CHAPTER SIX

Ang rooftop ng ospital ay naging isang madugong entablado. Sa isang dulo, ang usok mula sa bumagsak na helicopter kung saan nadoon ang aking ama. Sa gitna, ang lalaking pinagkatiwalaan ni Lex ng aming kaligtasan—si Marcus—na ngayon ay nakatutok ang baril sa aking sentido.

"Marcus, ibaba mo ang baril," mahinahon ngunit may halong pait na utos ni Lex. His hands were clenched at his sides, his knuckles turning white. "You were like a brother to me. Tatlong taon kitang kasama sa bawat site, sa bawat banta sa buhay ko. Bakit?"

Natawa nang maikli si Marcus, isang tunog na puno ng panunuya. "Brother? Business is business, Mr. Riverra.

Nakalimutan mo na ba ang pamilyang winasak ng tatay mo noong nagsisimula pa lang ang Riverra Construction? The Monteverde family? My family?"

Nanlaki ang mga mata ni Lex. "The Monteverdes... the owners of the land in Cavite?"

"Exactly," sagot ni Marcus. "Ginipit niyo kami sa utang hanggang sa magpakamatay ang mga magulang ko. At ngayon, kukunin ko ang lahat ng sa inyo. Starting with your heir."

Ipinakita muli ni Marcus ang video ni Kaleb. Umiiyak ang anak ko, nakagapos ang maliliit niyang kamay. "Mommy! Daddy!" ang boses niya ay parang hinihiwa ang puso ko.

"Lex, huwag mo akong isipin! Iligtas mo si Kaleb!" hiyaw ko habang pilit na kumakawala sa hawak ni Marcus, pero mas lalong bumaon ang dulo ng baril sa balat ko.

"Quiet, Celestia!" madiin niyang utos. "Lex, the timer is ticking. One hour. Transfer the assets, or you'll receive your son's finger as a gift for breakfast."

LEX’S POV

Nakaharap ako sa pinakamahirap na desisyon ng buhay ko. My empire—the blood, sweat, and tears of my family—against the life of the son I just found out was mine.

"Marcus, you want the assets? Fine. Kunin mo lahat. Just give me my son back," sabi ko habang dahan-dahang kinukuha ang aking laptop mula sa duguang sahig.

"Lex, no! Ang kumpanya niyo..." tutol ni Cel, umiiyak na.

"The company can be rebuilt, Cel. My son... you... you are irreplaceable," bulong ko habang nakatingin sa kanya. I wanted her to know that for the first time in three years, I was choosing her over my pride.

Nagsimula akong mag-type. Ang mga daliri ko ay nanginginig pero kailangan kong maging mabilis. Habang ginagawa ko ang transfer, palihim kong binuksan ang isang sub-program na binuo ko para sa ganitong mga sitwasyon—ang "Goliath Override."

"Lex, don't try anything smart. I know how your mind works," babala ni Marcus.

"I'm just doing the transfer, Marcus. It takes time to move billions," sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

Sa screen ng laptop, nakita ko ang GPS coordinates ng video ni Kaleb. It wasn't far. It was in an old warehouse owned by the Monteverdes, just five kilometers away from the hospital.

"Done," sabi ko sabay pakita ng confirmation screen. "The assets are now in the offshore account you provided. Now, release her."

Ngumiti si Marcus. Isang matamis at mapanganib na ngiti.

"Not so fast. Kukunin ko muna ang bata bago ko ibigay sa'yo ang babaeng ito. We're going to the warehouse. Mag-isa ka, Lex. Walang backup, walang pulis. Isang maling galaw, sabog ang bungo ni Celestia."

CELESTIA’S POV

Nakasakay kami sa isang lumang van patungo sa warehouse. Nakagapos ang mga kamay ko at may busal ang bibig ko. Si Lex ay sumusunod sa amin gamit ang kanyang SUV, mag-isa gaya ng utos ni Marcus.

Habang umaandar ang sasakyan, tumitingin ako sa labas ng bintana. Papasikat na ang araw, pero ang kadiliman sa puso ko ay hindi pa rin nawawala. Iniisip ko si Papa. Buhay pa kaya siya sa pinagbagsakan ng helicopter? At si Kaleb... diyos ko, iligtas niyo ang anak ko.

Pagdating sa warehouse, bumaba si Marcus at hinila ako palabas. Doon, sa gitna ng madilim at maalikabok na gusali, nakita ko si Kaleb.

"Baby!" sigaw ko sa isip ko dahil hindi ako makapagsalita.

"Mommy!" sigaw ni Kaleb nang makita ako. Susubukan sana niyang tumakbo pero nakatali siya sa isang silya.

Bumaba si Lex mula sa kanyang sasakyan. Huminto siya sa tapat namin, ang mga mata niya ay nakatutok lang kay Kaleb at sa akin.

