Chapter 3

Halos buong bahay ng mga Riego ang hinanap ni Brielle para sa nawawalang kuwintas ni Yvaine. Mula sa guest room hanggang sa bawat sulok ng hagdan at sala, pati na rin sa mga lugar na halos hindi naman nito inaakalang pagdadalhan ng kuwintas, isa-isa niyang tiningnan.

Ngunit kahit anong paghahanap ang gawin niya, wala talaga siyang makita.

Kaya nang wala na siyang ibang mapagpilian, agad niyang sinabi kay Yvaine ang nangyari.

“Hindi ko talaga makita,” sabi ni Brielle sa tawag. “Hinahanap ko na sa guest room, sa sala, sa hagdan... wala talaga.”

Natigilan si Yvaine sa kabilang linya.

Kung hindi naiwan sa guest room ang kuwintas niya, saan pa kaya iyon napunta?

Unti-unti niyang naalala ang gabing iyon.

Ang kuwarto ni Daemon.

Napahawak siya sa noo.

Huwag mong sabihing doon talaga nahulog...

Kung tutuusin, iyon ang lugar kung saan pinakamalaking posibilidad na naiwan niya ang kuwintas. Mas matagal siyang naroon kaysa sa ibang bahagi ng bahay, ngunit paano naman niya hihilingin kay Brielle na hanapin iyon sa kuwarto ng kuya nito?

Ano na lang ang iisipin nito?

“Okay lang,” sa huli ay sabi ni Yvaine, pilit na pinapakalma ang sarili. “Baka may ibang paraan pa para mahanap ko.”

Pagkababa ng tawag, matagal siyang nakatitig sa cellphone habang iniisip ang dalawang paraan na maaari niyang gawin.

Una, humanap ng pagkakataon para muling pumunta sa bahay ni Brielle at palihim na makapasok sa kuwarto ni Daemon.

Pangalawa, siya mismo ang magtanong kay Daemon.

Napapikit si Yvaine.

“Hindi puwede.”

Napailing siya agad.

Paano niya haharapin ang lalaking iyon pagkatapos ng nangyari kagabi?

Ngayong umaga nga, palihim siyang umalis habang natutulog pa ito. Ni hindi man lang siya nagawang magpaalam, at ngayon ay pupunta siya sa harap nito para itanong kung nakita ba nito ang kuwintas niya?

Baka magalit ito. At mas malala pa, baka maalala nito ang nangyari sa pagitan nila.

Hindi naman talaga sila magkakilala. Sa totoo lang, ilang beses lamang niya nakita si Daemon sa mga pagkakataong kasama niya si Brielle, at ni minsan ay hindi sila nagkaroon ng mahabang pag-uusap.

Sa paningin nito, malamang ay isa lamang siyang kaibigan ng nakababatang kapatid nito.

Kaya mas mabuting huwag na lang niyang guluhin ang lahat.

“Maghahanap na lang ako ng pagkakataon,” bulong niya sa sarili.

Kailangan niyang makabalik sa bahay ng mga Riego.

At kailangan niyang makapasok sa kuwarto ni Daemon nang hindi nito nalalaman.

Kinabukasan, habang pababa si Daemon sa hagdan, agad niyang napansin si Brielle na nakadapa sa sahig ng sala.

May hawak itong magnifying glass habang seryosong tinitingnan ang bawat sulok ng sahig.

Nakaangat pa ang balakang nito habang abala sa paghahanap, dahilan para mapakunot ang noo ni Daemon.

“Anong ginagawa mo diyan?” tanong niya. “Para kang daga na palihim na naghahanap ng pagkain.”

Hindi man lang lumingon si Brielle.

“Hinahanap ko ’yung kuwintas.”

Napatigil si Daemon.

“Anong kuwintas?”

“’Yung kay Yvaine,” sagot ni Brielle habang patuloy sa paghahanap. “Sabi niya nawawala raw. Baka naiwan dito sa bahay natin, kaya hinahanap ko. Kung kinakailangan, huhukayin ko talaga buong bahay hanggang makita ko ’yon.”

Tahimik na tinitigan siya ni Daemon.

“Natapos mo na bang hanapin?”

Umupo si Brielle sa sahig at napabuntong-hininga.

“Lahat na. Pero wala talaga.”

“Baka nahulog sa ibang parte ng bahay.”

Tumingin si Daemon sa kanya nang diretso.

“Pati kuwarto ko, hinanap mo na?”

Napangisi si Brielle at agad na umiling.

“Kuya naman. Nagbibiro ka ba? Bakit naman mapupunta sa kuwarto mo ang kuwintas niya? Hindi naman siya natulog doon.”

May bahagyang pag-angat sa sulok ng labi ni Daemon.

“Hindi mo naman sigurado.”

“Kuya, seryoso ako.”

