Chapter 6: Ang Aking Pagkakakilanlan

‎Sazchi was rushed to the emergency room and needed an immediate blood transfusion. The bullet was buried deep into his flesh.

‎

‎"He needed a bag of A-positive blood, ASAP! " wika ng isang nagmamadaling attending physician.

‎

‎Ako'y nabalisa sa sinabi ng doktor, dahil hindi tugma ang aming blood type. He's A-positive while I'm AB-Positive.

‎"Hahanap ako ng donor!" tugon ko sa isang doktor at natarantang umalis ng emergency room, pawis na pawis.

‎

‎An old man in a black suit rushed in. It was Don Carlos.

‎"I am A-positive, please let me be his blood donor. " aligaga niyang sinabi.

‎"He's my son! Do whatever it takes!" pasigaw niyang utos. He went inside the blood bank and laid himself on the recliner bed. A nurse took his vitals signs first.

‎

‎"He was physically fit as a donor" said the nurse and she immediately inserted the needle into his vein and the blood extraction began.

‎

‎A bag of A-positive blood was successfully withdrawn from the donor and the nurse brought it directly to the lab for a cross-matching test. ‎I took a sigh of relief, and finally masasalinan na ng dugo si Sazchi.

Habang sinsalina si Sazchi ng dugo sa admission room, Enzo and I went to the Cathedral at taimtim na nanalangin sa kaniyang kaligtasan.

Bumalik kami sa VIP suite where Sazchi was admitted. Finally, his vitals are stabilizing. ‎I brought a bunch of fruits to his suite and offered it to him. His dad, Don Carlos sat beside his bed and eyes straight on me. I awkwardly handed the fruits myself.

‎

‎"Thank God you're okay!" nahihiya kong sinabi habang tahimik na inilagay ang basket ng prutas sa may tabing lamesa.

‎

‎"I'm sorry for what happened. " I added habang nakayuko sa lungkot ng kaniyang sinapit.

‎

‎"Don't worry, Ci! It's just a scratch. " panatag niyang tugon.

‎

‎"But you've lost so much blood!" pagiit kong sinabi.

‎

‎Don Carlos broke the conversation at direkta niyang tinanong

‎"What's in between you two?" wika niya na may paghihinala ang boses niya habang nagkakasalubungan ang tingin namin.

‎

‎"Us? What's in between us? Ahm, friends! Yeah! Don Carlos, we're just friends." nauutal kong tugon sa tanong niyang nakaka-nerbyos.

‎

‎"Dad, naman. " tugon ni Sazchi habang napangiti na tila ba naaasar sa tanong ng ama. ‎He looked into my eyes with affection.

"If she'll give me a chance this time..." he explicitly added.

‎

‎"Ano bang pinagsasabi nito? What chance? Don't tell me, may gusto siya sa akin?" tanong ko sa isip ko habang palihim na tinatapik ang mukha upang matauhan.

‎

‎I faked a smile and nagkunwaring naiihi, "I needed to go to the bathroom. Enzo, you stay here okay? " wika ko kay Enzo sa mahinahong boses.

‎

Pumunta ako sa banyo at napatingin sa sarili ko sa salamin. Hinilamusan ko ang mukha ko at nilinis ang mantsa ng dugo sa braso ko. "Everything's gonna be fine," bulong ko, huminga nang malalim, at lumabas.

‎

‎Laking gulat ko nang makita kong nakaupo si Enzo sa kandungan ni Don Carlos habang kumakain ng mansanas na bigay niya.

‎"Enzo, come to mommy." I plainly said habang namumula sa hiya ang mukha, but I still managed to fake a smile.

‎

‎"I like him. He's a brave young boy. " wika ni Don Carlos na may ngiti sa mga labi. "What do you want to be when you grow up, young boy?" mariin niyang tanong kay Enzo.

‎

"‎Paglaki ko, gusto kong maging katulad ni Uncle Sazchi! Ang angas niya sumakay ng kabayo! I love horse ranch and I love rodeo!" dalisay niyang sagot. Sa mura niyang edad, nahiligan na niya ang kabayo.

