CHAPTER 3

“Madam, Young Master… handa na po ang hapunan.”

Lumabas ang kasambahay mula sa kusina at magalang na nagsalita. Tumayo si Madam Beth mula sa sofa.

“Kumain na tayo. Siguradong gutom na si Sky.”

“Sky will eat with Bear-bear…” masayang sabi ni Skyler habang yakap ang custom-made niyang stuffed toy.

“Sige, sige,” nakangiting sabi ni Yvette habang binubuhat si Skyler. “Sasamahan ka ni Teacher Yvette at ni Bear-bear sa dinner, okay?”

Pagkatapos, magalang siyang tumingin kay Wella. “Mrs. Fuentes, mauuna na kami ni Sky.”

Isa-isang nagtungo ang lahat sa dining area.

Nanatiling nakatayo si Wella, hawak ang kulot na stuffed toy na siya mismo ang gumawa.

Hindi niya alam kung saan siya lulugar. Malinaw na siya ang legal na maybahay ng pamilyang ito.

Pero palagi siyang naiisantabi. Palaging parang wala siya.

Biglang nalaglag sa sahig ang cake at ang laruan sa kamay niya. Napaatras siya ng isang hakbang, at tuluyan nang nagdesisyong umalis sa malamig at walang pusong mansyon.

Biglang may humawak sa pulso niya.

Pagtingala niya, sinalubong siya ng tingin ni Shawn na puno ng utos.

“Kumain ka.”

Tumingin si Wella sa direksyon ng hapag-kainan. Ang upuang dapat ay sa kanya… ay okupado na ni Yvette.

Tahimik niyang inikot ang pulso niya at kumawala sa hawak ng lalaki.

“Hindi na ako makikialam sa bonding ng ‘family’ ninyo,” malamig niyang sabi.

Pagkatapos, hindi na siya lumingon at diretsong naglakad palabas.

“Wella!”

Nakunot ang noo ni Shawn habang tinitingnan ang likod niya.

Ang babaeng ito… natuto nang mag-attitude sa kanya?

“Hayaan mo na siya,” malamig na sabi ni Madam Beth, sabay sulyap sa direksyon ng pintuan. “Hindi marunong tumanaw ng utang na loob. Hindi na nga dapat pinapasok pa ang disabled na babaeng ’yan dito.”

“Tama, Kuya Shawn,” sabat ni Toni, ang eldest daughter ng Fuentes Family na kanina pa tahimik. “Para sa babaeng gumamit ng ganyang paraan para makapasok sa pamilya natin, ang sabayan pa siya sa pagkain ay nakakababa ng antas ng Fuentes Family.”

Hindi gusto ni Shawn si Wella pero kahit papaano, may hangganan pa rin.

Malamig siyang nagsalita, “Kung ganoon, ano ako? Araw-araw ko siyang kasabay kumain.”

“Uh…” natigilan si Toni, saka nagmamadaling bumawi. “Kuya, pansamantala lang naman kayo. Kapag nag-divorce na kayo—”

“Shut up.” Mababa pero mabigat ang boses ni Shawn. “At huwag na huwag mong sasabihin ang ganyang bagay sa harap ni Sky.”

“Shut up… hehehe…” Ginaya ni Skyler ang tono, sabay tawa.

*

…Sa labas, gabi na.

Madilim ang paligid. Ang hangin ay basa at may dalang malamig na lamig na parang tumatagos hanggang buto.

Niyakap ni Wella ang sarili niya habang naglalakad sa pribadong daan ng Fuentes Family, parang isang kaluluwang walang uuwian.

Namumuo ang luha sa pilikmata niya, malabo na ang paningin pero hindi niya hinayaang tuluyang pumatak ang luha.

Kung nasaan man siya ngayon…

May kasalanan din siya. Wala siyang karapatang umiyak.

Ang tanging magagawa niya ay maghanap ng paraan para makaalis sa ganitong sitwasyon.

Pero saan?

Habang dumaraan siya sa isang bahagi ng daan na napapalibutan ng mga puno, may ilaw na kulay dilaw sa likuran niya, pasulpot-sulpot.

Ilang sandali pa, huminto sa tabi niya ang isang pamilyar na Rolls-Royce.

Bahagyang bukas ang bintana, at lumitaw ang pamilyar at matalim na mukha ng lalaki.

Malamig ang boses.

“Sumakay ka.”

Sanay na si Wella sa ganitong paraan ng pagsasalita niya.

Pwede sana siyang tumanggi.

Pero hindi niya alam kung bakit, sa isang iglap, binuksan niya ang pinto at sumakay.

Nakakagulat.

Wala si Yvette sa loob ng sasakyan.

Nasa likurang upuan si Shawn, maayos ang ayos, kalmado ang postura, nakasandal lang sa sandalan.

Hindi ito agad nagsalita. Tinitingnan lang siya.

Ibinaba ni Wella ang tingin, ayaw makipag-eye contact. “Ganito ka ba talaga kagalit,” tanong niya, “na pati anak mo kaya mong iwan?”

Alam niyang walang saysay ang tanong. Kumagat si Wella sa labi, nag-ipon ng lakas ng loob, saka tumingala at tumingin diretso sa kanya.

“Mr. Fuentes,” mahinahon pero diretso ang tanong niya, “gusto mo ba talaga si Yvette?”

Bahagyang tumalim ang tingin ng lalaki.

“Ano bang gusto mong sabihin?”

“Ang gusto kong sabihin,” sagot ni Wella, malinaw ang boses, “...kung mahal mo siya, mag-divorce na tayo. Pakasalan mo siya. Pumapayag ako.”

“May kondisyon?”

Malamig ang tono niya, pero may bahid ng galit na halos hindi mapansin.

