Moonlight Whispers: The Luna's Love

Keilani POV

Pagdilat ng mata ko sa umaga, wala na akong karapatang tumunganga pa dahil kailangan kong ipagluto ng almusal ang mahal kong asawa. May pasok kasi ito araw-araw sa pinagtatrabahuhan niyang Merritt wine company. Masaya ako kasi maganda-ganda na ang trabaho niya ngayon. Hindi na niya kailangang magtiis pa sa pagiging waiter sa isang maliit na restuarant na ang liit nang kinikita niya kasi dati, madalas kaming magtipid para lang mabayaran ang mga bills namin dito sa bahay.

Tatlong taon na kaming nagsasama ni Braxton. Kasal na kami, pero hanggang ngayon ay wala pa rin kaming nagiging anak. Nagpapa-check up naman kami, okay ako, pero siya, simula nung unang check up, hindi na nasundan kasi sobrang busy niya palagi sa trabaho niya.  Isa siyang sales manager sa Merritt wine companu kaya madalas siya talaga siyang busy.

“Oh babe, maaga ka palang nakagayak ngayon, tamang-tama, luto na ang almusal natin, kumain ka muna bago ka umalis,” sabi ko sa kaniya nang makita kong lumabas na siya sa banyo nang naka-topless.

“Babe, kailangan kong umalis ng maaga. May meeting kami ng maaga at bawal ma-late, kaya baka doon na ako mag-almusal sa office namin,” pagtatanggi niya agad sa akin. Ni hindi manlang niya ako tinapunan nang tingin. Wala na rin ang morning kiss na madalas niyang gawin dati.

Minsan, naiisip ko, parang may iba na siya. Sa totoo lang, tatlong buwan na siyang nagtatrabaho sa Merritt wine company, at napansin ko, simula nung pumasok siya roon, parang nanlalamig na ako sa kaniya. Hindi naman ako ganitong asawa dati, pero ngayon, naaamoy at nararamdaman kong parang may babae na siyang iba.

Nung isang araw, may nakita akong isang pirasong buhok na blonde ang buhok sa polong lalabhan ko na. Binalewala ko lang ‘yun nung una, kasi baka may napunta lang doon na buhok ng ka-workmate niya, pero nung sumunod, lipgloss naman ang nakita ko sa bulsa ng jacket niya, sabi naman niya sa akin, ginagamit niya iyon kapag dry ang lips niya, eh, ni minsan o kahit dati, wala naman siyang pakelam sa mga makeup.

Basta, simula nang magtrabaho siya sa Merritt wine company, malaki na ang pinagbago niya.

“Sure ka ba, kahit manlang tinapay at kape ay ayaw mo?” alok ko pa nang lumabas na siya sa kuwarto namin habang nakagayak na, gulo-gulo pa ang buhok niya at halatang nagmamadali.

Ang pinagtataka ko lang, wala naman atang nagkakaroon ng meeting ng ganitong kaaga, alas singko ng umaga o ala sais ng umaga? Ang weird lang, puwede naman niyang isingit ang kahit limang minuto na pag-aalmusal.

**

IBA NA ang kutob ko kaya nung umalis siya, gumayak agad ako para sundan siya. Nakasakay siya sa sasakyan niya, habang ako ay nakasakay sa taxi na agad kong pinara pag-alis niya. Mabuti na lang at magaling magmaneho ang taxi driver, nasundan pa rin niya ang sasakyan ni Braxton.

Sana mali ang kutob ko, sana mali talaga ako. Pero mainam na ‘yung malaman ko ang totoo, para mapanatag na rin ang loob ko.

Kakapanalangin ko lang, na sana ay mali ang kutob ko, pero nang makita kong bumaba at nag-park ng kotse si Braxton sa tapat ng isang mamahaling coffee shop, doon na lalong kumabog ang dibdib ko.

“Kuya, diyan na lang ako sa tabi,” sabi ko sa taxi driver habang nagmamadaling i-abot ang bayad sa kaniya.

Palihim akong sumunod sa kaniya habang suot ang itim niyang cup at face mask. Habang papalapit ako sa kaniya at papasok siya sa loob, nanghihina na agad ang mga tuhod ko. Iba talaga ang pakiramdam ko. Ang sabi niya ay meeting sa office, pero bakit coffee shop ang pinuntahan niya ngayon?

Pagpasok niya sa loob, lumapit siya sa isang lamesa na may magandang babae na nakaupo na tila kanina pa nag-aabang sa kaniya. Napakunot ang noo ko. Naisip ko, isang babae lang ang ka-meeting niya, akala ko ay marami?

Tumayo ang magandang babae na sobrang sexy. Nang makita nito si Braxton ay sumilay ang napakaganda nitong ngiti sa asawa ko. Ngiti na mukhang hindi sa ka-workmate, kundi ngiti na para bang may relasyon sila.

“Putangina!”

Napamura na lang ako bigla sa nakita ko matapos niyang salubungin ang asawa ko. Kitang-kita ng mga mata ko kung paano niya hinalikan sa labi ang asawa ko. Kitang-kita ng mga mata ko kung gaano napangiti ng husto ang asawa ko na dati ay ako lang ang nakakagawa. Ganito siya ka-sweet at ka-inlove dati, alam na alam ko ang ganitong itsura ni Braxton. Hindi siya ganito sa akin, ibang-iba siya ngayon sa akin, cold.

Tila gumuho ang mundo ko nang mapatunayan ko sa sarili ko na may something talaga sa kaniya. At ang hinalang iyon ay tama pala talaga. May kabit ang asawa ko, at ang malala pa roon, sobrang ganda at sobrang sexy pa nito. Mukha pang mayaman, kaya ano na lang ang panlaban ko sa kaniya?

Umalis ako sa harap ng coffee shop na iyon na bumabaha ang luha sa mga mata ko. Para akong zombie maglakad habang papalayo roon. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, ang gusto ko lang ay makalayo at umiyak nang umiyak dahil parang binibiyak ang puso ko ngayon.

Ang tanong sa isip ko ngayon, kailan pa niya ito ginagawa? Kailan pa niya naramdaman na hindi na siya masaya sa piling ko? Dahil ba ‘to sa tanong ng mga pamilya niya na hanggang ngayon ay hindi pa rin kami magkaanak? nakulili na ba ang tenga niya sa mga sulsol at mga negatibong dila ng angkan niya? Ibang babae na ba ang sinusubukan niyang anakan?

Pinili ko siya kaysa sa pamilya ko. Pinili ko siya kasi alam kong mahal niya ako at seryoso siya sa akin, kaya nga kami tumagal ng tatlong taon. Pero ngayong nalaman ko na may kabit na pala siya, pakiramdam ko ay parang mali ang naging desisyon ko noon. Hindi ako makapaniwala, sobrang nagulat ako sa natuklasan ko.

Hindi ko inaasahang darating ang araw na mambabae siya. Grabe ang halikan nila kanina, smack lang dapat, pero nilaplap na agad siya nung magandang babae.

Kinuha ko ang cellphone sa bulsa ko. Tinawagan ko ang bestfriend kong si Fletcher na pinagseselosan niya palagi.

“Aba, himala, after ng ilang buwan ay nagparamdam ang bestfriend ko, anong kailangan mo?” tanong niya agad sa kabilang linya nang sagutin ang tawag ko.

“On the way na ako sa bahay ninyo. Maggayak ka ng alak at pulutan, ako na ang mababayad pagdating ko diyan,” direstyo kong sabi habang ngarag ang boses ko.

Magsasalita at aangal pa sana siya, kaya binaba ko na ang linya ko. Sumakay nalang ako ulit ng taxi para tumuloy na sa bahay nila. Kailangan ko nang makakausap, kailangan kong makalimot, kailangan ko ng alak kahit hindi naman ako umiinom ng alak.