Hindi na nakipagtalo si Daemon. Tumalikod na lamang siya at nagsimulang maglakad paalis, ngunit bago siya tuluyang makalayo, bigla siyang nagsalita.

“Maganda pala ang best friend mo.”

Napalingon si Brielle dahil hindi niya inasahan ang komento ng kuya niya.

“Alam ko,” sagot niya, may bahagyang pagmamalaki sa boses. “Maganda talaga si Yvaine.”

“Marami bang nanliligaw sa kanya?”

Napataas ang kilay ni Brielle.

“Bakit mo naman natanong?”

“Wala lang.”

“Pero oo,” sagot niya. “Maraming gustong makilala siya. May ilang lalaki nga sa circle ko na nagtatanong tungkol sa kanya. Kaso engaged na siya, kaya wala rin silang pag-asa.”

Saglit na natigilan si Daemon.

“Engaged?”

“Yep.”

May kakaibang ngiti na sumilay sa labi nito.

Hindi alam ni Brielle kung bakit biglang naging interesado ang kuya niya sa love life ng best friend niya.

Samantala, hindi niya alam na sa isip ni Daemon ay muling bumabalik ang babaeng nasa tabi niya kagabi.

May fiancé na pala ito.

Kung ganoon, sino ang lalaking hinihintay ng babaeng iyon?

At bakit, sa kabila ng pagkakaroon nito ng fiancé, siya ang kasama nito kagabi?

Hindi niya maalis sa isip ang itsura ni Yvaine nang gabing iyon, ang malambot nitong ekspresyon, ang pamumula ng mukha, at ang paraan ng pagkapit nito sa kanya na para bang ayaw nitong pakawalan siya.

Bahagyang gumalaw ang lalamunan ni Daemon.

May kung anong kakaibang pakiramdam na muling sumagi sa dibdib niya.

Isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

At higit sa lahat, isang bagay na hindi niya dapat iniisip.

“Kuya?”

Napalingon siya kay Brielle.

“Ano?”

“Bakit parang interesado ka sa best friend ko?”

Malamig na tumingin si Daemon sa kanya.

“Wala akong pakialam sa kanya.”

“Talaga?”

“Talaga.”

Tumalikod siya at tuluyang naglakad palayo.

Napakunot ang noo ni Brielle.

“Ewan ko sa ’yo.”

Dahil sa pagkawala ng kuwintas, halos hindi nakatulog nang maayos si Yvaine nang gabing iyon.

Paulit-ulit siyang nagising at muling nakatulog, habang paulit-ulit ding bumabalik sa isip niya ang parehong tanong.

Nasa kuwarto ba talaga ni Daemon?

Pagsapit ng umaga, agad siyang pumunta sa harap ng salamin.

Napabuntong-hininga siya nang makita ang dalawang maitim na bilog sa ilalim ng mga mata niya.

“Ang ganda.”

Sarkastiko niyang tiningnan ang sarili bago kumuha ng powder puff at bahagyang naglagay ng pulbos sa ilalim ng mga mata.

Kahit paano, kailangan niyang maitago ang bakas ng puyat.

Mabuti na lamang at mas maayos na rin ang pakiramdam ng mga binti niya kumpara kahapon. Malaking tulong ang ointment na ginamit niya at ang isang araw na pahinga, kaya kahit papaano ay nakakagalaw na siya nang mas maayos.

At dahil Lunes na naman. Panibagong araw na naman ng trabaho. Panibagong araw para harapin ang mundo na para bang walang nangyari.

Nagtatrabaho si Yvaine sa Marketing Department ng Riego Group, isang kumpanyang malaki at kilala sa industriya. Sa madaling salita, trabaho nila ang tumulong sa pag-promote at pagbebenta ng mga produkto ng kumpanya.

At ang pinakamalaking pangalan sa likod ng kumpanya ay walang iba kundi ang pamilyang Riego.

Si Daemon Alexander Riego ang kasalukuyang CEO.

Sa kabutihang-palad, magkaiba ang floor ng Marketing Department at ng President's Office. Hindi rin naman madalas magkaroon ng dahilan para magtungo siya sa lugar nito, kaya sa loob ng mahigit tatlong buwan niyang pagtatrabaho sa kumpanya, halos hindi pa sila nagkakaroon ng direktang interaction.

Sa totoo lang, ilang beses lamang niya itong nakita mula sa malayo. Kaya medyo kampante si Yvaine. Kung hindi siya mahuhuli ni Daemon, maaaring lumipas ang panahon at pareho nilang piliing kalimutan ang nangyari.

Maaari niyang ituring na lamang iyon bilang isang malaking pagkakamali.

Isang gabing hindi na dapat maulit.

“Basta huwag lang kaming magharap,” bulong niya sa sarili habang papasok sa building.

Ngunit parang may sariling paraan ang tadhana para sirain ang plano niya.

Pagpasok na pagpasok niya sa lobby, bigla niyang narinig ang isang empleyado.

