INICIAR SESIÓNDumating ang pinakahihintay na araw ng aming muling pag-iisang-dibdib. Ang simbahan ay napapalamutian ng mga puting rosas at orchids, habang ang sinag ng araw sa hapon ay lumilikha ng isang napakapayapa at romantikong kapaligiran.Magkahawak-kamay ang aming kambal na sina Kiran at Kirsi habang naglalakad sa aisle bilang aming mga abay. Si Kiran ay napaka cute sa kanyang maliit na tuxedo, habang si Kirsi naman ay tila isang maliit na prinsesa sa kanyang puting gown. Sa di-kalayuan, nakatayo ang aking mga magulang na nakangiti habang pinupunasan ang kanilang mga luha. Naroon din si Drevin na todo-postura sa kanyang elegante at mamahaling outfit, habang pilit na umaiwas kay Belle na walang sawang nakatingin sa kanya.Ngunit ang lahat ng iyon ay tila naglaho nang magtama ang aming mga paningin ni Nathaniel. Nakatayo siya sa dulo ng aisle—napakakisig, masigla, at may mga matang nagniningning sa matinding pagmamahal at pananabik.Nang makatuntong ako sa altar, dahan-dahang hinawakan ni Nath
Matapos ang napakaraming taon ng sakit, lihim, at pagkakahiwalay, sa wakas ay nabuo ring muli ang aming pamilya sa ilalim ng iisang bubong. Nanirahan kaming apat sa iisang bahay nina Nathaniel at ng aming kambal na sina Kiran at Kirsi. Dahil kakagaling lang niya sa napakalaking operasyon at kailangan pa ng tuluy-tuloy na pahinga para sa kanyang ganap na paggaling, nagkasundo kami sa isang setup. Hinayaan ko muna si Nathaniel na maging stay-at-home dad upang siya naman ang mag-ayos ng bahay at bumawi ng pitong taong pangungulila sa aming mga anak, habang ako muna ang pansamantalang namamahala sa kumpanya bilang pangunahing may-ari nito.Naging napakasaya ng aming mga araw. Araw-araw, bago ako pumasok sa opisina, nakikita kong masayang ipinagluluto ni Nathaniel ang kambal at inaalalayan sila sa kanilang paghahanda sa paaralan. Ang dating matigas at seryosong CEO ay naging isang napakalambing at hands-on na ama.Isang araw, habang may libreng oras ako mula sa kumpanya at maagang umuwi sa
Pumasok si Belle habang hawak ang kamay ng dalawang batang anim na taong gulang—isang batang lalaki at isang batang babae na kapwa may kulot na buhok, matatangkad, at may malalalim na mga mata na tila kinuha sa iisang hulmahan.Tumigil ang mundo sa loob ng sala.Naramdaman ko ang biglang panginginig ng katawan ni Nathaniel sa aking tabi. Ang kanyang braso na nakakapit sa aking baywang ay dahan-dahang nalaglag. Nanlaki ang kanyang mga mata habang nakatitig sa dalawang bata. Napatingin siya sa akin, pabalik sa mga bata, at muli sa akin—habang ang kanyang labi ay bahagyang nakabukas ngunit walang anumang salitang lumalabas."Nate..." panimula ko, ang boses ko ay nanginginig sa matinding emosyon at saya. "Ito ang sorpresa ko sa iyo. Ito ang regalong ipinangako ko noong gabi bago ang operasyon mo.""K-Khendra... sino..." hirap na hirap na wika ni Nathaniel. Ang kanyang kamay ay nanginginig habang itinuturo ang dalawang bata na ngayon ay nakatingin din sa kanya nang may pag-aalinlangan ngu
Kinabukasan...Laking gulat ni Nathaniel nang ang dumating sa aming bahay ay si Drevin—ang lalaking nakita niyang kasama ko sa mall noon. Agad na nagdilim ang kanyang paningin nang magbalik sa kanyang isip ang alaalang iyon."Anong ginagawa niya rito?" malamig at may pagbabantang tanong niya sa akin habang nakatitig nang matalim sa aking bisita."Nate, nais kong ipakilala sa iyo ang best friend kong si Drevin," malambing kong sabi sa kanya habang hinahawakan ang kanyang braso."Best friend?" nakakunot ang kanyang noo, na waring hindi man lang naniniwala sa aking sinabi."Yes, Bruh... Sisteret kami!" pabaklang wika ni Drevin na ikinatawa ko nang bahagya."Niloloko mo ba ako?" seryosong tanong ni Nate sa kanya, bahagyang humahakbang nang malapit."Bakit kita lolokohin? Jowa ba kita?" maarteng sagot nito sa kanya sabay irap."Nate, bakla siya... ano ka ba," mahina kong bulong habang sinusubukang pakalmahin ang aking asawa."Hindi ako naniniwala," malamig at matigas na panimula ni Nathani
Kumawala siya nang bahagya sa yakap at tumingin sa aking mga mata. Naroon muli ang kuryosidad sa kanyang mukha—ang pamilyar na tingin ng isang lalaking hindi papayag na hindi makuha ang sagot sa kanyang tanong."Itatanong ko ulit sayo... Ano nga ba ang sorpresang ipinangako mo sa akin noong gabi bago ang operasyon ko? Sabi mo noon, kapag magaling ka na, ibibigay mo agad."Naging dahilan iyon upang mapangiti ako nang napakatamis. Pinagmasdan ko ang mukha ng aking asawa—ang lalaking minsan kong kinatakutang mawala sa akin, ngunit ngayon ay buong-buo na ulit sa aking piling."Bukas," malambing kong sagot habang hinahaplos ko ang kanyang panga. "Bukas na bukas din, ibibigay ko sa iyo ang sorpresang iyon."Bahagyang kumunot ang kanyang noo na tila nagrereklamo, ngunit agad ding napalitan ng isang malawak na ngiti. "Bukas? Siguraduhin mo lang, Khendra... dahil tatlong buwan ko nang hinihintay ang regalong iyon.""Pangako," sagot ko habang kinokontrol ang aking ngiti. "Kaya sa ngayon, mag-ay
Matapos ang ilang sandali ng mahigpit na pagpoproseso ng aming damdamin, marahang ibinaba ni Nathaniel ang kanyang yakap. Hinawakan niya ang aking baba at maingat na inangat ang aking mukha upang magkatapat ang aming mga paningin.Tinitigan niya ang aking mga labi. Sa mga nakalipas na buwan ng kanyang paggaling, naging napakatimpi namin. Ang tanging maibigay lamang namin sa isa't isa ay mga marahang halik sa pisngi o sa noo dahil sa kanyang pisikal na kalagayan. Ngunit ngayon, naroon ang matinding pananabik at pagnanasa sa kanyang mga mata.Dahan-dahang iniyuko ni Nathaniel ang kanyang ulo at iginawad ang isang halik sa aking mga labi.Sa una, ang halik ay marahan at puno ng pag-iingat—isang natutuyong pag-uhaw na dahan-dahang pinapatakan ng tubig. Ngunit habang tumatagal ang mga segundo, naramdaman ko ang pagbabago sa kilos ng aking asawa. Ang halik ay lumalalim, nagiging mas matindi, mas marahas, at puno ng matagal nang kinimkim na pagnanasa.Naramdaman ko ang pagbaon ng mga daliri
"Nais kong makausap ang boss ninyo." Malamig, matigas, at walang pakialam ang boses ni Nathaniel habang nakatayo sa tapat ng front desk ng aming kumpanya. "Dati ko siyang biyenan kaya alam kong may karapatan akong humarap sa kanya. Kailangan naming mag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw niyang biti
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun
MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang m
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha







