LOGINBago ko tuluyang isara ang pinto, yumuko ako nang bahagya at sumilip sa loob.“Belle!” tawag niya bago ako makalayo.“Hmm?”“Wala kang binabalak na kalokohan sa sasakyan mo na pwedeng sumabog habang ginagamit ko, 'di ba?”Napangiti ako nang pilya. “Wala naman... sa ngayon.”Tinitigan niya ako nang matalim. “Sure?”“Sure na sure! Ingatan mo 'yang kotse ko ha, mahal 'yan!”“Good.”Bago ko isinara ang pinto, sumigaw ako nang malakas: “Love you, Neighbor! Mwah!”“Eew! Umalis ka na nga!” sigaw niya mula sa loob.Humagalpak ako sa tawa habang tumatakbo papasok sa gate ng school.Buong umaga akong abala sa pagtuturo. Pero kahit busy sa pagsu-sulat sa whiteboard at pagpapaliwanag ng leksyon, hindi ko pa rin mapigilang ngumiti nang mag-isa.Sa unang klase ko pa lang sa Grade 4, halos hindi ko maitago ang kaligayahan ko.“Ma'am Belle, bakit po kayo nakangiti nang ganyan?” tanong ng isa kong estudyante na si Leo habang nakataas ang kamay.Napatingin ako sa kanya. “Wala, Leo. Masaya lang ako dahi
Seryoso siyang tumingin sa akin. “Better than having you beside me in a closed space for thirty minutes.”Napahawak ako sa dibdib ko nang napakatindi, halos maiyak-iyak sa drama. “Ouch! Ang sakit nun ah! Parang sinaksak ng kutsilyo ang puso ko!”“Hindi ako nagsisinungaling.”“Pero ako ang mas convenient na option ngayon, Drevin! Tumingin ka sa paligid, ako lang ang may gumaganang kotse rito!”“Hindi pa rin.”“Dadaan ako sa school! Along the way lang talaga!”“Still no.”“Promise, cross my heart, hope to die, hindi ako magsasalita habang nagmamaneho ka! Magsusuot ako ng masking tape sa bibig!”Napatingin siya sa akin, parang pinag-iisipan kung totoong gagawin ko ang masking tape part. “Hindi ako naniniwala sa 'yo.”“Five minutes lang akong magsasalita! Sige na!”“Hindi.”“Ten minutes?”“Hindi.”“Whole ride, makikinig na lang ako sa radyo?”“Mas lalong hindi.”“Drevin! Para sa ekonomiya ng bansa!”Huminga siya nang napakalalim—'yung buntong-hininga ng isang lalaking tanggap na ang kanya
Tinitigan niya ako na para bang pinag-aaralan niya kung seryoso ba ako sa tanong ko o sadyang wala lang talaga akong alam sa corporate world. “Dahil kumpanya ko iyon.”“Ahhh...” Tumango-tango ako na parang napakalalim ng naintindihan ko. “Kumpanya mo pala.”“Kapag hindi ako pumasok, baka mag-resign na ang mga empleyado ko sa sobrang walang ginagawa.”Napatawa ako nang malakas. “Grabe naman sa mag-resign! Bakit, wala ka bang managers doon?”“Meron.”“Directors?”“Meron.”“Executives na may matataas na sahod?”“Meron din.”“Eh bakit kailangan ka pa rin doon? Manggugulo ka lang din doon gaya ng ginagawa ko sa 'yo?”“Dahil ako ang boss, Belle. Ako ang nagpapasahod sa kanila.”“Ah.” Napangiti ako sabay sundot sa braso niya. “Bossy.”“Belle, pakiusap. Maaga pa.”“Okay, okay, tinitigilan ka na.” Tumingin ako sa napakagandang sasakyan niya. Pagkatapos ay tumingin ako sa mumuthing kotse kong nakatabi sa malayo. At doon na pumalaot sa utak ko ang isang napakatalinong ideya.'School ko... Office
Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga ay gising na ako.Sa totoo lang, habang nakatitig ako sa kisame ng kuwarto ko, parang gusto kong tumawag sa baranggay at maghain ng reklamong “naaabuso ang karapatan kong matulog hanggang tanghali.” Gusto ko pang bumalik sa kama, magpaikot-ikot sa kumot na mukhang lumpia, at matulog hanggang sa lumubog ulit ang araw.Pero may isang napakabigat na katotohanang sumampal sa akin: kailangan ko nang magtrabaho.Matapos ang ilang araw kong pag-leave para alagaan ang mga pamangkin kong sina Kiran at Kirsi habang busy sa kanilang romantic honeymoon sina Ate Khendra at Kuya Nathaniel, kailangan ko nang bumalik sa totoong buhay. Tapos na ang aking stint bilang certified yaya, at oras na para maging certified educator muli.Wala nang dahilan para magpabukas pa, maliban na lang kung guguho ang gusali ng eskwelahan sa susunod na limang minuto.Kaya kahit masakit sa puso’t kaluluwa, bumangon ako. Pagkatapos kong maligo gamit ang sabon na nangangakong magbib
Napailing na lang siya.“Ang kulit mo talagang nilalang ka.”“Thank you!”“Hindi compliment 'yun!”“Kinuha ko pa rin bilang papuri.”Pumunta kami sa kusina niya.“Marunong ka ba talaga magluto?” tanong niya habang nakapamewang.“Of course. Chef ata 'to.”“Sigurado ka? Baka kailangan ko nang i-dial ang 911 ngayon pa lang.”“Grabe ka sa akin!”Bigla siyang tumawa. Totoong tawa—'yung lumabas sa bibig niya nang hindi sinasadya. Hindi pilit, hindi umirap.Napatitig ako sa kanya.Ang gwapo.“Cute mo kapag tumatawa ka. Lalo akong nahuhulog, paki-salo.”Agad siyang huminto at naging seryoso ang mukha.“Withdraw.”“Anong withdraw?”“Binabawi ko 'yung tawa. Hindi na ako tatawa uli kailanman.”“Sayang naman! Minsan lang lumabas 'yung dimples mo!”“Kasalanan mo.”“Sorry na.”“Hindi sincere.”Lumapit ako nang kaunti sa kanya.“Drevin.”“Ano?”“Cute ka talaga.”Umiling siya pero nahuli ko ang mabilis na pamumula ng tainga niya.“Eew.”“Okay lang, eew-an mo lang ako hanggang sa ma-realize mong mahal
Kinabukasan, alas-diyes pa lang ng umaga, nakatayo na ako sa harap ng salamin.Hindi dahil may pupuntahan ako. Hindi dahil may klase ako. At lalong hindi dahil masipag akong mamamayan. May mas dakila akong misyon. May kapitbahay ako. At kailangan kong maging mukhang aksidenteng maganda.“Okay, Belle,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang buhok. “Simple lang. Natural. 'Yung tipong 'I woke up like this, pero nag-effort ako ng dalawang oras' vibe.”Tinitigan ko ang sarili ko. Nakasuot ako ng simpleng pink na blouse at puting shorts.“Too much?” umiling ako.“Too little?” umiling ulit ako.“Kulang sa lip gloss.”Isa. Dalawa. Tatlo.Mabilisang sampung pahid. Pak! Kitang-kita na ang repleksyon ng ilaw sa labi ko.“Ready na ang future Mrs. Neighbor.”Lumabas ako ng kuwarto. Pagdaan ko sa kusina, naalala ko 'yung niluto ko kahapon. Masarap daw sabi niya. Hindi man aminin nang diretso dahil sa natitirang pride sa katawan niya, ramdam ko 'yung pagmamahal sa bawat kagat. At higit sa lahat,
Hindi ko na nilingon si Nathaniel kahit anong lakas ng sigaw niya sa likod ko.Wala nang espasyo sa dibdib ko para sa mga paliwanag niya—masyadong masikip, masyadong masakit. Para akong unti-unting nilalamon ng pait habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tagpong iyon.Ang babaeng halos yaka
POV: KhendraIlang taon na ang nakalipas simula nung malaman kong may PCOS ako. Dahil doon, nasanay na akong hindi regular ang dalaw ko. Minsan buwan ang binibilang bago ako muling duguin. Kaya nung mapansin kong tatlong buwan na akong walang dalaw, hindi ako natakot. Sanay na ako.Ngunit sa pagkak
"Nais kong makausap ang boss ninyo." Malamig, matigas, at walang pakialam ang boses ni Nathaniel habang nakatayo sa tapat ng front desk ng aming kumpanya. "Dati ko siyang biyenan kaya alam kong may karapatan akong humarap sa kanya. Kailangan naming mag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw niyang biti
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun







