MY BILLIONAIRE EX AND OUR SECRET TWINS

Kabanata 5: Ang Haka-haka, ang Pagsabog, at ang Katotohanang Nakikita.

5.1 Ang Walang Awa na Tagumpay ni Sharon at ang HamonNasa kalagitnaan si Elly ng pag-aayos ng kanyang report sa Marketing Department, matapos ang

walang-awang panunuya ni Carl. Ang kanyang mga mata ay nanunuyo, ngunit ang desisyon niya na

manatili ay matibay. Lumabas siya sandali ng opisina para bumili ng kape.

Paglabas niya, sa tapat mismo ng Elevator, nakita niya si Sharon Montemayor. Si Sharon ay may

hawak na isang shopping bag na may logo ng isang mamahaling jewelry store. Ang mukha nito ay

puno ng arogansya at ngiti ng tagumpay.

"Oh, hi, Elly, tama ba?" bati ni Sharon, na may kasamang matamis ngunit mapanuksong ngiti.

"Sharon," maikling sagot ni Elly, pilit na iniiwasan ang mata nito.

Hindi siya pinansin ni Sharon. "Nawala ako sa isip. Binili ko lang ang earrings na gagamitin ko sa

engagement party namin. Alam mo na, kailangan kong maging presentable."

Lumapit si Sharon kay Elly, at ang boses nito ay naging mas pribado at matalim. "Narinig ko ang lahat

kanina. Ang report mo, ang pag-iyak mo. Masakit, hindi ba? Lalo na kung galing sa lalaking dati mong

pag-aari."

"Wala akong pakialam sa engagement party ninyo, Sharon. At lalong wala akong pakialam kung

anuman ang tingin ni Carl sa akin. Ang trabaho ko ay trabaho ko," mariing sagot ni Elly, pilit na

pinatigas ang boses.

Ngumisi si Sharon. "Huwag kang magkunwari, Elly. Alam kong masakit na ang taong gold-digger na

tulad mo ay hindi man lang makapasok sa mundo namin," panunuya ni Sharon. "Ang pag-alis mo

noon? Iyan ang pinakamalaking pabor na ginawa mo sa akin."

Inabot ni Sharon ang isang eleganteng imbitasyon mula sa kanyang clutch bag at inabot kay Elly.

"Ito. Para sa'yo. Para makita mo kung gaano kami kasaya ni Carl," sabi ni Sharon. "Ang engagement

party namin ay mangyayari sa makalawa ng Disyembre. Sa Montesantos Grand Ballroom. Huwag kang

matakot. Hinding-hindi ka na aabutin ni Carl, dahil ako na ang future wife niya."

Napanganga si Elly. Ito ay isang direktang hamon.

"Sige," tugon ni Elly, labag man sa kanyang loob. Ang boses niya ay naging matigas. "Susubukan kong

pumunta. At sisiguraduhin kong magiging presentable ako. Hindi ako kailanman naging basura na

katulad ng tingin ninyo."

Umismid si Sharon. "Mabuti. Mag-ingat ka sa pagpasok. Baka sumabog na ang opisina sa galit ni Carl

sa'yo." At umalis na si Sharon, naglalakad na parang reyna.

5.2 Ang Pagdating ni Nica at ang Pagsasakripisyo ng Isang Ina

Pagkatapos ng trabaho, pag-uwi ni Elly sa maliit nilang bahay, naghihintay ang kanyang best friend na

si Nica, na kararating lang galing Maynila. Agad na niyakap ni Nica si Elly, at nag-usap sila sa kanilang

comfort corner habang natutulog na ang kambal.

Ikinuwento ni Elly ang lahat, kasama ang nakakapasong halik at ang imbitasyon ni Sharon.

"Alam mo, Elly, hindi ko na kinakaya ang pinagdadaanan mo! Umalis ka na riyan! Umalis ka na sa

kumpanya ni Carl! Hindi mo kailangang tiisin ang ganyang pagpapahirap! Masisira ka lang!" galit at

nag-aalalang payo ni Nica.Tumingin si Elly sa pintuan ng silid ng kambal, at ibinaba ang kanyang boses.

"Huwag kang maingay, Nica! Baka marinig tayo ni Mama! Alam mo naman siya, ayaw kung mag-alala

siya sa akin," bulong ni Elly. "Pero Nica, hindi ako aalis. Hindi ko puwedeng iwanan ang trabahong

iyan."

Huminga nang malalim si Elly. "Ang offer sa Montesantos, malaki. Ang starting salary ko, kahit pa

sinisigawan ako, doble pa rin sa puwede kong kitain sa iba. Kailangan ko ang pera, Nica. Kailangan ko

ng stable job para mapaaral ko ang kambal. Handa akong tiisin ang lahat ng panghahamak ni Carl,

basta't nakikita ko ang mga anak ko na kumakain ng masarap at natutulog nang mahimbing," mariing

sabi ni Elly.

"Pero ang kapalit, Elly? Ang kaligayahan mo?" tanong ni Nica.

"Wala na akong peace of mind noong umalis ako limang taon na ang nakalipas. Kaya ko ito, Nica.

Kailangan kong maging matibay para sa kanila."

5.3 Ang Team Building at ang Pagsabog ni Elly

Kinabukasan, ang Montesantos Holdings ay nagkaroon ng annual team building sa isang resort malapit

sa dagat. Habang naglalakad si Elly sa beach, nag-iisa, biglang lumitaw si Carl.

"Ikaw na naman? Hindi ka ba napapagod na nakikita ang mukha ko?" galit na panimula ni Carl.

"Ikaw rin naman, Sir Carl. Sa tingin mo ba, gusto kong makita ang mukha ng lalaking laging nambubully

sa akin?" sagot ni Elly, hindi na nagpapatinag.

"Bully? Ganyan ba ang tingin mo sa boss mo? O sadyang walang-kwenta ka lang talaga magtrabaho

kaya laging may error ang report mo?" panunuya ni Carl. "Huwag mo akong pagbintangan ng ganyan!

Kung nahihirapan ka, umalis ka! Hindi ka nababagay sa Montesantos!"

Doon na sumabog si Elly. Ang pagpapahirap, ang selos, ang sakit, lahat ay lumabas. Sila lamang

dalawa ang naroon sa sandaling iyon.

"Oo! Wala akong kwenta! Pero ikaw?! Sa tingin mo, sino ka para tawagin akong walang kwenta?! Hindi

mo alam ang pinagdadaanan ko! Hindi mo alam kung gaano ako ka-pagod! Ginagawa ko ang lahat

para sa trabahong ito! Pero ikaw, ano ang ginagawa mo?! Nambubully! Akala mo, dahil mayaman ka,

pwede mo na akong tapak-tapakan?! Mananatili ako rito! Hindi ako aalis hangga't gusto ko!"

Ang sigaw ni Elly ay nagdulot ng shock kay Carl. Ito ang unang pagkakataon na sinagot siya ni Elly

nang ganoon katindi.

"Huwag mo akong sigawan, Elly! Sino ka ba?!" galit na bulyaw ni Carl.

"Ako si Elly Panganiban! At hindi mo ako pag-aari! Kung galit ka sa akin, harapan mo ako! Huwag mo

akong ipahamak sa trabaho ko!" Hindi na kinaya ni Elly, at tumakbo siya palayo.

5.4 Ang Pagsiklab ng Selos at ang Pagdating ni Theo

Pagdating ni Elly sa bonfire area, nandoon na si Theo Ramos, na dumating upang makisali, at kasama

niya si Sharon. Agad na pumulupot si Sharon sa braso ni Carl, na tila nagmamay-ari.Nang makita ni Elly kung paano pumulupot si Sharon kay Carl, lalong kumirot ang kanyang puso. Sa

gitna ng sakit, nagdesisyon si Elly, Umalis.

Nang paalis na si Elly, nakita ito ni Theo. "Elly? Saan ka pupunta? Bonfire na!" Hindi pinansin ni Theo

ang masamang tingin ni Carl at sumunod siya kay Elly.

Nakita ni Carl ang lahat. Ang selos at ang inis ni Carl ay lumabas. Ang kanyang inis ay naibaling niya

kay Sharon.

"Bitawan mo ako, Sharon. Nakakainis ka. Huwag kang pumulupot," walang emosyong utos ni Carl.

Alam ni Sharon kung bakit nagkakaganoon ang fiancé niya. Tiningnan niya ang direksyon nina Elly at

Theo, at ngumiti nang mapait.

5.5 Ang Lihim na Pakikinig at ang Mapanganib na Kasinungalingan

Samantalang sa malayong bahagi ng beach, naglalakad sina Elly at Theo. Hindi nila namalayan na

nakasunod pala sa kanila si Carl, na pilit na iniiwasan si Sharon.

