Chapter 4 — Marry Me

Sa loob ng eroplano, magkatabi silang naupo — si Mara sa tabi ng bintana, si Adrian sa gitnang upuan — at sa unang ilang minuto, walang sinuman sa kanila ang nagsalita, parang bigla na lang nabigyan sila ng espasyo para ma-realize kung ano ang ginawa nila.

Habang tumataas ang eroplano, tumitig si Mara sa mga ilaw ng Maynila na unti-unting lumiliit sa ilalim nila, at sa unang pagkakataon mula nang siya ay tumakbo palayo sa pagpupulong ng pamilya niya, hinayaan niya ang sarili niyang isipin — talagang isipin — kung ano ang kanyang ginagawa.

Nagpakasal ako. Sa isang estranghero. Na hindi ko alam ang totoong pangalan.

"Sobra ka bang nag-iisip?" tanong ni Adrian, sinisira ang katahimikan.

Napatawa si Mara, kahit hindi naman talaga nakakatawa ang sitwasyon. "Lagi ka bang ganito ka-impulsive, tanong mo, o ako?"

"Hindi ko naman sinabi—"

"Sasagutin ko na lang," sabi ni Mara, humarap sa kanya. "Lagi lang ako ganito kapag gumuguho na ang buhay ko."

Tumingin sa kanya si Adrian nang matagal, at sa halip na tumawa o kutyain siya — na, sa katotohanan, ay inaasahan ni Mara — tahimik lang siyang tumango, na parang naiintindihan niya nang lubos, kahit hindi niya kayang ipaliwanag kung bakit.

"Sabihin mo sa akin ang tungkol sa Rafael na iyon," sabi niya sa halip.

Nabuntong-hininga si Mara, tumingin muli sa labas ng bintana. "Anak siya ng pamilyang Araneta. Hindi naman siya masama, iyon ang nakakainis. Kung masama siya, mas madali sana. Pero nice lang siya. At si nice ay hindi katulad ng pinili."

"Ano ang ibig mong sabihin?"

"Ibig kong sabihin," sabi ni Mara, "wala akong kinalaman sa desisyong ito. Ang Tatay ko, ang Lola ko — pinagpasyahan na nila iyon para sa akin. Ako lang ang kailangang sumunod." Napahinto siya, iniisip kung gaano na katagal niyang itinatago ang mga salitang ito. "Alam mo ba kung ano ang pakiramdam na malaman na ang buhay mo ay isang bagay na maaaring ipagpalit para sa negosyo ng iba?"

Sa ilang segundo, hindi sumagot si Adrian. At pagkatapos, sa isang boses na kasing tahimik ng sa kanya, sinabi niya, "Hindi ko naaalala kung sino ako. Pero naiintindihan ko iyon."

Muling nagulat si Mara sa lalim ng kanyang mga salita.

"Pasensya na," sabi niya. "Palaging tungkol sa akin ang usapan. Ikaw naman, kailangan mong isipin ang sarili mo. Nawalan ka ng buong pagkakakilanlan mo, at ako, dinadamay pa kita sa gulo ko."

"Hindi mo naman ako dinadamay," sabi ni Adrian, may bahagyang katatawanan sa boses niya ngayon. "Sinasagip mo talaga ako. Wala akong ibang mapupuntahan. Kung hindi ka lumapit sa akin kanina, malamang ay nakaupo pa rin ako sa gate na iyon hanggang mabatuhan ako ng katok sa balikat ng security guard."

"Iyon ay hindi talaga masyadong nakakatuwang kuwento."

"Hindi," sabi ni Adrian, "pero mas okay ito kaysa doon."

Sa ganoon, may bahagyang pagngiti sa pagitan nila, at unti-unting nawala ang tensyon na dala nila mula sa airport.

"Kailangan nating pag-isipan pa ang detalye," sabi ni Mara, bumaling ang usapan pabalik sa praktikal. "Kung sabihin nating totoo tayong nagkasal, kailangan nating gawin talaga iyon nang legal, kung hindi maniniwala ang pamilya ko."

"Legal ba talaga?" tanong ni Adrian, kunot-noo. "Ibig mong sabihin, isang tunay na kontrata sa kasal?"

"Sa Pilipinas, hindi biro ang usapan ng kasal," sabi ni Mara. "Kung magsisinungaling tayo, malalaman din nila iyon, mas maaga o mas huli. Pero kung tunay ang papeles, kahit sabihin nating pekeng dahilan lang ang pinanggalingan, hindi na sila makakapilit sa akin na pakasalan si Rafael."

Tahimik na iniisip ni Adrian ang mga salita niya. "Ibig mong sabihin, magpapakasal talaga tayo."

"Oo."

"Sa isang taong hindi mo pa kilala nang labindalawang oras."

"Oo," sabi ulit ni Mara, ngayon medyo nangingimi na. "Alam kong nakakaloka. Alam ko. Kung gusto mong tumigil dito, sa bandang San Isidro, ibibili kita ng ticket pabalik ng Maynila at hahayaan na lang kitang pumunta sa pulis, sila na ang bahala sa'yo—"

"Hindi," sabi ni Adrian, biglang matatag ang boses. "Hindi ko sinabi na gusto kong tumigil."

Napatingin sa kanya si Mara.

"Sabi mo kanina," patuloy niya, "na kailangan mo ng lugar na hindi ako, hindi tayo, mahahanap agad. At kailangan ko rin ng lugar na maaari kong isipin ang buong sitwasyon ko nang hindi nauunahan ng security guard o kaya ng pulis na baka isipin nilang may ginawa akong masama. Kung magsasama tayo — kung magiging tunay ang kasunduang ito, kahit paano — parang mas maganda iyon para sa ating dalawa, hindi ba?"

Napahagalpak si Mara ng tawa, hindi na siya makapaniwala sa kanilang sitwasyon. "Naririnig mo ba talaga ang sarili mong sinasabi ngayon? Parang isang business proposal ang narinig ko."

Ngumiti si Adrian, at sa unang pagkakataon, buong-buo, tunay na ngiti. "Baka may negosyo talaga ako dati. Nararamdaman ko."

"Well, Mr. Adrian Wei," sabi ni Mara, iniunat ang kamay sa kanya, "malugod kang tinatanggap sa pinaka-magulong kasunduan ng buong 2026."

Kinuha ni Adrian ang kamay niya, at may isang bagay sa init ng palad niya, sa katiyakan ng hawak niya, na nagpakalma sa loob ni Mara sa paraang hindi niya inaasahan.

"Handa na akong pumirma," sabi niya, "kung handa ka na ring gawin ito."

"Handa na ako," sabi ni Mara, at sa unang pagkakataon buong araw, naramdaman niyang totoo iyon.

Sa ilalim nila, patuloy na lumiliit ang Maynila, at patuloy na lumalapit ang San Isidro — kasama ang buong pamilya niyang hindi pa alam kung ano ang kanilang haharapin.