Chapter 2: Casa Verde

‎Tahimik ang gabi habang ninanamnam ko ang lamig ng hangin. Ako'y nakaupo sa isang lumang upuan sa labas ng balkonahe. Nagmamasid sa tahimik at mapayapang gabi.

‎

‎Nakatuon ang aking mga mata sa magkasintahang nakaupo sa bangketa habang kumakain ng fish ball. They reminded me of how Dylan and I started our relationship.

‎

‎Hinawakan ko ang siyam na buwan kong tiyan habang nagdadalumhati sa masalimuot na nakaraan.

‎

‎Malalim na ang gabi at pumasok na ako sa loob. I rested my butt on my soft mattress para pagaanin ang masakit kong balakang.

‎

‎My phone buzzed and my screen lit up. A text message from Dylan appeared on my screen, "Love".

‎

‎Ako'y nagdadalawang-isip na basahin iyon, dahil ayaw ko ng umasa pang muli.

‎

‎Pininindot ko ang message button at humugot ng isang malalim na hininga.

‎

‎"Love, it's Dylan. How are you doing? I hope this message finds you well.

‎

‎Pinagsisihan kong sinaktan at pinagtaksilan kita. I shouldn't have done that.

‎

‎Give me another chance to make it right. For the sake of our unborn son.

‎

‎Come see me tomorrow, at Casa Verde Cafe, table five, six pm sharp.

‎

‎I love you, Cimene!"

‎

‎My face flashed red and i bursted into tears. Hindi ko alam ano ang dapat kong maramdaman.

‎

‎Gusto kong magwala sa galit, pero part of me was longing for him. Nais ko siyang patawarin  not for myself but alang-alang sa anak ko.

‎

‎Kinabukasan, nagising ako sa sinag ng araw at kalmadong bumangon sa higaan.

‎

‎"I have to go and see Dylan." sabi ko sa sarili ko at umaasang magkakaayosan pa.

‎

‎I went to the sink para maghilamos. I looked at myself in the mirror, but I can't recognize my face anymore.

‎

‎My entire pregnancy was an uphill battle — identity crisis; malalang mood swings; pagsusuka, pale skin; malalim na mga mata; Puffy cheeks; umiitim na stretch marks; at higit sa lahat, malalang social anxiety.

‎

‎I endured all these while suffering alone.

‎

‎I stood by the front door and said, " let's go meet your dad."

‎

‎Umalis ako with my bare face. No make up, no jewelry, at walang kung ano-anong mamahaling accessories .

‎

‎Pumara ako ng masasakyan at sumakay sa isang lumang jeepney.

‎

‎Sa aking pagbaba, isang malaking LED billiboard ni Dylan at Victoria ang bumungad sa akin.

‎

‎Na startstruck ako sa nakita ko, kaya't ako'y natapilok sa isang palapag.

‎

‎May matangkad at meztisong lalaki ang lumapit. He was wearing a mask and blue scrubs. Tinulungan niya akong pulutin lahat ng belongings ko.

‎

‎Dali dali akong tumayo at umalis nang hindi man lang nagpasalamat.

‎

‎Malala ang social anxiety, kaya't akoy balisa pag kaharap ko na ang ibang tao.

‎

‎Ako'y umupo at napabuntong-hininga.

‎

‎Nandito na ako sa table five, ngunit hindi ko pa rin naaninag ang pagmumukha ni Dylan.

‎

‎Lumingon ako sa kabila. Isang morenang babae na may mamula-mulang labi ang lumapit at umupo sa tabi ko.

‎

‎It was Victoria.

‎

‎Bumilis ang pagtibok ng puso ko — i knew  Victoria was a trouble maker.

‎

‎"Oh! Look who's here? A ragged woman who's after Dylan's wealth." pagyayabang niyang sinabi na para bang pagmamay-ari niya ang buong mundo.

‎

‎"Victoria, I'm not here to cause trouble. " mahinahon kong sinabi habang nakayuko.

‎

‎"Do you believe Dylan would still love you? " direkta niyang tinanong.