"Tignan mo, Elly, hindi ka pwedeng maging malungkot. Nandito ako," sabi ni Theo, nagjojoke para lang

mapatawa si Elly. Napatawa si Elly nang bahagya.

‘See’ napakaganda mo talaga lalo na kapag ngumingiti ka.

"Ngayon, tanong ko. Kung sakali ba, ready ka na bang pumasok muli sa bagong relasyon?" tanong ni

Theo, seryoso na ngayon ang boses.

Palihim na nakikinig si Carl, at ang kanyang puso ay biglang bumilis.

Ngiti lamang ang sagot ni Elly kay Theo.

"Its means Yes yan," maligayang sabi ni Theo.

Ngunit sumagot si Elly, at ang kanyang tinig ay naging seryoso. "Sa ngaun, Sir Theo, naka-focus pa

ako sa dalawang anak ko."

Doon na nagtanong si Theo tungkol sa ama ng kambal. "Nabanggit ni Carl na single mom ka. Sabi

niya, may dalawang anak ka. Nasaan ang ama nila, Elly?

Napukaw ang atensyon ni Carl at nakinig siya nang maigi. Ito na ang huling pagkakataon na maririnig

niya ang katotohanan.

"Matagal nang namatay ang dating asawa ko," malamig at malungkot na sagot ni Elly. "Bago ko pa

man isilang ang aking kambal ay namatay siya sa isang aksidente, Simula noon mag isa ko nalang

itanaguyod ang kambal".

Ang kasinungalingan na iyon ay sinaksak ang puso ni Carl. Namatay? Walang-awa ka, Elly! Pinatay

mo ako! Ang hinala ni Carl na siya ang ama ay unti-unting napapalitan ng galit sa pagsisinungaling ni

Elly.

5.6 Ang Mukha sa Lobby: Ang Huling PagsabogNagmamadaling umalis si Carl sa beach, puno ng galit at walang tulog. Kinabukasan ng umaga,

bumalik si Carl sa opisina, handang maghiganti. Agad siyang nagtungo sa Executive Office. Nang

makarating siya sa lobby ng Montesantos Holdings, nagulat siya nang makita ang isang hindi

inaasahang eksena.

Nakita niya si Elly, nakasuot ng semi-pormal na damit, na may hawak na isang lunch box at backpack.

Kasama niya ang dalawang maliliit na bata ang kambal.

Nandoon si Lia, na mahinhin at nakayakap sa hita ni Elly. At nandoon si Liam, ang batang lalaki, na

nakatayo nang matigas, nakatingin sa paligid.

Si Elly ay nagmamadaling nag-paalam sa mga bata. "Sige na, mga anak. Dito lang kayo sa labas ng

lobby. Hihintayin kayo ng Lola ninyo, ha? Huwag kayong lalayo."

"Opo, Mama," sagot ni Lia.

Habang naglalakad si Elly patungo sa Elevator, biglang tumalikod si Liam. Tiningnan niya ang buong

lobby na may curiosity at pamilyaridad.

Ang tingin ni Liam ay tumama sa CEO na si Carl Montesantos, na nakatayo at gulat na nakatingin sa

kanila.

Sa oras na iyon, tinitigan ni Carl ang mukha ni Liam. Ang lahat ng galit niya sa kasinungalingan ni Elly

ay biglang napalitan ng isang walang katapusang gulat.

Si Liam, ang halos limang taong gulang na batang lalaki, ay kopya ni Carl. Ang matatalim na mata, ang

half-British features, ang natural na kulay ng buhok lahat ay sumisigaw ng Montesantos.

Ang matinding pagkakapareho ay tumama kay Carl na parang libong boltahe ng kuryente.

Tumingin si Liam kay Carl, at ang bata ay ngumiti isang ngiti na kasing-tulad ng ngiti ni Carl noong

college pa sila ni Elly.

Sa sandaling iyon, alam na ni Carl ang katotohanan. Hindi siya nag-asawa. Hindi siya namatay. Ako.

Ako ang ama! Ang kambal ay anak ko!

Ang hininga ni Carl ay huminto. Ang kanyang kamay ay nanginginig. Ang katotohanan ay sumabog,

kasabay ng napakalaking pangangailangan na angkinin ang bata.

ABANGAN SA KABANATA 6: Ang Katotohanan, Ang Pag-angkin, at Ang Simula ng Digmaan!