Chapter 4: Rules and Boundaries

Kinabukasan matapos ang insidenteng may kinalaman sa drawing ni Junie, nagising si Graziel nang mas maaga hindi dahil sa alarm kundi dahil sa alaala ng batang babae.

Napabuntong-hininga siya habang nakatitig sa kisame ng kanyang maliit na silid. Sa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik ang drawing na ipinakita ni Junie sa kaniya kagabi.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam kung matatawa ba siya o dapat siyang mag-alala. Hindi niya alam kung normal lang ba iyon para sa isang bata o may mas malalim na dahilan kung bakit ganoon ang iniisip ni Junie.

Dahan-dahan siyang bumangon saka niya nag-ayos ng sarili at pagkatapos ay lumabas ng silid.

Tahimik pa rin ang mansion katulad ng dati. Napakalaki ng bahay ngunit parang walang buhay. Sa buong bahay, si Junie lang yata ang nagbibigay ng kulay sa lugar.

Habang naglalakad siya papuntang kusina ay may nasalubong siyang dalawang kasambahay. Nginitian niya ang mga ito ngunit tila nagulat ang dalawa at pagkatapos ay mabilis na yumuko.

"Good morning po."

Napakurap siya. Hindi pa rin siya sanay sa formakity ng mga tao rito. Sa café na pinagtatrabahuhan niya noon, lahat ay parang magkakapamilya pero dito parang lahat ay may invisible wall sa isa't isa.

Sabagay parang lahat kasi ay takot makagawa ng mali at baka matanggal pa sa trabaho.

Bandang alas nuwebe ng umaga ay abala siya sa pag-aayos ng mga bulaklak sa malaking living room nang makarinig siya ng mabilis na yabag. Ngumiti siya agad kasi kilala na niya ang may-ari ng mga yabag na iyon at hindi nga siya nagkamali.

Makalipas ang ilang segundo ay lumitaw si Junie. Nakasuot ito ng cute na dilaw na dress. Magulo pa ang buhok nito at tila kakagising lamang.

"Graziel!"

Napatawa siya. "Good morning."

The little girl immediately wrapped her arms around her waist. Napailing si Graziel habang hinahaplos ang buhok nito.

"Nag-almusal ka na ba?"

Junie shook her head. "Not yet."

"Bakit?"

The child frowned dramatically. "Because eating alone is boring."

Napatawa siya dahil sa kaartehan ng bata. 

"Nasaan ang daddy mo?"

"Working."

Of course, hindi na siya nagtaka.

Sa loob ng tatlong araw niya sa mansion, napansin niyang halos hindi lumalabas sa opisina si Kevin. Palagi itong nasa office nito at nakaharap na naman sa trabaho. Hindi niya alam kung paano nito nakakaya na palaging nakatutok sa laptop. Kung siya ang ganoon araw-araw, baka matagal na siyang nabaliw.

Pagkatapos ng almusal ay muli siyang sinundan ni Junie. Halos buong umaga ay parang nakadikit ang bata sa kanya. Nang maglinis siya ng guest room, naroon si Junie. Nang magpunta siya sa laundry room, naroon din si Junie. Nang mag-ayos siya ng bookshelf, sumunod pa rin si Junie.

Napatawa na lamang siya.

"Junie, hindi ka ba nagsasawa sa akin?"

"No."

"Bakit?"

Napaisip ang bata sa tanong niya at pagkatapos ay simple nitong sinabi,

"Because you're nice."

Napatigil si Graziel, parang may kung anong kumurot sa puso niya. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil parang matagal nang naghahanap ng taong magsasabi noon sa kanya o siguro dahil naramdaman niyang hindi basta salita lang iyon para kay Junie.

At bigla niyang naisip...

Gaano kaya kalungkot ang batang ito bago siya dumating?

Ang tanong na iyon ay nanatili sa isip ni Graziel habang pinagmamasdan si Junie na nakaupo sa sahig at abalang binibihisan ang isang stuffed rabbit nito.

Naputol ang kanyang pag-iisip nang marinig niya ang boses ni Mrs. Santos.

"Miss Graziel."

Agad siyang napalingon at naroon ang matanda sa pintuan. Mahigpit pa rin ang ekspresyon nito gaya ng dati.

"Mr. Torres wants to see you."

