LOGINAella's POV
Maaga pa lang pero gising na ako habang nakahiga sa gitna ng malaking kama sa resort suite. Sa kanan ko, nakatagilid si Zion na mahimbing ang tulog, habang ang kaniyang kanang braso ay nakalapag sa tiyan ni Luna na katabi naman niya. Ang munting direktor namin ay tulog na tulog pa rin habang hawak-hawak pa rin sa kaniyang kamay ang maliit niyang scrapbook galing sa reception kagabi.Tinitigan ko ang mga mukha ng mag-ama ko. Sa kabila ng mga ngiti, sa kabila ng maAella's POV Gamit ang huling natitirang lakas sa aking katawan, napara ko ang isang nag-iisang lumang tricycle na naglakas-loob bumyahe sa gitna ng bagyo. Tulong-tulong kami ng driver na isinakay ang hindi gumagalaw na lalaki sa loob ng sidecar. Basang-basa ang buo kong katawan ng ulan at putik, at ang kamay ko ay puno pa rin ng tuyong dugo na nanggaling sa kaniyang sugat sa ulo. "Naku, Miss, saan natin 'to dadalhin? Mukhang malala ang abot ng mama," nag-aalalang tanong ng driver habang mabilis na pinapatakbo ang sasakyan. "Sa pinakamalapit na klinika po," sagot ko habang nakahawak sa dibdib ng lalaki para maramdaman kung humihinga pa siya. "Kahit saan po na may doktor." Pumarada ang tricycle sa tapat ng isang maliit at lumang provincial clinic sa bayan. Agad kaming tinulungan ng dalawang nars na idikit ang lalaki sa isang gurney at mabilis siyang isinugod sa loob ng maliit na emergency room. Puno ng
Aella's POVLumakas pa lalo ang buhos ng ulan habang patuloy ako sa paglalakad pataas sa kalsada ng bundok. Dagundong ng kulog at sunod-sunod na gumuhit na kidlat ang nagpapaliwanag sa madilim na paligid. Bawat patak ng ulan ay parang pako na tumatama sa balat ko sa tindi ng hangin. Humihigpit ang hawak ko sa payong na halos mabali na ang mga kalawit dahil sa lakas ng bagyo. Basang-basa na ang dulo ng maong ko at pumasok na ang tubig sa luma kong sapatos."Konting tiyaga na lang, Aella," bulong ko sa sarili ko habang pilit na humahakbang sa gitna ng maputik na gilid ng kalsada.Biglang isang napakalakas na kidlat ang gumuhit sa kalangitan, kasunod ang nakatutulak na kulog na nagpayanig sa lupa. Sa tulong ng panandaliang liwanag na iyon, may napansin akong kakaiba sa may bangko sa dulo ng kurbada. May mga bahagi ng halamang-bakod na sirang-sira at may umuusok na bakal sa ilalim ng malaking puno ng mahogany.Napatigil ako sa paglalakad. Nanliit ang
Aella's POVMaaga pa lang pero gising na ako habang nakahiga sa gitna ng malaking kama sa resort suite. Sa kanan ko, nakatagilid si Zion na mahimbing ang tulog, habang ang kaniyang kanang braso ay nakalapag sa tiyan ni Luna na katabi naman niya. Ang munting direktor namin ay tulog na tulog pa rin habang hawak-hawak pa rin sa kaniyang kamay ang maliit niyang scrapbook galing sa reception kagabi.Tinitigan ko ang mga mukha ng mag-ama ko. Sa kabila ng mga ngiti, sa kabila ng masayang kasal at ng aming happy ending ngayong araw, biglang pumasok sa isip ko ang isang bagay. Marami nang kwento ang narinig ng ibang tao tungkol sa amin. Alam nila ang pagiging Monteverde ni Zion, ang pagiging maingay ni Luna, at ang muli naming pagtatagpo.Pero may isang kwento na hindi pa namin kailanman buong naiikwento sa kahit kanino. Ang kwento kung paano ba talaga nagsimula ang lahat limang taon na ang nakakalipas.Sumandal ako sa headboard at dahan-dahang binalikan n
Aella's POV Matapos ang napakagandang seremonya sa glasshouse, umakyat ang lahat ng bisita sa reception hall na nakadisenyo nang simpleng-simple pero napaka-elegante. Warm fairy lights, white blooms, at ang masayang kwentuhan ng aming pamilya at mga kaibigan ang nagpuno sa buong silid. Nang matapos ang kainan, pumuwesto ang emcee sa gitna ng stage. "Ladies and gentlemen, before we proceed to the traditional wedding customs, may isa po tayong napaka-special na number," anunsyo ng emcee habang nakangiti. "This was strictly prepared by our young wedding planner and flower girl." Napatitingin kami ni Zion sa isa't isa. Ito na ang misteryosong proyekto na pinagpuyatan ni Luna sa kaniyang kwarto nitong mga nakaraang araw. Umakyat si Luna sa stage habang hawak ang kaniyang maliit na microphone. Naka-off ang ilaw sa buong hall at isang malaking projector screen ang bumaba sa likod niya.