‎"Dad, by the way she's Cimene." ipinakilala niya ako sa ama niya ng may pagmamalaki.

‎

‎"Dad, don't you remember her? She was my colleague during my pre-med school. Siya yung kumuha ng vitals mo twelve years ago nung nagka mild-heatstroke ka. Remember?" paliwanag niya sa ama.

‎

‎Nanliit ang mga mata ni Don Carlos at pilit na inalala ang nakaraan. He studied my face carefully and muttered, "Yes, I still remember her."

‎

‎Lumapit ako sa tabi ni Sazchi, hinawakan ko ang mga kamay niya at sinabing

‎"I need to take Enzo home. It's quite a day, isn't it? " panatag kong wika habang nakatingin sa nakakapanghalina niyang mga mata.

‎

‎Palabas na sana kami ng p***o, at bigla nalang napatanong si Don Carlos tungkol sa pagkakakilanlan ko. He stood up from his chair at seryoso niyang tinanong

‎"Cimene White, right?".

‎

‎Napalingon ako sa harapan niya at seryoso kong tugon "Yes, I am."

‎"Sino ba ang mga magulang mo?" direkta niyang tinanong at bigla akong natameme sa sinabi niya.

‎

‎"I was born and raised in Cebu by my foster parents, Romeo and Maria Suing. They were a plain farmer, magniniyog kung tawagin." tugon ko habang binababa si Enzo sa mga bisig ko at napaupo sa silya.

‎

‎Inilalagay niya ang kanang kamay sa kanyang baba at napaisip nang malalim. At patuloy kong kinwinento ang buhay ko.

‎

‎"My foster parents told me, umuulan nang malakas noon. Habang nililigpit ang koprasan, nakarinig sila nang malakas na iyak ng sanggol." marahan kong sinalaysay.

‎

‎"Nasa loob ako ng bassinet, mahigpit na nakabalot sa makapal na pranela at walang tigil na umiiyak. Nagmasid sila sa palagid, ngunit walang ni isang bakas ang makapagsasabi kung sino ang nag iwan sa akin. At sa halip, ako'y kanilang inakay at kinupkop sa kanilang munting tahanan. " dugtong kong isinalaysay habang taimtim na binabalikan ang nakaraan.

‎

‎"Sa katunayan, limang taon akong hinanap ng totoo kong mga magulang. Sa kabutihang palad, nagtapuan nila akong ligtas, payapa at maayos na namumuhay sa kamay ng umampon sa akin. Bilang gantimpala, biniyayaan sila ng mga totoong magulang ko ng hekta-hektaryang lupain. " nakangiti kong sinalaysay.

‎

‎"I asked my biological parents why somebody kindnapped me. Nang dahil sa inggit at kasakiman ng mga katunggali sa negosyo ang punot dulo ng pagkawala ko. Pilit nilang pinapabagsak ang negosyo ng mga magulang ko, subalit hindi nila ito nagawa.

‎

‎Nabuntis ang nanay ko at nag-aagaw-buhay habang ako'y iniluluwal sa ospital. Ginamit nila ang pagkakataong iyon upang makaganti. Mabusisi nilang pinagplanohan ang pagdukot sa akin noon ako'y sanggol pa.

Hanggang ngayon, hindi pa rin nila matukoy kung sino ang may pakana ng lahat. " patapos kong sinalaysay nang may namumuong luha sa mga mata habang ginugunita ang nakaraan.

‎

‎"Ang ibig mo bang sabihin, sina Mr. Luncio at Mrs. Eleanor White ang totoo mong mga magulang?" naguguluhan niyang tanong habang nanlalaki ang mga mata.

‎

‎Tumango ako bilang sagot sa tanong niya. Dahan-dahan kami tumayo ni Enzo at nagtungo palabas at nagpaalam.

Nanlupaypay ang mga binti, namutla ang mukha, at biglang napaupo si Don Carlos na para bang nanlalambot ang mga tuhod sa kaniyang mga natuklasan.

‎

‎Napahawak sa ulo si Don Carlos at hindi niya mawari ang nararamdaman nang matuklasan niyang ako pala ang tunay na anak nina Luncio at Eleanor White.

‎

‎