Parang biglang bumigat ang sikmura niya. Lagot! Parang ito na ang kinatatakutan niya.

Napalunok siya. "Ngayon po?"

"Yes."

Agad siyang tumayo at nang lingunin niya si Junie, nakangisi ito.

"You're not in trouble."

Napakurap siya. "Paano mo alam?"

The little girl shrugged. "Daddy only gets that face when he's annoyed."

Napaisip siya. May iba't ibang mukha pala si Kevin Torres?

Dahil sa nakikita niya, iisa lang naman. Masungit at nakakatakot.

Makalipas ang ilang minuto ay muli siyang nakatayo sa harap ng opisina ni Kevin. Mas kinakabahan siya ngayon kaysa noong unang beses na nagkita sila ng amo niya. Parang ito na yata ang first na mapapa principal office siya ah.

Huminga siya nang malalim bago kumatok.

"Come in."

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Tulad ng dati, nakaupo si Kevin sa likod ng malaking mesa nito.

Hindi man lang ito agad tumingin. Parang sanay na itong magtrabaho habang nakikipag-usap.

"Close the door."

Agad niyang ginawa ang sinabi nito at pagkatapos ay tumayo siya sa gitna ng opisina. Hindi alam kung uupo ba o mananatiling nakatayo. Sa huli, pinili niyang manatiling nakatayo.

Sa wakas ay iniangat ni Kevin ang tingin. At muli niyang naranasan ang kakaibang pakiramdam tuwing nakakatitigan niya ang lalaki.

Hindi dahil gwapo ito, bagama't totoo naman iyon.

Hindi rin dahil mayaman ito kundi dahil sa mga mata nito. Parang kahit kaharap mo na siya, hindi mo pa rin siya maabot. Napaka-intimidating talaga ng boss niya.

"Sit."

Agad siyang umiling. "Ayos lang po ako, Sir."

Ilang segundo siyang tinitigan ni Kevin at pagkatapos ay tila sumuko ito.

"Fine."

Muling bumalik ang tingin nito sa isang dokumento at muling tahimik ang buong silid at habang tumatagal, mas lalo siyang kinakabahan. Hanggang sa wakas ay nagsalita rin ito.

"This is about Junie."

Napakurap siya. Siyempre. Sino pa nga ba? Sa loob ng tatlong araw, parang umiikot na ang buong buhay niya sa batang iyon.

"Okay po."

Ipinatong ni Kevin ang hawak na ballpen at sa unang pagkakataon ay direkta itong tumingin sa kanya.

"She likes you."

Napalunok siya. Hindi niya alam kung ano ang tamang sagot. Kaya ang nasabi lang niya ay—

"Mukhang ganon nga po, Sir"

Bahagyang sumingkit ang mga mata ni Kevin parang hindi nito inaasahan ang sagot. Ngunit hindi ito nagkomento sa halip ay tumayo ito at naglakad patungo sa malaking bintana.

"Junie gets attached easily, especially to people who are kind to her."

"Sir, wala naman po akong balak na—"

"I know."

Mabilis nitong putol at napabuntong-hininga si Kevin.

"She has lost people before and when someone leaves... she takes it hard."

Natahimik siya. Bigla niyang naalala ang mga sinabi ni Mrs. Santos. Ang mga yaya at ang mga kasambahay, at ang mga taong umaalis sa mansion.

Ilan kaya sa mga iyon ang naging malapit kay Junie? Ilang beses kaya itong nasaktan? Ilang beses kaya nitong naramdamang iniiwan siya?

Kaya pala ganito ka-protective si Kevin. Hindi para sa sarili nito kundi para sa anak nito.

Naramdaman niyang bahagyang lumambot ang tingin niya sa lalaki. Hindi man niya lubos na naiintindihan si Kevin, naiintindihan niya ang takot nito. Dahil siya rin naman ay may taong mahal na ayaw niyang masaktan katulad ng kanyang Mama.

"I understand, sir."

Tahimik na tumango si Kevin. 

"Good. Just don't make promises you can't keep."

Napatigil siya. At sa pagkakataong iyon, hindi si Kevin ang narinig niya kundi isang taong minsan nang nawalan. Isang taong natatakot na mangyari ulit iyon sa anak niya.

Tahimik siyang tumango at sumagot. "I won't."

At saka siya lumabas.