Aella's POVMaaga pa lang ay maririnig na ang abalang galaw ng mga tao sa buong glasshouse resort. Ang malamig na simoy ng hangin sa Antipolo ay humahalo sa amoy ng mga sariwang white roses na inilagay sa kahabaan ng aisle. Sa loob ng bridal suite, nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaaayos ng stylist ang huling tiklop ng aking silk gown.Nanginig ang mga kamay ko habang inilalagay ang manipis na veil. Ang kaba sa dibdib ko ay parang ramdam ng buong silid.Bumukas ang pinto at pumasok si Eduardo Monteverde. Naka-black suit siya, pormal ngunit may malambot na ngiti sa kaniyang mukha. Naalala ko ang mga taon na kinakatakutan ko ang presence niya, pero ngayon, para siyang isang ama na totoong nag-aalala."You look stunning, Aella," mahinang sabi ng father-in-law ko. Lumapit siya at iniabot ang kaniyang braso. "I know I don't have the right to take credit for the woman you've become, pero karangalan ko na ihatid ka ngayong araw."Naramd
Aella's POVMatagumpay na natapos ang wedding rehearsal sa ginawang glasshouse venue sa Antipolo. Tahimik at payapa ang buong paligid habang dahan-dahang lumulubog ang araw. Buong rehearsal ay napaka-emosyonal ng lahat. Mula sa paglalakad ni Luna sa aisle habang buong husay na itinatapon ang mga dahon, hanggang sa pagsubok nina Eduardo at Tita Evelyn na maglakad sa gilid, halos lahat ay nagpunas ng luha. Pati ang aming munting direktor na si Luna, na napakahigpit sa bawat pwesto at ilaw, ay naging tahimik at paminsan-minsan ay napapahid din ng kaniyang pisngi.Nang matapos ang rehearsal at magsiuwian na ang mga tao sa kani-kanilang designated rooms sa katabing resort, nagpaalam muna ako para maglakad-lakad mag-isa. Pumunta ako sa glass balcony na nakaharap sa overlooking view ng Antipolo. Malamig ang simoy ng hangin at kitang-kita mula rito ang maliliit na ilaw ng lungsod.Naupo ako sa wooden bench at huminga nang malalim.Sa gitna ng katahimikan
Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang p
Aella's POV “Luna, dahan-dahan! Huwag kang tumakbo, baka madapa ka!” Huli na ang babala ko. Sa isang kisapmata, matulin nang tumatakbo ang tatlong taong gulang kong anak patungo sa nagtataasang halaman sa gilid ng garahe. Bitbit ko ang dalawang plastic ng grocery sa magkabilang kamay, habang an
Aella's POV Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto. Tok! Tok! Tok! “Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa
Aella's POV “Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin. Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaa







