LOGIN"I'm sorry, Ms. Marquez. We did everything we could, but..." huminto ang doktor, huminga nang malalim."The bullet grazed his pulmonary artery. Nawalan siya ng masyadong maraming dugo bago pa nakarating dito. We had to put him in an induced coma to stabilize his vitals. He’s alive, but... we don't know when, or if, he will wake up."Napasandal ako sa malamig na pader. Alive. Buhay siya, pero parang kinuha na rin ang kalahati ng pagkatao ko. Ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang umagos."Mommy? Bakit po kayo umiiyak? Where's Daddy Lex?" ang maliit na boses ni Kaleb ang nagpabalik sa akin sa realidad.Nakatayo siya sa tabi ko, hawak-hawak ang laylayan ng aking duguang damit. Ang kanyang mga mata—ang mga matang kasing-talim ng sa ama niya—ay puno ng pag-aalala.Lumuhod ako para mapantayan siya. Niyakap ko siya nang mahigpit. "Daddy Lex is just sleeping, baby. He’s very tired from protecting us. Magiging okay din siya, okay?"Tumango si Kaleb, pero alam ko sa puso ko na
Ang rooftop ng ospital ay naging isang madugong entablado. Sa isang dulo, ang usok mula sa bumagsak na helicopter kung saan nadoon ang aking ama. Sa gitna, ang lalaking pinagkatiwalaan ni Lex ng aming kaligtasan—si Marcus—na ngayon ay nakatutok ang baril sa aking sentido."Marcus, ibaba mo ang baril," mahinahon ngunit may halong pait na utos ni Lex. His hands were clenched at his sides, his knuckles turning white. "You were like a brother to me. Tatlong taon kitang kasama sa bawat site, sa bawat banta sa buhay ko. Bakit?"Natawa nang maikli si Marcus, isang tunog na puno ng panunuya. "Brother? Business is business, Mr. Riverra.Nakalimutan mo na ba ang pamilyang winasak ng tatay mo noong nagsisimula pa lang ang Riverra Construction? The Monteverde family? My family?"Nanlaki ang mga mata ni Lex. "The Monteverdes... the owners of the land in Cavite?""Exactly," sagot ni Marcus. "Ginipit niyo kami sa utang hanggang sa magpakamatay ang mga magulang ko. At ngayon, kukunin ko ang lahat ng
CELESTIA'S POV:Ang rooftop ng St. Jude Memorial Hospital ay nababalot ng ingay mula sa malakas na hangin at ang papalapit na ugong ng helicopter. Pero para sa akin, tila tumigil ang mundo. Ang boses na narinig ko sa intercom ay sapat na para mangatog ang aking mga tuhod."Lex, huwag..." pigil ko sa kanya. "Ang boses na 'yon... hindi maaari."Hindi sumagot si Lex. Ang kanyang panga ay mariing nakatirik, ang kanyang mga mata ay puno ng purong galit. Alam niya. Alam niya kung kanino ang boses na iyon. Ang boses ni Prince Valez, ang pinsan ni Jace at ang lalaking akala namin ay namatay sa isang trahedya sa dagat tatlong taon na ang nakakaraan."Stay here with the security, Cel. Bantayan mo si Kaleb," utos ni Lex sa akin, ang boses ay kasing lamig ng hanging madaling-araw."No! Lex, kukunin nila si Papa!""I said stay!" sigaw niya, sabay tulak sa akin pabalik sa loob ng hallway at mabilis na ni-lock ang pinto mula sa labas."Lex! Lex, buksan mo ito!" sigaw ko habang hinahampas ang bakal n
CELESTIA'S POV Ang mundong binuo ko sa loob ng tatlong taon ay gumuho sa isang iglap. Hindi dahil sa putok ng baril sa labas, kundi dahil sa pitong salitang binitawan ni Lex. “Kaleb is not my son, Celestia.” Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. My mind raced, searching for any logical explanation. Impossible. Si Lex lang ang lalaking minahal ko. Siya lang ang lalaking ginalaw ko. Siya lang ang tanging arkitekto ng gabing iyon sa penthouse na nagbunga kay Kaleb. “Lex, hindi totoo 'yan...” nauutal kong sabi, pero hindi na niya ako pinakinggan. Isang malakas na pagbasag ng salamin ang umalingawngaw mula sa sala. CRAAASH! Kasunod nito ang pagtili ni Jace mula sa kabilang kwarto at ang malakas na pag-iyak ni Kaleb na nagising dahil sa ingay. “Get down! Dapa, Celestia!” sigaw ni Lex. Mabilis niya akong hinila pababa sa carpet at sinalo ang umiiyak na si Kaleb mula sa kama. Naramdaman ko ang bigat ng katawan ni Lex na pilit kaming pinoprotektahan. Sa gitna ng dilim, tanging ang
CELESTIA’S POV Nanatiling nakapako ang tingin ko sa monitor ng intercom. Ang kaninang mabilis na tibok ng puso ko ay tila tumigil. Ang babaeng nasa screen ay walang iba kundi si Attorney Jace Valez, ang babaeng laging nakabuntot kay Lex at kilala bilang "Ice Queen" ng legal department. At ang mas malala, karga-karga niya ang isang batang mahimbing na natutulog. Si Kaleb. "Lex, please... let me go down," nauutal kong sabi. Susubukan ko pa sanang bawiin ang phone ko pero mas lalong humigpit ang hawak ni Lex sa balikat ko. "No," madiin niyang sagot. Ang boses niya ay gumaralgal, puno ng halo-halong galit, gulat, at isang emosyong hindi ko maipaliwanag. Tumingin siya sa intercom. "Let them up." "Lex, no! Huwag!" pagmamakaawa ko, pero huli na. Pindot na niya ang button para payagan ang elevator. Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay tila nagniningas sa dilim ng banyo. "Three years, Cel. Tatlong taon mo akong pinagmukhang tanga? Habang nagpapakasasa ka sa London, may itinata
CELESTIA’S POV Hindi ako makahinga nang maayos habang nakatitig sa itim na folder na nasa harap ko. Ang bawat salitang nakasulat sa kontrata ay parang mga kadenang dahan-dahang pumupulupot sa leeg ko. Executive Assistant. Twenty four seven. Staying at his penthouse. “Lex, hindi maaari ito,” mahina pero madiin kong sabi. Ginagamit ko ang palayaw niya na dati ay nagpapalambot sa puso niya, sa pangarap na baka may matira pang kahit katiting na awa sa loob ng dibdib niya. Pero nagkamali ako. Sa pagbanggit ko ng pangalan niya, mas lalong tumalim ang titig ni Lex Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. “Don’t call me Lex Celestia. You lost that right the moment you ran away without a word,” malamig niyang sagot. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Bawat hakbang niya ay parang tunog ng martilyo sa kabaong ko. “It’s Mr. Riverra to you. At tungkol sa kontrata… wala kang choice. You’re desperate, and I’m the only one who can sign the check that will keep your f







