architect of your downfall hasn't even shown his face yet."

"Choose, Lex," madiin na wika ni Marcus habang itinututok ang baril sa akin. "The empire you built, or the heart you broke?”