Chapter 5 - A Marriage Born from a Debt

Mabilis na tumakbo si Angela papunta sa conference room.

Pagdating niya roon, maraming empleyado ang nagkukumpulan sa hallway. Hindi niya makita kung sino ang nahimatay dahil sa dami ng tao.

Sakto namang may isang empleyadong lumabas mula sa kumpulan. Agad niya itong nilapitan.

“Si Sir Caleb ba ang nahimatay?”

Sasagot pa lamang ito nang marinig ni Angela ang pamilyar at malamig na boses mula sa likuran niya.

“Bakit naman ako mahihimatay?”

Biglang nanigas si Angela.

Dahan-dahan siyang lumingon at nakita si Caleb na nakatayo sa likuran niya.

Hindi pala ito ang nahimatay.

At sa bilis ng pagtatanong niya, parang kusa na rin niyang inamin na may ginawa siya sa kape nito.

Agad namang nagpaliwanag ang empleyado.

“Hindi po si Sir Caleb. Si Jessa po from HR. Biglang bumaba ang blood sugar niya at nawalan siya ng malay. Dadalhin na po namin siya sa ospital.”

Tumango si Caleb.

“Sige. Dalhin n’yo agad.”

Mabilis na umalis ang empleyado.

Naiwan si Angela sa harap ni Caleb.

“Ang dami mo nang kalokohan ngayon, Angela,” malamig nitong sabi.

Kabadong inayos ni Angela ang buhok bago humarap dito.

“Hindi ko alam kung ano ang sinasabi mo.”

“Ano’ng inihalo mo sa kape ko?”

Nahuli na rin naman siya kaya hindi na nagtangka si Angela na magkunwari.

Lumapit siya nang kaunti at mahinang nagsalita.

“Konting tirang tsaa lang para maiba naman ang timpla. Bakit, nagustuhan mo ba?”

Hindi sumagot si Caleb. Hindi rin ito nagalit. Tahimik lang siya nitong tinitigan, tulad ng dati kapag may ginagawa siyang kalokohan.

Pero ngayon, hindi iyon ginawa ni Angela para magpapansin.

Gusto lang niyang makaganti.

Tirang tsaa lang naman ang inihalo niya sa kape. Masyado pa nga siyang mabait para sa asawang posibleng niloloko siya.

Sayang at hindi si Caleb ang nahimatay.

Kung ito iyon, baka nasipa pa niya sa sobrang galit.

Habang iniisip niya iyon, lumapit si Nathan.

“Sir, nadala na po sa ospital si Jessa. Itutuloy na ba natin ang meeting?”

Hindi na sumagot si Caleb kay Angela. Tumalikod ito at dumiretso sa conference room.

Napairap na lang si Angela bago sumunod.

***

Tumagal nang isang oras ang meeting.

Pagkatapos, inayos ni Angela ang meeting minutes, ipina-print ang mga iyon, at dinala sa opisina ni Caleb para mapirmahan.

Kasama ng mga dokumento ang mga papeles na inihanda niya para simulan ang annulment nila.

“Pakipirmahan na rin nito kapag may oras ka,” sabi niya habang inilalapag ang mga iyon sa mesa.

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Caleb.

“Iwan mo lang. Babasahin ko.”

Napakunot-noo si Angela.

“Hindi mo na kailangang pag-isipan nang matagal. Wala akong hinihinging pera o kahit anong ari-arian. Gusto ko lang matapos na ’to.”

Doon lamang nag-angat ng tingin si Caleb.

Malamig ang mga mata nitong nakatitig sa kanya.

“Angela, dalawang pamilya ang nagdesisyon sa kasal natin. Hindi puwedeng ikaw lang ang magdesisyong tapusin ito. Kapag pumayag ang daddy mo at ang mga magulang ko, saka natin pag-uusapan ang annulment.”

Napahawak si Angela sa gilid ng mesa.

“Bakit kailangan pa nilang pumayag? Tayo naman ang mag-asawa, Caleb. Tayo ang nagsasama. At ayoko na.”