“Ang kondisyon,” dahan-dahang sabi ni Wella, “hayaan mo akong makasama si Sky habang lumalaki siya. Ako ang pipili ng tutor niya. Pero huwag kang mag-alala, I won’t fight you for custody.”

Kalmadong sinabi ni Wella ang mga salitang iyon. Ang isinagot lang ni Shawn ay isang malamig na ngisi.

“So you’re playing retreat to attack? Nice move.”

“Hindi,” natigilan si Wella, saka nagmamadaling nagpaliwanag. “Hindi ganun. Ang iniisip ko lang, bata pa si Sky. Wala pa siyang malinaw na idea kung ano ang tama at mali. Ayokong lumaki siya na araw-araw ay tinuturuan siyang kamuhian ang sarili niyang ina, just because bingi lang ako. Hindi naman ako gumawa ng masama.”

“Shawn,” nanginginig ang boses niya, “...si Sky ay anak ko. Halos kalahati ng buhay ko ang kapalit para mailuwal ko siya.”

Namula ang mga mata niya, pilit pinipigilan ang luha. Naalala niya ang araw na ipinanganak niya si Skyler.

Alam ni Madam Beth na mali ang posisyon ng bata sa sinapupunan niya, pero pinilit pa rin nitong ipa-normal delivery siya. Nang halos mamatay siya sa matinding pagdurugo, walang pag-aalinlangang sinabi ni Madam Beth sa doktor na iligtas ang bata kahit mamatay ang ina.

Kung hindi lang matibay ang katawan niya… matagal na sana siyang namatay sa delivery room. Pero hindi alam ni Shawn ang lahat ng iyon.

Sinadya ni Madam Beth na ilayo siya noon, gumawa ng dahilan para ipadala siya palabas ng Ricial City. Pagbalik niya, ligtas na raw ang mag-ina.

Ayaw ni Shawn sa batang iyon noon, pero nang makita nito si Sky, nanaig pa rin ang saya ng pagiging ama. Tahimik niyang ipinasa kay Wella ang 40 million pesos bilang parang “reward.”

At iyon lang ang nag-iisang beses na ngumiti si Shawn sa kanya matapos silang ikasal. Pagkatapos noon, parang estranghero na sila sa isa’t isa.

“Wella,” malamig na tanong ni Shawn habang nakatingin sa kanya, “pinilit ba kitang ipanganak si Sky?”

Nanahimik si Wella.

Si Sky… Siya ang nagpumilit na ituloy ang pagbubuntis.

Noong malaman ni Shawn na buntis siya, agad nitong gustong ipalaglag ang bata. Siya ang lumuhod, nagmakaawa, para lang mailigtas ang anak.

Wala na siyang maisagot. Bumagsak sa pinakamabigat na katahimikan ang loob ng sasakyan.

Sa sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Shawn. Sinagot niya ang tawag. Isang video call iyon.

Lumabas sa screen ang mukha ni Yvette, halatang nag-aalala ang boses.

“Shawn, okay lang ba si Wella? Naabutan mo ba siya?”

“Hmm,” maikling sagot niya.

“Buti naman. Magpahinga na kayo ng maaga.”

“Gising pa ba si Sky?”

Pagbanggit kay Sky, agad na lumiwanag ang mukha ni Yvette.

“Kanina pa niyang hinahanap ang Daddy niya. Gusto raw niyang matulog kasama ka. Ang tagal kong siyang pinatahan.”

Kasabay ng huling salita niya, narinig ang munting boses ni Skyler.

“Ninang… hug…”

“Sige,” malambing na sagot ni Yvette, “hug tayo matulog.”

Sa screen, nakita ni Wella kung paano yakapin ni Yvette si Skyler, puno ng lambing.

Isang eksenang hindi niya kailanman naranasan bilang ina.

Ang sakit na naranasan niya kanina sa lumang bahay ay parang muling dinurog ang puso niya.

Huminto ang sasakyan sa harap ng villa.

Pagbukas ng pinto, bumaba si Wella at diretso siyang tumakbo paakyat sa ikalawang palapag.

Isinandal niya ang likod sa pintuan ng master bedroom at dahan-dahang umupo sa sahig, umiiyak.

Gusto lang naman niyang yakapin ang anak niya. Samahan ito. Bakit parang imposibleng mangyari iyon? Hanggang kailan ba matatapos ang ganitong kasal?

Tumingala siya, luhaan, at tinitigan ang wedding photo sa itaas ng kama.

Isang malamig at gwapong lalaki. Isang maingat at tahimik na babae. Hindi iyon larawan ng kasal. Iyon ay isang kadena. Isang kulungan.

Isang sitwasyong gusto na niyang takasan agad.

Bigla siyang tumayo, lumapit sa dingding, at hinila pababa ang wedding photo, saka ibinato sa sahig.

CRASH!

Nabasag ang frame, nagkahiwa-hiwalay.

Ang dalawang taong hindi naman talaga bagay, mas lalo pang nagkaroon ng lamat.

Dahil sa ingay, pumasok si Shawn sa kwarto.

Nang makita niyang ang palaging mahinahong si Wella ay binasag ang wedding photo, sandali siyang natigilan. Pagkatapos ay kumunot ang noo niya at hinawakan ang pulso ng babae.

“Wella, ano bang ibig sabihin nito? Ayaw mo na bang ipagpatuloy?”

“Shawn,” umiiyak ngunit matatag ang tingin ni Wella, “gusto kong makipag-divorce.”

Sa mukha ni Wella, walang bakas ng pag-aalinlangan.

“Sobra na. Pagod na pagod na ako. Ayoko nang mabuhay sa ganitong buhay na walang respeto. I want a divorce. Hindi ako nagbibiro.”