"Nagawa ko na ang gusto mo, Marcus. Let them go," utos ni Lex.

"Wait, wait," may isang boses na nanggaling sa itaas na bahagi ng warehouse. Isang lalaking nakaupo sa isang steel beam, unt-unting bumaba gamit ang elevator.

Hindi si Prince. Hindi si Jace.

Isang matandang lalaki na may tungkod, pero ang tindig ay puno pa rin ng kapangyarihan. Nanlamig ang buong katawan ko nang makilala ko siya.

"Don Eduardo Monteverde?" bulong ni Lex. "Akala ko... patay na kayo."

"Revenge keeps a man alive, Lex," wika ng matanda. "Ang tatay mo, pinabagsak ako. Ang pamilya mo, ninakaw ang kinabukasan namin. At ang pamilya ni Celestia? Sila ang tumulong sa inyo. Kaya nararapat lang na sabay-sabay kayong magbayad."

Tumingin si Don Eduardo kay Marcus. "Tapusin mo na ito. Kill the child first. I want them to feel the pain of losing a future before they lose their lives."

"NO!" sigaw ni Lex at mabilis siyang sumugod.

Nagkagulo sa loob ng warehouse. Marcus fired his gun, pero mabilis na nakapagtago si Lex sa likod ng mga dambuhalang crates.

"Cel, dapa!" sigaw ni Lex.

Sa gitna ng putukan, nagawa kong kalasin ang gapos sa kamay ko gamit ang isang matalim na piraso ng bakal na nakita ko sa sahig. Tumakbo ako patungo kay Kaleb.

"Baby, don't be scared. Mommy's here," bulong ko habang kinakalit ang tali niya.

"Mommy, look out!" tili ni Kaleb.

Lumingon ako at nakita ko si Marcus na nakatutok ang baril sa akin. "Goodbye, Ms. Marquez."

BANG!

Isang putok ang umalingawngaw. Pero hindi ako ang tinamaan.

Nakatayo sa harap ko si Lex. Ang puting polo niya ay dahan-dahang namumula sa dugo na nanggagaling sa kanyang dibdib.

"Lex!" sigaw ko habang sinalo ko ang bumabagsak niyang katawan.

"Go... Cel... take Kaleb... run..." ubo niya, may kasamang dugo.

"No! Lex, hindi kita iiwan!"

Marcus was about to fire again nang biglang sumabog ang main door ng warehouse. Pumasok ang mga tauhan ng SWAT kasama si Marcus—ang totoong Marcus?

Hindi. Ang pumasok ay ang special forces na kinuha ni Lex gamit ang "Goliath Override" signal na ipinadala niya kanina.

Nadakip si Don Eduardo at ang pekeng Marcus. Mabilis na isinakay si Lex sa stretcher.

"Lex, please... stay with me. Huwag kang pipikit," iyak ko habang hawak-hawak ang kamay niya sa loob ng ambulansya. Si Kaleb ay yakap-yakap ko sa kabilang braso ko.

Tumingin si Lex sa akin, ang kanyang mga mata ay unt-unting nanlalabo. "Cel... tell me again... tell me... that Kaleb... is mine..."

"He's yours, Lex. He's yours. Ikaw lang ang ama niya. Ikaw lang ang mahal ko," sagot ko habang hinahalikan ang kamay niya.

"I love you... Kie..." bulong niya bago tuluyang ipikit ang kanyang mga mata. Ginagamit niya ang lumang nickname ko, ang tanging tawag na nagpaparamdam sa akin na ako pa rin ang Diamond niya.

"Lex! Lex! Huwag!"

_

Habang nasa loob ng operating room si Lex, isang nurse ang lumapit sa akin. May dala siyang isang maliit na plastic bag na naglalaman ng mga gamit ni Lex.

"Ms. Marquez, nakuha po namin ito sa bulsa ni Mr. Riverra. Sabi po ng mga medic, mahigpit daw po niyang hawak ito bago siya mawalan ng malay."

Binuksan ko ang plastic bag. Sa loob, nandoon ang luma at punit na picture naming dalawa noong college—ang tanging alaala ng aming simula. Pero sa likod ng picture, may nakasulat na bagong note, mukhang sinulat niya lang bago kami mag-meet sa boardroom.

"I know about Kaleb. I've known for a year. I was just waiting for you to come home so I could give you back the life I stole. Check the red folder in my office safe. The code is Kaleb’s birthday."

Napahinto ang paghinga ko. Alam na niya? Alam na niya noon pa? Kung ganon, bakit kailangan niyang magpanggap na galit? Bakit kailangan niyang gawin ang "Contract"?

At bago ko pa masagot ang mga tanong ko, bumukas ang pinto ng OR. Ang doktor ay lumabas na may malungkot na mukha, tinatanggal ang kanyang mask.

"I'm sorry, Ms. Marquez. We did everything we could, but..."