Chapter 2: The Little Girl Who Hugged Me

Hindi naging maganda ang tulog ni Graziel noong unang gabi niya sa Torres Mansion. Maayos naman sana ang higaan niya pero ang utak naman niya ang hindi. Stress na stress talaga siya don sa nangyari sa kaniya. Akala niya talaga ay first day niya ay magiging last day na rin dahil don sa kapalpakan niya. 

Hindi tuloy siya halos makatuloy kakaisip, paulit-ulit kasing bumabalik sa isip niya ang malamig na mukha ni Kevin Torres.

"I hope you last longer than the others."

Hindi man iyon sigaw o insulto, sapat na iyon para kabahan siya. Na para bang babala iyon sa kaniya. Parang sinasabi nitong huwag siyang maging kampante. Sorry na lang talaga sa Kevin na yon, dahil hangga’t kailangan niya ng pampagamot sa Mama niya ay kailangan niyang mag-stay dito. 

Napabuntong-hininga siya habang nakahiga sa maliit ngunit maayos na silid na inilaan para sa kanya. Sa totoo lang, mas maganda pa ito kaysa sa kwartong inuupahan nila noon, ang swerte pa rin niya kasi kahit maid siya dito ay maayos naman ang tinutuluyan niyang kwarto.

May sariling banyo, may malambot na kama at may air conditioner pa. Pero kahit gaano kaganda ang silid, hindi niya maiwasang isipin ang kanyang ina.

Mag-isa lamang ito sa ospital ngayon at siya naman ay narito sa napakalaking mansion na tila kayang lamunin ang isang tao sa sobrang laki.

Napapikit siya. Kailangan niya talagang magtagal dito kahit gaano pa kahirap.

Para sa kanyang Mama.

Maaga siyang nagising kinabukasan. Alas singko pa lamang ng umaga ay nakabihis na siya ng maid’s uniform. Nasa kusina na rin siya bago sumikat nang tuluyan ang araw.

Tahimik pa rin ang buong mansion na para bang bawal talaga gumawa ng kung anong ingay dito. Mula nang dumating siya ay wala pa siyang narinig na nagpapa-music.

Bawal siguro mag-ingay.

At kung hindi lamang dahil sa mga kasambahay na naglalakad paminsan-minsan, iisipin niyang abandonado ang mansion na to. Habang nag-aayos siya ng mga gamit sa dining area ay hindi niya maiwasang magmasid.

Napakaganda ng loob ng mansion. Pati mga decoration na nakalagay ay magdadalawang-isip ka kung hahawakan mo ba. Mga chandelier, mga painting at kung ano-ano pa. Ngunit sa kabila ng lahat ng karangyaan, may kakaibang lungkot sa mansion.

Parang kulang. Parang may nawawala na hindi niya lang alam kung ano pero ramdam na ramdam niya iyon.

Nang matapos siya sa dining room ay inutusan siya ni Mrs. Santos na linisin ang isa sa mga hallway sa ikalawang palapag. Tahimik siyang nagpunta roon.

Bitbit ang cleaning supplies, nagsimula siyang magpunas ng mga mesa at picture frames na nakahanay sa pasilyo. Habang naglilinis ay napansin niya ang mga litrato. Karamihan ay larawan ni Kevin. 

Mayroon ding ilang larawan ng isang magandang babae at isang batang babae.

Napahinto siya, siguro iyon ang yumaong asawa ni Kevin. At ang batang babae ay ang anak nito. Naaalala niyang may nabasa siyang artikulo noon tungkol sa pagkamatay ng asawa ng billionaire. Namatay raw ito matapos manganak.

Hindi niya alam kung totoo ang lahat ng detalye, ngunit alam niyang malaki ang naging epekto nito kay Kevin. 

Muling bumalik sa isip niya ang malamig na tingin ng lalaki kagabi. Bigla niyang naisip na baka hindi naman talaga ito masama. Baka nasaktan lang.

Napailing siya. Hindi niya dapat iniisip ang personal na buhay ng amo niya.

Nandito siya para magtrabaho lang. Iyon lang ang dapat niyang isipin.

“Wag kang makialam, Graziel, okay?” pagkausap niya sa sarili.

Nagpatuloy siya sa paglilinis ngunit ilang minuto pa lamang ang lumipas nang may biglang yumakap sa kanyang baywang.

Napasinghap siya sa gulat. "Ay! Jusmiong pwet ng kalabaw!"

Muntik niyang mabitawan ang hawak na feather duster at agad siyang napalingon at natigilan. Isang maliit na batang babae ang mahigpit na nakayakap sa kanya.

Malaki ang mga mata nito, mahaba ang buhok at may pinakamatamis na ngiting nakita niya sa buong buhay niya. Para itong manika.

"Uh..." napakurap siya. "Hello?"

Ngumiti lalo ang bata pero hindi ito bumitawsa kaniya sa halip ay lalo pa itong yumakap. Tila matagal na silang magkakilala. Tila normal lamang ang ginagawa nito.

Napatawa si Graziel. "Sino ka?"

Ngunit sa halip na magpakilala nang maayos ay ngumiti lamang ang bata. Pagkatapos ay sinabi nito ang bagay na nagpatawa sa kanya nang tuluyan.