Kahit halata ang galit niya, nanatiling kalmado si Caleb.

Kinuha nito ang dokumentong nasa harap at ibinalik ang atensiyon sa trabaho.

“Marami akong ginagawa, Angela. Kung wala ka nang kailangan, please, lumabas ka na.”

Walang nagawa si Angela kundi lumabas ng opisina.

Pagkasara ng p***o, napabuntong-hininga siya.

Hindi siguro magiging mahirap kausapin ang mga Fuentebella. Kapag nalaman ni Samarra na hindi siya tunay na Santillan, baka ito pa ang unang pumayag na matapos ang pagsasama nila ni Caleb.

Ang magiging problema niya ay si Simon Santillan.

Pero buo na ang desisyon niya.

May pumayag man o wala, gagawa siya ng paraan para makalaya sa pagsasamang iyon.

***

Pagkatapos ng trabaho, sabay na pinapunta sina Angela at Caleb sa mansion ng mga Fuentebella sa Makati.

Isang tingin pa lang ni Angela kay Samarra, na seryosong nakaupo sa sofa, alam na niyang may nalaman na ito.

“Angela, ngayon ko lang nalaman na hindi ka pala tunay na anak ng mga Santillan.”

Wala namang balak itago ni Angela ang totoo. Abala na ang pamilya Santillan sa paghahanap sa tunay nilang anak, kaya alam niyang darating din ang balita sa mga Fuentebella.

Tumango siya.

“Opo. Pinalit lang ako ni Mommy Helena noong sanggol pa ako.”

Malakas na hinampas ni Samarra ang mesa.

“Niloko tayo ni Helena Santillan! Alam niyang hindi ka niya tunay na anak, pero ipinakasal ka pa rin niya sa pamilya namin!”

Napakunot-noo si Arturo Fuentebella, ang ama ni Caleb.

“Tama na, Samarra. Hindi rin naman alam ni Angela ang nangyari. Bakit sa kanya mo ibinubuhos ang galit mo?”

“Paano natin masisigurong wala talaga siyang alam?” balik ni Samarra. “Malay natin kung magkasabwat silang mag-ina.”

Napahawak si Arturo sa dibdib at bahagyang napaubo.

“Ano ba ang pinagsasasabi mo?”

Lalong uminit ang ulo ni Samarra.

“Kung hindi mo ipinilit bayaran ang utang na loob mo, hindi sana napilitan si Caleb sa kasal na ito!”

Nanigas si Angela.

“Anong utang na loob?”

Nagulat si Arturo at napatingin sa kanya.

“Hindi mo alam?”

Umiling si Angela.

“Hindi po.”

Napabuntong-hininga si Arturo bago nagpaliwanag.

“Noong malubha na ang sakit ng mommy mo at alam niyang hindi na siya magtatagal, kinausap niya ako. Gusto niyang ipakasal ka kay Caleb. Pumayag ako.”

Hindi na nakatiis si Samarra at agad na sumingit.

“Si Helena ang surgeon na nag-opera sa puso ng daddy ni Caleb. Iniligtas niya ang buhay ni Arturo. Kaya nang hilingin niyang pakasalan ka ni Caleb, pumayag agad ang asawa ko dahil sa utang na loob.”

Tumalim ang tingin ni Samarra kay Angela.

“Kung hindi dahil doon, sa tingin mo ba papayag kaming ikasal si Caleb sa isang Santillan? Hindi naman kapantay ng pamilya ninyo ang mga Fuentebella.”

Natigilan si Angela.

Hindi niya alam ang tungkol sa utang na loob na iyon.

Napatingin siya kay Caleb.

Sa tahimik nitong mukha, halatang matagal na nitong alam ang lahat. Marahil ay tumutol din ito noon, pero sa huli ay napilitan lamang sumunod sa kagustuhan ng ama.

Kaya pala sa loob ng dalawang taon, nanatili itong malamig sa kanya.

Hindi pala talaga nito ginusto ang kasal nila.

Ginamit ni Helena ang utang na loob ni Arturo para maikasal siya kay Caleb.

