Chapter 3: “Marry her, Daddy, please…”

Kung may isang bagay na natutunan si Graziel matapos makilala si Junie Torres, iyon ay ang katotohanang hindi marunong lumayo ang batang iyon kapag may nagustuhan. At mukhang siya ang napili nitong bagong paboritong tao. Na para bang ginawa siyang literal na laruan ng bata at ayaw nitong mahiwalay sa kaniya.

Akala niya mas okay kung close siya sa anak ng amo niya pero parang wrong move yata tong pinasok niya. Kasi mula umaga hanggang hapon ay halos hindi siya tinantanan ni Junie. Sunod talaga ito nang sunod sa kaniya.

Nang matapos siyang maglinis ng hallway, sumunod agad ang bata. Nang magpunta siya sa kusina, naroon din si Junie. Nang maglinis siya ng guest room, sumunod ulit ito. Para siyang may maliit na anino o mas tamang sabihin...

Para siyang may buntot. At hindi nakakatuwa iyon. Kulang na lang na pati sa CR ay sumama din ito. Dios mio, para yang nadagdagan ang bangs niya sa stress niya sa batang to.

"Junie," natatawang sabi niya habang inaayos ang mga bedsheet. "Hindi ka ba napapagod?"

Dinadaan na lang niya sa tawa. Hirap na hirap tuloy siyang magtrabaho ng maayos dala ng panay sunod nito sa kaniya.

"No," mabilis nitong sagot at may pailing-iling pa.

Parang naiintindihan na niya kung umalis ang dati nitong yaya dahil na rin sa ginagawa nito. Wala na talaga siyang privacy kasi pati sa kwarto niya ay sunod ito nang sunod. Hindi na tuloy siya makapagpahinga.

"Seryoso ka ba? Di ka talaga napapagod."

"Yes."

Napailing na lang siya sagot nito. Mukhang hindi talaga ito napapagod eh. Punong-puno ng energy ang bata at trip talaga siya nitong sundan buong araw. Ang hinihiling na lang niya ay sana kinabukasan ay makalimutan nito na nagkakilala sila.

Pero tangina, parang imposible, bulong niya sa sarili. Sa ngiti pa lang ni Junie ay mukhang hindi talaga mangyayari na makakalimutan siya nito..

Nakaupo lamang si Junie sa gilid ng kama habang pinapanood siya. Minsan ay nagtatanong ito ng mga kung ano-ano, minsan ay nagkukuwento, at minsan naman ay basta lang nakatitig sa kanya na parang sinusuri siya at parang may iniisip.

Nakakatuwa man, oo, pero medyo nakakailang din. Kahit nga siguro sa panaginip ay hindi niya naisip na may isang anak ng bilyonaryo na ganito ang trip.

"May problema ba, Junie?" tanong niya dito at agad naman itong umiling.

"Nothing." Sagot nito pero nanatili itong nakatitig sa kaniya kaya lalo siyang kinabahan kasi pakiramdam niya ay may binabalak ito.

At tama nga siya. Hindi pa niya alam kung gaano kakulit ang anak ni Kevin Torres.

Pagsapit ng tanghalian ay nagtungo siya sa kusina upang kumain. Hindi naman siya nagulat nang makita si Junie na naghihintay na roon ngunit nagulat siya sa ginawa nito.

Agad nitong hinila ang upuan sa tabi niya.

"I'm eating here."

Napakurap siya. "Sa tabi ko?"

"Yes."

"Nasaan si daddy mo?"

"Dining room."

Napatingin siya sa kabilang bahagi ng kusina, napakalayo ng dining room ng pamilya at sigurado siyang hindi basta-basta kumakain doon ang mga empleyado.

"Junie, baka hanapin ka ng daddy mo." 

Umiling ito. "He knows where I am."

At parang tapos na ang usapan kasi kahit parang anong sabihin niya ay hindi naman ito nakikinig eh.

Napatawa na lang si Graziel.

Sa buong buhay niya, ngayon lang siya nakakita ng batang ganito katigas ang ulo at habang kumakain sila ay tuloy-tuloy ang kuwento ni Junie. Tungkol sa paaralan nito, sa paborito nitong cartoons, sa mga kaklase nitong nakakainis at sa mga bagay na gusto nitong gawin kapag bakasyon.

Halos hindi ito nauubusan ng sasabihin at sa hindi niya inaasahan ay natutuwa siyang pakinggan ang mga kwento nito.

Pagkatapos ng tanghalian ay lumipat naman siya sa laundry room. May mga damit na kailanga niyang tiklupin. Tahimik niyang ginagawa ang trabaho nang may biglang sumulpot na maliit na kamay.