"You're prettier than the last nanny."

Napahagalpak siya at hindi niya napigilan. Napaka-diretso naman ng batang ito at parang wala man lang itong balak mahiya.

"Talaga?" natatawang tanong niya.

Tumango ito. "Much prettier."

"Salamat, ah?"

Napangiti ang bata na tila natuwa dahil napatawa siya.

"What's your name?"

"I’m Graziel."

Ngumiti ito. "I'm Junie."

At doon niya tuluyang nakilala ang batang babae. Si Junie Torres, ang anak ni Kevin Torres. Hindi niya alam kung bakit pero agad niyang nagustuhan ang bata. Marahil dahil napakagaan ng enerhiya nito.

Kabaliwan man pakinggan, ngunit para itong maliit na sinag ng araw sa loob ng napakalungkot na mansion. Sa wakas ay may sunshine na rin siyang nakita sa loob ng mansion.

"Ano'ng ginagawa mo rito?" tanong ni Graziel.

Agad naman na sumimangot si Junie at bumitaw sa pagkakayakap sa kaniya.

"I'm bored na kasi. Wala akong ka-talk."

Napatawa na naman siya. Ang cute talaga ng bata kasi, para talagang barbie doll.

"Nasaan ang yaya mo?"

"I fired her."

Nanlaki ang kanyang mga mata. Nagulat siya sa sinabi nito. Tinanggal nito ang sariling yaya? Parang hindi pala si Sir Kevin ang katakutan niya, kundi ang mismong batang kaharap niya.

"Ano?"

Tumango si Junie na para bang nagtanggal lang ng dry skin sa kuko. 

"I didn't like her, you know. She’s so annoying, she’s so talkative and I don’t even like her voice."

Hindi alam ni Graziel kung matatawa o magugulat siya. Pitong taong gulang pa lang yata ito. Pero kung magsalita ay parang CEO. Siguro namana sa ama. Pati yata kamalditahan nito ay namana sa sariling ama.

Napailing siya na lang siya. Hindi niya alam kung ano pang sasabihin niya sa bata. Ayaw din pala nito ng maingay. Dilikado baka hindi rin nito magustuhan ang boses niya at masesante pa siya nang wala sa oras.

"Ako naman ang bagong maid dito," sabi niya na lang. Mas mabuti ng alam nito na maid lang siya dito at hindi nito yaya.

"I know."

Napakurap siya. "Alam mo?"

"I saw you yesterday."

Napangiti siya. "Talaga?"

Tumango si Junie. "You're nice."

May kung anong kumirot sa puso ni Graziel. Napakasimple lamang ng sinabi nito. Parang mabait naman itong si Junie. Baka hindi lang talaga nito nagustuhan ang dati nitong yaya dahil may ginawa ito na hindi nagutuhan ni Junie.

Siguro matagal nang naghahanap ang bata ng taong makakasama. Ng taong makikinig dito. Baka kasi diba hindi talaga yaya ang kailangan nito kundi kaibigan.

At sa kabila ng mamahaling damit at magandang hitsura nito ay para itong malungkot.

"Nag-almusal ka na ba?" tanong niya kay Junie..

Tumango ang bata.

"Yes."

"Buti naman."

"I'm still bored."

Napatawa siya ulit. Mukhang magiging madaldal ang batang ito at tama nga siya. Sa loob lamang ng ilang minuto ay para na silang matagal nang magkakilala.

Sunod-sunod ang tanong ni Junie, gaya ng ilang taon na siya. Saan siya nakatira. Ano ang paborito niyang pagkain. 

May boyfriend ba siya.

Halos mabulunan pa si Graziel sa huling tanong.

"Ha?!"

Tumawa si Junie.

Mukhang natutuwa ito sa reaksyon niya. Habang patuloy silang nag-uusap, unti-unting lumiwanag ang mukha ng bata. Mas madalas itong ngumiti. Mas madalas itong tumawa. At sa unang pagkakataon mula nang makita niya ito ay mukhang totoong masaya ito.

Tahimik na nakatingin si Kevin sa kaniyang anak. Kagagaling lang niya sa isang business call. Napahinto siya nang marinig ang malakas na tawa ng anak. Isang bagay na bihira niyang marinig nitong mga nakaraang buwan.

Napalingon siya at doon niya nakita ang eksena. Si Junie at ang bagong maid ay magkasamang nakaupo sa sahig habang nag-uusap at nagtatawanan.

Tahimik lang siyang pinagmamasdan ang dalawa na parang nakakatawa ang pinag-uusapan ng mga ito dahil sa tawa ng anak niya. Napansin niyang mas maliwanag ang mukha ng anak ngayon.

Isang bagay na hindi niya madalas makita.

Hindi niya namalayang ilang segundo na pala siyang nakatitig hanggang sa mapansin siya ni Junie.

Agad itong kumaway sa kaniya.

"Daddy!"

Agad siyang lumapit sa kaniyang anak at hinalikan ito sa bandang ulo nito. Mabilis din itong gumanti ng halik sa kaniyang pisngi.

Pero kung gaano kasaya ang anak niya ngayon ay siya namang ikinagulat niya sa sinabi nito.

"Daddy, I like her."