“Dumating na ang President!”

Nanigas ang katawan ni Yvaine. Unti-unti siyang napalingon. At doon niya nakita ang lalaking pinakagusto niyang iwasan.

Matangkad, tuwid ang tindig at nakasuot ng itim na suit na halos perpektong bumagay sa katawan nito. Ang matatalim na facial features, malalim na mga mata at malamig na aura nito ay sapat para kusang tumahimik ang mga taong nadaraanan niya.

Si Daemon Alexander Riego—ang lalaking kasama niya buong gabi, ang lalaking pilit niyang kinakalimutan, at ang lalaking ayaw na ayaw niyang makaharap ngayon.

“Shit.”

Mabilis siyang napaatras at nag-isip kung saan siya maaaring tumakas.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, may hindi sinasadyang bumangga sa kanyang likuran.

“Ah!”

Nawalan ng balanse si Yvaine at sa susunod na segundo, diretso siyang napunta sa isang matigas na dibdib. Napahawak siya sa dibdib ng lalaki upang hindi tuluyang matumba.

Mabango at pamilyar ang amoy nito, isang amoy na nakakapanghina ng tuhod.

Nanlaki ang mga mata ni Yvaine. Hindi maaari. Hindi ngayon.

Dahan-dahan siyang tumingala, at bumungad sa kanya ang malamig na mukha ni Daemon.

Parang biglang tumigil ang kanyang mundo. Agad niyang binitiwan ang kamay na nakahawak sa dibdib nito, ngunit huli na ang lahat.

Tumingin si Daemon sa babaeng halos kusang sumubsob sa mga bisig niya. Mababa at malamig ang boses niya nang magsalita.

“Anong ginagawa mo?”

Hindi nakasagot si Yvaine. Parang naubusan ng hangin ang baga niya.

Gusto niyang sabihin na aksidente iyon. Gusto niyang humingi ng tawad, pero kahit isang salita ay hindi lumabas sa bibig niya.

“Miss?”

Nang marinig niya ang boses ng assistant ni Daemon na si Marco Reyes, saka lamang siya tila natauhan.

“Anong ginagawa mo diyan? Umalis ka na sa harap ng President.”

“A-ah... sorry.”

Mabilis siyang umatras.

“I'm sorry. Hindi ko sinasadya.”

Hindi na niya hinintay ang magiging sagot ni Daemon.

Tumalikod siya at halos tumakbo palayo, hindi na iniisip kung may nakakita sa kanya o kung mukha ba siyang katawa-tawa.

Ang tanging nasa isip niya ay ang isang bagay.

Nakilala niya ako.

Samantala, nanatili si Daemon sa kinatatayuan niya habang tahimik na sinusundan ng tingin ang babaeng mabilis na tumatakbo palayo. Unti-unting sumikip ang kanyang mga mata.

Hindi pa niya ito hinahanap. Hindi pa niya ito natatanong tungkol sa nangyari kagabi. Pero hindi niya inasahang ang babaeng iyon mismo ang lalapit sa kanya.

At ngayon, alam na niya kung saan ito nagtatrabaho. Nasa harap lang pala niya. Hindi na niya kailangang maghanap pa.

Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Daemon.

“Interesting.”

Napatingin siya kay Marco Reyes.

“Anong pangalan niya?”

Agad namang sumagot ang assistant, “Yvaine Sapphire Cruz po. Nasa Marketing Department.”

“Yvaine Sapphire Cruz...”

Inulit ni Daemon ang pangalan nito sa mababang boses, na para bang sinisikap niyang kabisaduhin.

Pagkatapos ay kaswal siyang nagtanong, “Kilala mo siya?”

Napangiti nang alanganin si Marco.

“May naririnig lang po ako tungkol sa kanya. Medyo kilala kasi siya sa kumpanya. Maraming lalaking empleyado ang interesado sa kanya.”

“Talaga?”

Bahagyang ngumiti si Daemon.

“Assistant Marco.”

“Opo?”

“Hindi ka pa ba nakakakita ng magandang babae sa buong buhay mo?”

Natigilan si Marco.

“President?”

Hindi na sumagot si Daemon.

Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad na parang walang sinabi.

Samantala, naiwan si Marco na nakatayo sa likuran niya, tahimik na iniisip kung bakit pakiramdam niya ay may kung anong pinaparinggan ang boss niya.

“Parang na-judge pa ako,” bulong niya sa sarili.

Hindi niya alam kung bakit bigla na lamang naging interesado ang President sa isang ordinaryong empleyado mula sa Marketing Department. Lalo na, hindi niya alam na ang babaeng iyon ay hindi basta isang ordinaryong empleyado para kay Daemon.

Siya ang babaeng buong gabing pilit na tinatakasan ni Yvaine.

At higit sa lahat, sa unang araw ng linggo, siya rin ang unang taong muling sumalubong sa kanya sa trabaho.