Napalingon siya at si Junie na naman. May hawak itong tuwalya.

"I'm helping."

Napatawa siya. "Talaga?"

Tumango ang bata at pagkatapos ay nagsimula itong magtupi at doon niya natuklasang hindi pala marunong magtupi si Junie.

Mukhang bola ang naging resulta, hindi tuwalya.

Napahagalpak siya ng tawa at napasimangot naman ang bata.

"What's funny?"

"Iyan ba ang pagtutupi?"

"It's folded."

"Iba yata ang definition natin ng folded, ah."

Nagkatinginan sila at pareho silang natawa. Sa unang pagkakataon ay tila naging normal ang araw ni Graziel. Nakalimutan niya kahit paano ang mga problema niya dahil sa simpleng batang ito.

Kinahapunan ay inilibot siya ni Junie sa mansion na para bang ito ang may-ari. Ay syempre pagmamay-ari naman talaga nito. Ikaw ba naman ang maging anak ng isang Kevin, eh.

"That's Daddy's office." Turo nito.

Napatingin siya sa malaking pinto atnaaalala niya agad ang bilin ni Mrs. Santos na bawal pumasok doon.

"That's my room."

Tumango siya. Napakalaki ng silid ni Junie at mas malaki pa sa bahay nila noon.

"And that's where Daddy drinks coffee when he's pretending he's not sad."

Napahinto siya. "Ano?"

Nagkibit-balikat si Junie. "Sometimes he sits there and stares outside."

Natahimik si Graziel at hindi niya alam kung ano ang isasagot. Kahit bata pa si Junie, mukhang napapansin nito ang lahat. Pati ang mga bagay na pilit itinatago ng ama nito.

Pagsapit ng gabi ay bumalik siya sa kanyang silid. Pagod siya pero naging masaya naman ang gabi araw niya. Hindi niya akalaing magiging magaan ang unang buong araw niya sa mansion.

Kakatanggal lamang niya ng uniporme nang may kumatok sa pinto. Pagbukas niya ay nakita niya si Junie. May hawak itong papel at may ngiting abot-tainga.

"I made something."

Napangiti siya. "Ano iyan?"

"Look."

Iniabot nito ang papel at kinuha niya iyon at agad siyang natigilan.

Drawing iyon at tatlong tao ang nasa larawan. Isang matangkad na lalaki, isang batang babae at isang babae. Magkahawak-kamay ang tatlo.

Napangiti siya nang bahagya. Cute sana iyon. Hanggang sa mabasa niya ang nakasulat sa ibabaw.

MY FAMILY

Parang may kung anong tumigil sa kanyang utak.

Napakurap siya at muli niyang tiningnan ang drawing. Pagkatapos tiningnan niya si Junie at muli siyang napatingin sa drawing nito.

"Junie..."

Ngumiti ang bata. "Do you like it?"

"Uh..."

Hindi niya alam ang sasabihin. Kitang-kita na siya ang babaeng nasa drawing dahil nakasuot ito ng maid uniform.

"Junie, bakit ako kasama?"

Tila nagtaka pa ito sa tanong niya. "Because you're part of it."

Napatulala siya dahil hindi niya alam kung matatawa ba siya o kakabahan dahil mukhang mas lumalala na ang imahinasyon ng batang ito.

Makalipas ang isang oras ay bumaba si Junie upang ipakita ang drawing sa ama nito. Nasa living room noon si Kevin at may hawak na tablet at abalang nagbabasa ng business reports.

"Daddy."

Hindi agad ito tumingin sa bata.

"Yes baby?"

"Look."

Iniabot ni Junie ang papel at ama at kinuha iyon ni Kevin. At nang makita ang drawing ay agad na nag-iba ang ekspresyon nito.

Naningkit ang mga mata nito at pagkatapos ay tumingin sa anak.

"Junie."

Ngumiti ang bata. "Nice, right?"

Napabuntong-hininga si Kevin.

"Stop making assumptions."

Agad na sumimangot si Junie. "But—"

"No."

Tumayo si Kevin. "She's an employee."

Nawala ang ngiti ng bata ngunit ilang segundo lang ay bumalik agad ang ngiti nito dahil mabilis itong nakaisip ng panibagong argumento.

At tulad ng dati ay diretso itong nagsalita at walang preno.

"Then marry her."

Nanigas si Kevin at tuluyang natigilan sa sinabi ng bata. Maging ang kasambahay na dumaan sa likuran ay muntik pang madapa.

Napalunok si Kevin dahil hindi niya alam kung maiinis ba siya o matatawa o mag-aalala dahil mukhang seryoso ang anak niya.

“Marry her, Daddy, please…”