‎

‎"Look at yourself girl, you don't deserve an inch of Dylan's affection." dagdag pa niya.

‎

‎Talagang kinasusuklaman niya ang pag-aanyo ko hanggang sa kadulu-duluhan ng makulot salot niyang buhok.

‎

‎"He personally texted me with his number. Why would I not believe him?" tugon ko na may pag-aalinlangan.

‎

‎I lifted my phone and showed her the message Dylan sent me.

‎

‎"You've never really grown, fool!" pasigaw niyang sinabi.

‎

‎" You took the bait I set up for you! And you really believed it? Ha ha ha!" marahas niyang sinabi habang tumatawa nang malakas.

‎

‎She framed me. Hindi pala si Dylan ang nag message. It was her.

‎

‎Ang lahat ng tao sa paligid ay  nagsisitawanan na para bang nakakita ng isang mangmang.

‎

‎"How dare you framed me, bitch!? " galit kong sinabi.

‎

‎Ramdam ko ang init ng aking mga kamay. Gusto ko siyang sampalin ng malakas hanggang sa mapunit ang walang-preno niyang bibig.

‎

‎"A ragged woman like you don't deserve to be a mother of Dylan's son! " pasigaw niyang sabi, upang marinig ng lahat.

‎

‎Lumapit siya sa akin at pabulong niyang sinabi, "I'm going to rip you apart, get your baby and raise him like mine. " wika niya na may pagbabanta sa buhay ko at anak ko.

‎

‎Uminit ang mga kamay ko at hindi ako nakapagpigil..

‎

‎I was about to hit her face, until a strong forceful hand stop mine.

‎

‎Nanlaki ang mga mata ko, at nagulat sa mabilis na pangyayari.

‎

‎Lumingon ako, it was Dylan.

‎

‎Agad na umeksena si Victoria. She purposefully hit hear head on the chair para magmukang kawawa sa paningin ni Dylan.

‎

‎"Dylan, she pushed me! " paawa niyang sinabi as if siya yung biktima.

‎

‎Naniwala naman si Dylan.

‎

‎"Whoever lays a hand on my fiancee, will never come out here alive! " pagbabanta ni Dylan habang nakatitig sa mga mata ko.

‎

‎"Dylan, i did... I did not hurt her. " paliwanag ko.

‎

‎Sinampal ako ni Dylan nang malakas, dahilan ng matinding pagbagsak ko sa lupa.

‎

‎"Please, Dylan. Don't hurt me and the baby." pagmamakaawa kong sinabi habang dinudugo.

‎

‎He lifted his foot and threw it on my face. The kick was very hard and I flipped over like a thin paper.

‎

‎Everyone was looking at me and nobody came to help. My nose bled and i cough out blood.

‎

‎"Anyone who dares lay a hand on my finacee will end up like her!" Dylan pointed his finger at me with humiliation.

‎

‎He gently helped her get up and carried her like a bride. Pumunta sila sa harapan, and he proudly introduced Victoria as her soon-to-be wife.

‎

‎Maingay na ipanagbunyi ng lahat ang engagement ng dalawa. Habang ako ay nakababad sa sariling dugo.

‎

‎The LED billboard caught everyone's attention with a video of Dylan affectionately kissing Victoria.

‎

‎Tumili ang lahat sa kilig, sabay ng malakas na paglagabog ng makukulay na fireworks.

‎

‎While I was dumped on the floor like a trash.

‎

‎Humilab ang tiyan ko at nahihimatay sa sakit. "Dylan, help. " i reached out my finger but he never dared look at me.

‎

‎Victoria set this all up, para ipahiya at ipamukha sa akin na kahit kailan hinding-hindi ako pipiliin ni Dylan.

‎

‎My heart was filled with bitterness and remorse.

‎

‎"Everyone, has to pay... A hundredfold! " naghihingalo kong sinabi.

‎

‎Isang lalaking nakasuot ng blue scrubs ang dali-daling lumapit. He held my arms at bigla nalang umitim ang paningin ko.

‎