Hindi alam ni Angela kung ano ang dapat maramdaman.

Muli niyang tiningnan ang asawa.

Kung napilitan lang itong pakasalan siya, baka hinihintay lang din nitong pakawalan niya ito.

Huminga nang malalim si Angela bago humarap kina Arturo at Samarra.

“Dad, Mom, pasensya na po sa problemang naidulot nito. Hindi na ako tunay na Santillan, at naiintindihan kong nagbago na ang sitwasyon.”

Sandali siyang tumigil bago ipinagpatuloy ang sasabihin.

“Gusto ko pong makipaghiwalay kay Caleb. Sana payagan ninyo kami.”

Parehong natigilan sina Arturo at Samarra.

Agad na umiling si Arturo.

“Hindi ako papayag.”

Nagulat si Angela.

“Dad—”

“Hindi mahalaga kung tunay kang Santillan o hindi,” putol nito. “Kapag naghiwalay kayo ngayon, iisipin ng mga tao na itinaboy ka namin dahil nalaman naming hindi ka tunay na tagapagmana. Mapapahiya lang ang pamilya Fuentebella.”

“Hindi po iyon ang ibig kong sabihin,” agad na paliwanag ni Angela.

“Kung gusto ninyong maghiwalay, hintayin n’yo munang mamatay ako,” matigas na sabi ni Arturo. “Mahina na ang puso ko. Baka hindi na rin naman ako magtagal.”

Pagkasabi niyon, galit itong tumayo at umalis.

Napatingin si Angela kay Samarra.

Hindi rin inasahan ng babae na agad niyang hihilinging makipaghiwalay kay Caleb. Galit lamang si Samarra dahil pakiramdam nito ay niloko ng mga Santillan ang pamilya nila.

Bukod doon, malaki at kilala ang Fuentebella Group. Ayaw nitong maging sentro ng eskandalo ang kasal ng anak.

Nang salubungin ni Samarra ang naghihintay na tingin ni Angela, napalinis ito ng lalamunan.

“Hindi ko naman sinabing maghiwalay kayo. Kung ayaw ng daddy ninyo, hindi rin ako papayag.”

Tumaas ang baba nito.

“Wala pang naghihiwalay sa pamilya Fuentebella. Hindi namin kailangan ang ganyang eskandalo.”

Pagkatapos sabihin iyon, tumayo rin si Samarra at umalis.

Naiwan sina Angela at Caleb sa malawak na sala.

Ilang sandali silang walang imikan.

Si Caleb ang unang nagsalita.

“Hindi pumayag ang mga magulang ko. Kaya huwag mo nang banggitin ulit ang paghihiwalay.”

Tahimik na tiningnan ni Angela ang asawa.

Wala na siyang galit sa mga mata.

Pagod na lang.

“I’m sorry, Caleb. Two years kitang pinilit sa relasyong hindi mo naman gusto.”

Hindi biro ang dalawang taon.

Sa buong panahong iyon, malamig man si Caleb sa kanya, hindi naman siya nito sinigawan, sinaktan, o sadyang pinahirapan.

Siguro, iyon na ang pinakamaayos na pakikitungong kaya nitong ibigay sa isang asawang hindi naman nito pinili.

Ngayon, naiintindihan na ni Angela kung bakit hindi nito kayang mahalin siya kahit anong gawin niya.

Napilitan lang pala itong pakasalan siya.

At siya naman, dalawang taon itong pinilit na ibigay ang pagmamahal na wala naman talaga para sa kanya.

Hindi na niya gagawin iyon.

Tumalikod si Angela at tahimik na naglakad palabas ng sala.

Sinundan siya ni Caleb ng tingin hanggang sa mawala siya sa paningin nito.

Sa unang pagkakataon, hindi siya hinabol ni Angela, hindi nagreklamo, at hindi rin gumawa ng eksena.

Tahimik lang itong lumayo.

At sa hindi maipaliwanag na dahilan, may kung anong saglit na kumirot sa dibdib ni Caleb.